Twee dagen in de stad Kochi en omgeving.

Maandag 2 maart 

Aangekomen met de trein gisteren, ruim 1 uur vertraging is het nog even sjouwen trappen op en af met de koffers en aanverwante artikelen, dagrugzak gelukkig niet te dragen , maar wel een linnen tas met allerlei etenswaren, meegegeven door de Painappalys. Deels aan het ontbijt en de lunch in de trein opgegeten.. Toch bleef er nog genoeg over aan fruit, hele tros bananen, mandarijnen en chico’s, lijkt op een kiwi, heeft een zoetige dadelsmaak met prachtige zwarte pitten er in. Een paar opgespaard om mee naar huis te nemen voor buiten in de tuin in de grond te stoppen.

Eapen en wij nemen allebei een Uber taxi, tegenwoordig via een app snel te bestellen, komen snel en zijn relatief goedkoop. Eapen naar zijn hostel, vandaag werken en treffen we elkaar later op de dag na het werk. Dus wij hebben de komende uren voor ons zelf. We logeren na 5 dagen binnen de familie Painappally te zijn geweest in het “Grand Hotel” een beetje koloniale aandoende sfeer in het hotel. Dat is op zich best fijn, alhoewel ik de afgelopen dagen voor geen goud heb willen missen. We konden nu ook tochtjes door ons petekind Eapen bedacht en die we samen ondernamen in de nabije omgeving van hun huis waar we al die jaren nog nooit waren geweest. Prima, maar pa wilde altijd verder weg gaan van Kasaragod en soms wel een tocht van 2 dagen en lang onderweg met de auto. Altijd meer mooie omgevingen laten zien, zondermeer van een wat groter ontdekkingsgebied van Kerala. Zij willen zo graag dat we van India houden. Dat is wat mij betreft allang bereikt.🥰

Kochi tegenwoordig met een K  ligt in zuidelijke deelstaat Keral,zo wordt door de geschiedenis verteld eerst bezet door de Chinezen, daarna door de Portugezen, gevolgd door de Nederlanders en tenslotte de  Britten.                                                       
We maken nog een wandeling van 1 uur naar een nabij gelegen park met speeltuinachtige mogelijkheden voor de jongste kinderen, zo vanaf 2 jaar. Alleen maar op zijn zondags geklede uitgedoste mensen van klein tot groot, hele gezinnen, stelletjes, ouderen lopen over de boulevard te kuieren cq te paraderen. Het is er gezellig , een flinke bries wind komt er opzetten dat vanaf de zee komt waaien waar het park aan ligt en we komen er achter dat op de eerste van ieder  maand geen alcholische dranken worden geschonken in de openbare gelegenheden, terwijl we na die wandeling wel een biertje lusten. Maar de ober zei, het is een dry day,we dachten ,hij maakt een grapje ,maar was echt zo.

Kleine supermarkten nog niet ontdekt, maar bij uitgebreide eet-/ drinkkramen zie je ook alleen maar sapjes en andere prikdranken zoals cola, sprite.Dit was nog even de zondag, nu door weer naar de maandag.

Het ontbijt ziet er zeer uitgebreid uit, waarbij wel 5 mensen personeel rondloopt buiten de kok, die je gebakken ei op zeer minutieuze wijze en vol overgave klaarmaakt. Een boeiend schouwspel hoe hij dat doet. Daarbij kun je van tevoren aangeven wat je in dat te bakken ei erbij wilt hebben, zoals zout/peper, paprika en nog een paar onbeduidende groenten, ( dus daar waag ik mij niet aan, want het kan zeer pittig zijn en dat op de vroege morgen) dit alles netjes voorgesneden in schaaltjes. Ik krijg het netjes geserveerd door een alleraardigste kok. 
Een lopend buffet maakt het af waarbij je voor warm/koud, bruin/ wit brood al dan niet geroosterd met boter/ jam en honing en uiteraard de typisch Indiase gerechtjes waar ik voor kies, kunt nemen.
Ik besef en voel meteen dat het in enig contrast staat met wat we tot nu toe hebben ondernomen, qua omgeving van zo’n hotel, de gasten (staan toch een trede hoger op de maatschappelijker ladder zoals ze er uitzien en hun doen en laten)) de uitgebreide rij tafels met de verschillende eet/ drinkmogelijkheden. Ik moet zeggen dat we alle verschillende mogelijkheden hiervan wel hebben gehad, geproefd en beleefd, alleen op meerdere momenten bij ontbijt/lunch en avondeten, terwijl hier alles in 1x is opgediend.

Dan gaan we met een ferry van Ernakulam  naar Fort Kochi, een half uurtje varen met de boot. We moeten een stukje lopen naar het eerder genoemde park waar de ferry vertrekt. Het is hier zoveel drukker dan in Kasaragod, waar we vandaan komen. Meer auto’s, oversteken helemaal oppassen, wel zebra’s en enige stoplichten aanwezig, maar toch het raast flink door. De mensen ogen ook welgestelden en de toeristen kleden zich ook meer naar eigen gewoonten, wat hier nu minder aanstoot geeft dan het gebied voorheen waar we waren. Daar zijn ook geen toeristen.
De ferry is vol met nog een paar blank gekleurde “ toeristen”, hetgeen we in Fort Kochi zelf nog meer zien. Het is ook een langere verblijfplek voor toeristen. Het doet een beetje aan Goa denken, zowel aan de Portugees uitziende gebouwen alsmede wat “ overjarige hippies”  zoals ze er toen ook kleed gingen en uit zagen in Goa.
Ik heb op 1 dag nog nooit zoveel KUNST gezien. Het was de laatste dag van een kunstfestival, waarbij we van de ene in de andere verbazing vielen bij Biënnale Fort Cochi.  Vaak hele jonge kunstenaars uit verschillende delen van India, maar ook studenten. Zij hadden de opdracht India te presenteren op verschillende manieren. Het was van kleurrijk tot somber zwart. Van manshoge figuren tot piepkleine afbeeldingen, van werkekelijk tot surrealistisch, van grillig tot strakheid en zoveel meer. Soms vond ik het alleen maar prachtig of gewoon niet mooi, daar ik de achterliggende gedachte of het gevoel daarbij niet snapte. Niks mis mee, vind ik.😉. En om alle bij-gevoegde verhalen te lezen was mij gewoon te veel. Soms als je het object op grotere afstand bekeek, zag je er toch wel iets in, bv een olifant. We hebben veel gelopen zo’n slordige 16 km, nat van het zweet tot op het vel, van top tot teen, je voelt je plakkerig en niet helemaal jofel. En als ik om me heen keek zag ik de meerderheid niet zo zweten, de lokale mensen zijn het gewend, maar ook het toeristen volkje niet, die hebben zich van A naar B laten vervoeren met een taxi of riksja, denk ik dan maar.🥲😂

We bezochten de Joodse wijk, waar ooit Joden woonden, nu rest nog de oudste synagoge Paradesi        , hetgeen betekent  vreemdeling. De wijk herbergt nu veel winkeltjes van allerlei, maar ook wel wat meer exclusieve winkels o.a. waar ik een prachtige gietijzeren bel zag. Ik had het zo mee willen nemen niet te groot, maar…….toen ik het van de ketting wilde halen, foei loodzwaar, dus dat kon mijn dagzak niet aan vreesde ik. Ruud praatte het meteen al uit mijn hoofd🥹al wil ik nog wel eens een verdere poging wagen om toch….. 😂. Bij binnenkomst van de Joodse wijk een aaneenschakeling, een sliert aan kramen met allerlei prullaria aan souvenirs, zoals een toeristen trekpleister er doorgaans uitziet.Het Dutch fort mag in de geschiedenis dan naam voor ons 🇱🇺hebben gehad, maar daar vond je nu niks van terug tijdens het bezoek aan dit eeuwen oude gebouw met zijn idem interieur en inhoud aan muurschilderingen, gebruiksvoorwerpen, beelden en meubilair etc. Een hele Indiase sfeer met een vleugjevan Engelse invloeden.
Tot slot gaven we onze 🥾🥾& 👟👟 enige rust gezeten op een bankje en keken we  met volle belangstelling en overgave hoe een ferry werd volgepropt met voetgangers aan de zijkanten, daarna de auto en riksja’s in het midden en tot slot de motorrijders. Op zich allemaal gevaarten, die zich niet zomaar laten dubbel vouwen. Het was gewoon een grote laadbak vol met, niet zoals onze boten naar een van de Waddeneilanden, terwijl het wel redelijk in rij gesorteerd stond zowel wachtend op de ferry als daar in, maar zeer op een gepakt dat je denkt er is geen vinger of teen meer tussen te krijgen en je buik en bijna je adem inhouden. Dat die vracht-laadbak niet zonk,🇮🇳 maar goed lands wijs, lands eer.🇮🇳

Inmiddels 18.15 uur en troffen we Eapen op de plek waar we deze dag met z’n 3 tjes zouden afsluiten. Het werd gedenkwaardig. Hij had van een vriend met positieve ervaringen gehoord met de gezegde :” als je er nog nooit bent geweest moet je er zeker een keer naar toegaan”  
Eapen komt niet zoveel ergens, denk ik dan alleen zijn werk, soms een bioscoopje, maar hoofdzakelijk op zijn kamer, gewoon geen geld voor meer, ook Google gaf goede reviews. Dus daar zaten we dan, het liep al snel vol met veel jongeren. Bij de eerste bestelling van drinken was het er niet, dan maar gewone cola ipv zero en een flesje rode wijn ipv wit, tussendoor kregen we nog een cadeautje van Eapen, Ruud een overhemd naast het shirt wat hij al eerder thuis ontving, het paste. Voor mij een lekker geurtje met een flinke zak vacuüm verpakte cashew noten naast een shirt dat mij te groot was (hij had mij toch wat forser ingeschat 😜) die ook had gekregen bij zijn ouders thuis. Hartstikke attent en lief, maar als ik denk dat hij het van zijn zakcentje deed wat overblijft van zijn  maandelijkse salaris voelt dat toch lastig, maar naar zijn uitstraling te kijken heb ik het in dankbaarheid en met plezier ontvangen. Toen het eten bestellen, maar van de 14 gerechten op de menukaart waren er maar 4 te bestellen, dus opnieuw kiezen, maar nu niet zo moeilijk meer. 😂De barbecue kip, de frietjes, de groente sandwich broodbolletjes  voor de mannen en de pittige vegetarische Arabische ?????pasta voor mij smaakten goed. De rode wijn konden Eapen en ik zeer waarderen en de cola was in ieder geval niet de zoete Indiase  “Thumps Up” 👍 cola die we ooit in India proefden, ronduit smerig, maar goed als je niet beter weet, zoals dat met alles gaat, smaakt dat prima net als leven hier op de verschillende niveaus. Je weet niet beter, alhoewel door het digitale verkeer( o.a de mobiel) wordt het wereldbeeld wel vergroot zoals we zagen bij onze familie in Noord India / Bihar
En als klap op de vuurpijl wilde Ruud contant betalen, maar ook dat ging niet, gelukkig deed de speciale betaalkaart het hier nu wel, dus ook weer een belevenis rijker en zeker niet minder gezellig daardoor. Ook leer je een volwassene man, ons petekind zonder ouders even op een andere manier kennen en dat is wederzijds een fijne prettige gewaarwording.

We gaan eerst met de watermeter, we dachten nog onder de rivier,maar was gewoon een ferry ,daarna zo’n 30 minuten lopend over de boulevard terug naar ons hotel, waar dan toch het definitieve afscheid nemen valt van Eapen. Hij gaat er vanuit evenals bijna iedereen dat we over twee jaar er weer zullen zijn. In mijn hart hoop ik het ook, maar we beloven in ieder geval contact te houden. De Uber bij ons hotel is er en met toch een stralende lach stapt hij in. 
Eenmaal in het hotel voel ik mij toch wel moe , zeer klammig en nog steeds bezweet. Dus een uitgebreide douche is heerlijk. Daarna laten we de boel de boel en duik ik meteen mijn bed in.

Dinsdag 3 maart

Goed geslapen, de boel maar eens bij elkaar rapen en wat inpakken, want we gaan vandaag treinen naar Varkala, waar we ooit 30 jaar geledenwaren. Herinneren ons een prachtig natuur-zee-strandgebied. Wuivende palmen, geel strand, rustig met ook wel aanwezige lokale mensen. Dat zal net als zovele plekken op onze 🌍wel veranderd zijn in de loop van de jaren.
We gaan het zien. 
We vertrekken om 11.45 uur uit het hotel. Als we in de lobby komen, lijkt wel of er ergens brand is. Er hangt een walm van grijze lucht, maar ik ruik wierook. Er komt een bus met oudere toeristen aan in het hotel met gids en ze uiten meteen hun ongenoegen over hetgeen ze zien en ruiken. 
ik hoor de gids vertellen dat mensen aan hèt bidden en offeren zijn en daar gaan meestal vele wierookstokjes mee gepaard, weet ik. Het kan niks afdoen aan de zure gezichten van een drietal vrouwen overigens, die dan maar even naar buiten vluchten. 
De Uber taxi op tijd, hetzelfde verhaal met de koffers als in de riksja’s en de vorige taxi. Achter in deze auto zit ook een gastank, waardoor maar 1 koffer er in past. Wij helpen de chauffeur met de andere koffer en de dagrugzak, we handelen tenslotte uit ervaring.🤪🤣De man helemaal blij. 
Op tijd op het station, naar het 2e platform met de lift en weer naar beneden zelf maar weer even mijn 💪🧳tonen💪 De trein heeft 40 minuten vertraging, ik verveel mij nooit, leesboek & verslag.

We vertrekken om 13.50 uur en verlaten Kochi om 4 uur later in Varkala aan te komen. 
We nuttigen de koekjes en het fruit mee gekregen van Painappally wat we nog over hadden.
Om 17.15 kwamen we aan, met taxi naar een parkeerplaats, vandaar 100 m lopen via een padje naar onze Earthy Beach bungalow. Ligt er prachtig bij.Via Whatsapp contact met eigenaar en een jonge vrouw die het pand en tuin bijhoudt.

Ruud ging bij haar achterop de scooter zonder helm nog paar flessen bier halen voor de 4 dagen dat we hier verblijven, want dat was alleen in stad te krijgen en te ver om te lopen.Toch wel link zonder helm, volgende keer maar weer de cola of ander nattigheid zoals water, hetgeen wel te koop is in het winkeltje nabij, waar we later wat spullen kopen voor de volgende dag.

Op strand nog een korte wandeling met zicht op de volle maan en door al die lichtjes langs het strand kunnen we goed zien wat er in die afgelopen 30 jaar allemaal bij is gekomen. Dat is gigantisch, van toen bijna niks is een een toeristisch geheel geworden met al die uitbaters voor een hapje en een drankje, de vele kramen met de spullen in allerlei soorten van prullaria t/m kleding etc, men kent het wel.
We besluiten toch om iets te gaan eten op het strand met zicht op zee, heerlijke avocadosoep voor mij, een gebonden kippensoep voor Ruud met “garlic cheese naan “ zo lekker al stinkt de knoflook de pan uit, maar daar hou ik juist zo van en nog meer als het platte brood ook nog eens warm is. Ruud sluit de avond af met  nog even te zwemmen  in het zwembad en dan met een prachtige volle maan naar bed.