Nu dan toch met de trein

Maandag 23 februari.

Het ontbijt wat later dan normaal. Het ronddraaiende tableau op de tafel loopt niet weg en is altijd uitgebreid voorzien voor de spullen van dat moment. De enige pater in the house gaat ook wel zijn gang, want die heeft ook zijn activiteiten. Er wordt pas afgeruimd als  de kok ziet dat we geweest zijn. We hebben ook nog de mogelijkheid om een lunchpakket voor in de trein te maken. Er is overal wat extra van brood, kaas, ei en fruit. Het is al die jaren onze vaste standplaats in Bhagalpur, alleen zaten er toen jaren terug wel meer paters aan tafel t/m de bisschop toe. Er wordt voor ons gezorgd qua eten/ drinken, slaapplek als we niet aan de rit zijn en ze regelen met lokale  mensen ons vervoer. Dat is een heel prettig gevoel en dat we dan eens wat extra naar “de mass” gaan nemen we op de koop toe.🥰

Na het afscheid genomen te hebben van iedereen, die zich om ons heeft bekommerd de dagen dat we er waren, nog even een foto voor het verslag en dan  brengt een medewerker van het hoofdkantoor ons naar het station. Hij brengt ons helemaal naar het goede perron om er zeker van te zijn dat we in de goede trein naar Patna zitten, een ruim 5,5 uur durende rit. Het is mutje vol zowel op straat als op het perron. De treinreis heeft 30 minuten vertraging, maar loopt verder goed. We hebben een prima zitplaats en tussen de bedrijven door lopen venters met eten/ drinken en speelgoed voor de jongsten onder ons. Al lijkt mij de vloer aanvegen ivm de rommel en dweilen tijdens de rit niet echt zinvol. Het panorama buiten biedt verschillende boeiende uitzichten, maar ook onvoorstelbare…het lopen zeer geanimeerd over de treinrails, een groepje mannen zit tussen de treinbielzen te kaarten,😅 de trein die wel heel dicht langs de huizen/ krotten rijdt, waar men meestal met de dagelijkse activiteiten bezig is of gewoon hangt in een stoel. De aanblik is die van gehavende onderkomens van golfplaat, bamboe, riet, plastic  met soms een stenen onderlaag van eerdere ruïnes waar men een huis op heeft gebouwd. Je gelooft het of niet, maar hier speelt het grut vrolijk en blij tussen alles door of is ook actief met huishoudelijke klussen. Als tegenpool de mooie prachtige zeer uitgestrekte groen, gele bewerkte velden, waar de gesluierde vrouwen in hun kleurrijke sari in de warmte bezig zijn op het veld, waar de buffels in alle rust onder de palmbomen tevreden liggen te zijn.
De perrons zijn vaak mutje vol met wachtende mensen, die ons meestal verbaasd waarnemen en niet in staat zijn terug te zwaaien als ik het doe. Een enkeling kan glimlachten met een aarzelende tegengroet, maar over het algemeen een wat verbaasde grote ogen blik.
Je kunt hier tenminste wel op het perron komen en zijn om je dierbaren op te halen of uit te zwaaien door ook nog eens een stukje mee te lopen met de weg rijdende trein, zoals ik regelmatig in mijn herinnering deed. Dat vind ik met de komst van al die incheck poortjes een gemis, maar dat vind ik ook bij het kaartjes kopen aan het loket. Een groot gemis in sociaal contact, efficiënt, maar beslist niet mensvriendelijk. Ik ben dan ook maar een” ouderwetse muts” 🤓

In de trein kun je op langere ritten ook slapen. Iedere plek krijgt een verpakt setje lakens en sloop, kraakhelder wit met een donkerblauw streepje, uitgedeeld voor vertrek van een spoorwegbeambte. Je kunt dan gordijnen sluiten voor enige privacy. Een man ligt vreselijk te snurken. Tussen de gordijnen door zie ik een zwaarlijvige man op zijn rug liggen. Zijn vrouw neem ik aan doet niks ( ik had hem allang een mep/ dauw verkocht) en is druk en luid in gesprek via de mobiel, die ze hier overigens overal hebben in grote getale. Ook in het dorp Agiamur van ons gezin, alles wat een beetje boven 12 jaar is heeft er eentje. De oudere generatie zoals Abraham zijn ouders (70 & 75+) hebben dat niet, daar hebben wij een streepje voor als ik naar mijzelf kijk. 
Ik roep af en toe in het Nederlands /Engels de snurkende man iets toe, helaas……helpt niet en ik snap die vrouw niet, te druk met bellen😂

We komen om 17.30 uur veilig aan in Patna en ja, nu vervoer zoeken naar Hotel Mantra een 3 ⭐️🌟⭐️hotel vlakbij het station. In een mum van tijd staan 20 kerels om ons heen, nadat we al enkele chauffeurs hebben afgewimpeld, want er zou transfer van het hotel zijn. Nee, dus, dan zelf maar een poging doen. Een van de kerels zegt 1000 roepies, iets teveel, via de routeplanner op Ruud zijn mobiel heeft ieder van die mannen wel zijn zegje te doen, bemoeien zich er mee, geven advies, maar we schieten niks op, Ik tel de mannen met een verbaasde blik en mijn lichaamstaal begrijpen ze donders goed, een grinniken van hun kant is het antwoord. 
Dan opeens een knapperd zegt with my car 400 roepies, hij weet de weg. Oké, een stukje lopen dwars door eerst auto’s heen en meer achteraf heel veel riksja’s. Ik heb een vermoeden en ja hoor, het wordt de riksja, daarbij een herinnering van ooit, 2 koffers, forse dagzak, schoudertas en dan wij nog, maar deze mensen zijn vindingrijk en zeer origineel, no problem en ook nu weer naar veel draaien, schuiven, scheef staand en op de kop wat bagage treft kunnen we ook nog met zijn 2en achterin. De riksja’s rijden als mieren tussen de auto’s en motors door. Na een kleine omweg ( Ruud ging zich bemoeien met datgene wat hij zag op zijn routeplanner) en onderweg veel informatie te krijgen over de stad van de riksjarijder bereiken we het hotel in een zijstraat aan een hele drukke hoofdweg. Het ziet er redelijk uit, 12 kamers, maar het lijkt meer op een conferentie gebouw voor vergaderingen, bruiloften en (feest) partijen wat overdadig versierd is met veel kunstversierselen en zeer India.

Eerst maar even settelen en daarna een wandeling doen na al dat zitten. Het is wederom een indrukwekkend schouwspel aan verkeer. Het oversteken gaat ons nu wel beter af, maar soms vrees je toch nog voor eigen leven, maar meestal zijn de remmen bij de verschillende voertuigen oké en het reactievermogen van de bestuurders groot. Ik moet wel zeggen als je dit voor de eerste keer meemaakt, wordt van het horen en zien wel gek.🫣🤭🤪 Ook bij het lopen moet je niet 1x achterom kijken, want je stapt zo in open plekken op het wegdek, opstaande ijzeren obstakels net te klein om snel te ontwaren of struikel je over de objecten en wil je het helemaal weten, in de stront of ander afval blijven steken, is altijd een risico of ongelijke stoepstenen. Je nek breken of je verzwikken van de enkels kan probleemloos gebeuren. Dus waakzaam blijven en zeker nu het al donker begint te worden, anderzijds nemen de activiteiten in verkeer en de koopwaar bij de kramen niet af.

Na de wandeling met veel drukte, getoeter van auto’s, motors en heel veel riksja’s, florerende heerlijk ruikende etenswaren gemaakt langs de kant van de weg, uitgebreide groente en fruitkramen. Spontaan hier iets van te eten doen we beslist nog steeds niet. Onze maag en darmen kunnen dat niet aan zonder gevolgen. Na wat koekjes en cola te hebben gekocht en verorberd willen we naar bed. Dat ziet er echter niet uit. Bloed-& vetvlekken op het dekbed. We keren het dekbed om, we zijn tenslotte geen mietjes, maar het blijkt gewoon niet te zijn verschoond,want daar zien we nog meer “onreinheid” Dus toch maar even iemand opgehaald om het bed alsnog te verschonen. Het is nu schoon, maar de zijkanten vertonen slijtage plekken en de naden her en der gescheurd. Dat maakt me niet uit. Nee het onmens grote dekbed hoeft er niet in, te warm. Alleen onder het laken is prima.
Dus kunnen we in een tamelijk fris bed, nadat we de wekker om 7.30 uur hebben gezet.

Dinsdag 24 februari

Even voor de wekker afloopt, zijn we eruit. Geen warm water dan maar een steenkoude douche ook prima. Ontbijt in een enorme versierde ruimte met heel veel tafels/ stoelen. We zijn zo vroeg de enigen. Een lopend buffet van koffie, water, bruin brood kunnen we roosteren met jam, voor mij de “ opgeblazen ”chapatis” noem ik het maar even ( de kenner onder de volgers mogen mij de juiste naam geven)  met een heerlijke aardappel groente met kruidige saus. 
Dan kunnen we vertrekken. Ruud doet wel zijn beklag bij de balie. Hij mag 3000 roepies betalen I.p.v. 3700 wat ook al een koopje is voor 2 personen en inclusief ontbijt. Een 🌟🌟🌟hotel blijkt hier toch anders te zijn dan bij ons en voor schoonheid willen we best meer betalen. 
We zijn veel gewend hier in al die jaren, van lopen door de mud, het afval, langs het loslopend vee en erg simpele, maar schone onderkomens tot het afzien van enig comfort, allemaal geen punt, maar hier gruwde ik zelfs een beetje van om onder zulk beddengoed te kruipen. 
Nog even zelf een Uber regelen en kunnen we op tijd vertrekken naar het vliegveld, waar wederom de uren wachttijd aanbreekt. Ik heb mijn verslag en mijn leesboek, de tijd vliegt zo voorbij.

Bij het inchecken zijn de koffers 16.8 kilo, dus er kan wat uit mijn dagzak nog in de koffer. Genoeg tijd om de koffer te ontgrendelen en nadien weegt ie 18.6, dus top. Het mag 20 kilo zijn.

Een duidelijk voorbeeld van de uitersten van India bij het staan in de rij. De Indiër voor ons vraagt beleefd of wij voor hem willen inchecken. Nee hoeft niet, vriendelijk bedankt, we hebben tijd genoeg. De man achter ons duwt ons zowat omver, zonder te vragen wil hij voor ons kruipen, wapperend met zijn ticket, wachten op zijn buurt ho maar (daar heeft menige Indiër last van om geduldig in een rij te moeten wachten) gewoon brutaal instappen in de rij, het liefst zover mogelijk vooraan. Dan  heeft hij aan ons lastige personen, we wijzen hem resoluut terug naar af. Twee uitersten zijn hier te zien en daar zit een grote diversiteit tussen. Ik had hetzelfde met twee jonge vrouwen bij het fouilleren. Ze dachten mij straal te kunnen passeren, maar “ho even, zo gaat dat niet” een tikje op de schouder, big smile mijnerzijds toen ik die hooghartige blik van deze schoonheden zag en gaf aan dat ik eerst aan de beurt ben. Ze waren genoodzaakt achter aan in de zeer korte rij aan te sluiten, waar bij ze de mazzel hadden dat er een 2e gordijn open ging voor de body controle. 
Een peuter op de tafel met bakken gevuld met eigendommen van de reizigers, dat net van de lopende band komt, kijkt mij met grote ogen aan. Zo van wat gebeurt hier allemaal.🥹

En toch hou ik van dit land 🇮🇳INDIA🇮🇳, hetgeen menigeen vreemd in de oren zal klinken. Ik ben er graag, Ruud ook maar toch ietsje, bietsje anders, maar dat komt mede daardoor dat hij veel dingen qua administratie moet regelen, zowel vooraf thuis als tijdens het verblijf van deze weken hier. Als het dan ook nog niet goed gaat, zoals afgesproken, te denken aan de verschillende onderkomens, het vervoer er naar toe, hetzij met ✈️, de trein en de afspraken met de lokale contactpersonen, dan bezie je een land toch terecht anders. En ik….ik kan mij geheel focussen op het daar zijn tussen de mensen, de omgeving in  haar totaliteit van dit diverse leven in dit overbevolkte land 🇮🇳India🇮🇳, want al die zorgen heb ik niet, alhoewel ik regelmatig naar het verloop van al dat geregel vraag.

We vertrekken keurig op tijd met Indigo Airways om 11.30 uur naar Bangelore met overstap naar Mangalore. We mogen bij de nooduitgang na het opstijgen gaan zitten, plekken vrij en bij het dalen weer terug op de eigen plek. Nu lekker meer beenruimte. We krijgen vrij snel onze lunch in sapje en een hartige sandwich, niet zo heet als de vorige keer. De huilende peuter (die ik eerder zag) is regelmatig aan het verkassen van de moeder naar de ander om het huilen tegen te gaan, maar hij heeft het niet naar de zin.
We landen op tijd en moeten even wachten op de vlieghaven van Bangalore, zo’n 2 uur. In deze zuidelijke deelstaat is er het Indiase biertje “ Kingfischer” te koop, daar nemen we dan maar eentje op. De bagage gaat in 1x door naar Mangelore, waar we om 17.20 uur aankomen  na 1 uur vloegen,waar vriend Thomas Painappely en broer Babu op ons ,zoals altijd ,wachten.  Daarna naar Kasaragod in Kerala in 1,5 uur rijden waar Grace, de vrouw van Thomas ons op wacht.  Dan is er een flinke reisdag ook weer voorbij. Hier kunnen we weer volledig op de Engelse spreektoer!🥰

 De weg vanaf de luchthaven is enorm verbeterd, waar we in de jaren ‘90 zo’n 4 uur over deden, zo’n slechte weg toen. Een hele verademing. 
Grace, mijn vriendin en vrouw van Thomas ontvangt ons uitbundig en gebruiken we met elkaar de avondmaaltijd van salade, verse vis, kipstukjes in de heerlijke kerriesaus, rijst en chapatis, kousenband, heerlijk gebakken nadat het eerst gekookt is. Dat smaakt goed na zo’n reisdag. 
Een broer van Thomas (gezin van 6 jongens) wonend vlakbij komt ook nog even bijpraten, hapje en drankje meedoen. 

We blijven hier tot zondag, dus even een pas op de plaats. Voor nu eerst welterusten 😴nadat ik nog even las in mijn boek Shantaram, maar dan vallen de ogen al snel dicht! Tot morgen.