Van Shusni naar Bhagalpur

Zaterdag 21 februari

Het slapen gaat redelijk, maar als ik wakker word heb ik de kop zo vol met gedachten en gevoelens dat ik de slaap niet weer zo snel kan hervatten. Vandaag afscheid van pater Alfonse, de hartverwarmende man, die geen vlieg kwaad doet volgens mij. Even nog wat plaatjes schieten ter herinnering en we doen weer de belofte om wellicht over 2 jaar terug te komen, hopende dat hij nog op deze missiepost zit. Meestal wordt van hogerhand  (lees de bisschop) beslist na 3 jaar te verkassen naar een ander bisdom en hij zit hier al 5 jaar. 
Er blijkt ook een vliegveld in Bihar te zijn dichterbij van onze standplaats Bhagalpur, dus dat opent wellicht mogelijkheden. Daar nog maar niet mee bezig zijn.

Het wordt een verkasdag met de auto. We moeten een omweg nemen, want bij de oorspronkelijke route word je bij de grens van Jharkhand naar Bihar sterk gecontroleerd vooral op alcohol, dat is in deze deelstaat ten strengste verboden. We hebben in onze bagage 2 flessen bier die we op de ochtend bij de mensen niet wilden nuttigen, veel te vroeg, dan moesten we de flessen maar meenemen. Ook was er een klein flesje whisky cadeau daar Sylvanus dacht dat wij dat dronken toen wij hem twee jaar geleden er op uitstuurde om dat voor ons te kopen. Toen was dat niet voor ons, maar voor Father James, die we al vanaf begin ‘ 90 tiger jaren kennen sinds we Abraham op zijn 15e levensjaar echt ontmoet hebben. Dus iedere keer namen we een fles whiskey voor hem mee. Hij hield daar zo van, de enige luxe in die afgesloten gebieden, dus deden we traditiegetrouw iedere keer weer. Op welke missie post hij ook zat, wij wilden hem altijd weer ontmoeten met een fles whisky. Een man met een geweldige charisma. Ik denk vooral nu regelmatig aan hem. De goede lieve man stierf het vorig jaar. Gelukkig zag we hem nog twee jaar geleden als gepensioneerde pater in het bisschopshuis in Bhagalpur.

We moesten de fles whiskey toch maar meenemen. We raken het wel kwijt aan de vrienden in Kerala, maar nooit gedacht op dat moment aan de controle bij de grens. Het risico te groot, want als je gesnapt wordt, staan er hoge boetes op. We hadden toch de hele dag tijd ,dus omrijden dan maar. De chauffeur wist de weg weer niet goed, overal vragen, een stuk omkeren, weer vragen etc. Wij hadden natuurlijk helemaal geen idee. Het voelde wel als niet heel prettig, want het was een lokale man en sprak alleen maar Santali en daar maak je echt niks van.

Ook werden we telkens verrast met bezoekjes aan het eigen huis van Sylvanus, ( hij heeft nog een zeer klein onderkomen in Godda dat hij huurt I.v.m het dichtbij de school van zijn 3 dochters te zijn) alsmede aan zijn 3  zussen die allen in hetzelfde dorp woonden, 2 althans en de derde weer elders. Allemaal onderweg hè. Duurt maar even, maar dat even liep al snel uit tot 30 minuten, zo niet langer. Iedereen wil trots hun huis laten zien, de kinderen ontmoeten, weer voeten wassen als welkom, hetgeen we voor de 3e keer toch resoluut afwezen, altijd eten en drinken. Bij twee zussen, die in hetzelfde huis woonden, waarvan de één haar man jong stierf en de andere vrijgezel was werden we zelfs gemasseerd. Eerst na het voeten wassen met zeep/water en met olie ingevet werden de voeten/ tenen enkuiten gedaan, dat voelde je wel even, soms bij het pijnlijke af, daarna volgende armen en handen/ vingers, tot slot schouders en het hoofd. We lieten het maar over ons heen komen, want ze bedoelen het zo goed en het is voor hen een onderbreking, die niet vaak gebeurt in het eenvoudige dagelijkse leven….twee blanke mensen op bezoek van zo ver weg. We moesten ook nog naar Godda, Abraham Marandi thuisbrengen, onze trouwste chauffeur en vriend als we hem nu steeds terug zien, de zeer betrouwbare chauffeur van de jeep waarin we vele jaren rondreden en ons overal met de begeleidende pater afleverde bij de verschillende bisdommen en natuurlijk altijd bij Abraham Soren, onze adoptiezoon en zijn familie in Agiamur.

We komen toch rond de klok van 17.00 uur aan in Bhagalpur, gelukkig voor het donker. De chauffeur was ook zichtbaar blij. Hij maakte een wegveeg gebaar over zijn voorhoofd met pffft. Dat zegt genoeg. De wegen zijn best hier en daar beslist verbeterd. We hadden nu wel een gebied gehad waar we nog niet doorheen zijn geweest. Vele moslimgemeenschappen, maar het verkeer blijft druk met meerdere bijna botsingen (al schrikken we niet heel snel meer of gewoon niet kijken😝😂) hetzij met rondlopend vee, in deze regio bij iedere woning wel een aantal buffels,  vrachtwagens, motors, riksja’s, fietsers en de voetgangers die helemaal geen loopplek hebben zoals bij ons de stoep. De kapper op de straat die  nog steeds zijn beroep buiten uitoefent. Ook pissen de mannen en spugen ze indien nodig nog steeds langs de kant van de weg, wij vrouwen worden geacht het op te houden! Ik ben steeds zo blij dat ik zonder vasthouden ergens in mijn hangzit kan komen en dat een poosje kan volhouden. Als er bij de mensen al een toilet is, is die erg klein  is en is nooit een w.cpot, maar de Franse variant. Des te beter en hygiënisch.

Hele bergen afval zeer gemixed, dat alles is nog steeds zo. Het vee loopt hierin weer rond te neuzen naar voedsel. Ik vraag mij dan ook regelmatig af hoe kinderen en volwassenen er soms nog zo netjes qua kleding eruit zien en de meiden/ vrouwen vooral ook hun verzorgde haardracht. In de sloppenwijken is het echter een ander verhaal.
Morgen de eerste vrije relaxdag.

Zondag 22 februari 

Gisteren te moe, dus vanochtend heerlijk uitgebreid douchen, haren wassen, herboren en ook zo fijn dat het nu mogelijk is op onze standplaats. Jaren geleden en b.v bij Father Alfonse nu ook nog, moest je eerst emmers vullen met warm water dat voor jou gekookt was en dan mandiën. Dat is met een liter maatbeker je overgieten met het warme water uit de emmer. Een heel gedoe, maar uiteraard heerlijk dat het toen wel zo kon. Dus vroeg Alfonse ook of wij vrijdagavond een bad wilden nemen, nee hoor niet nodig, doen we later wel. Na het ontbijt gaan we naar een Santali kerkdienst, waar alleen lokale mensen komen. We denken dat zal wel een korte zijn, maar niks hoor, 1,5 uur onder de pannen. Bij de communie wordt een jonge vrouw tegen gehouden, volgens de man mag ze niet ter communie gaan, daar ze een Hindoe vrouw is en geen katholieke. Dan denk ik zowat, laat dat toch. Zo houden we alles van verschil ook in de hand, maar nee het ging mooi niet door. De pater legde het haar nog wel uit. De vrouw had grote schrikogen, maar weet ze dat dan zelf niet., vroeg ik mij af. 😉

Ook is het geld, de roepies in biljetten zwaar verbeterd. In de jaren eind 80 waren het vieze vettige verkreukelde met kleine scheurtjes met een touwtje er doorheen biljetten. Stapels had je van die  viezige biljetten toen. In de lopen van de jaren verdween het touwtje, gaatjes, scheurtjes en kreukels verdwenen, het papier beter en vanochtend bij het pinnen kwamen er 20 gloednieuwe biljetten van 500 roepies uit het apparaat, ongeveer 100 € . We dronken later op de dag bij een restaurant waar ook gegeten kon worden, op het platte dak een cola,  een fles van 740 ml  en het kost maar 100 roepies 1 €. 🤪en hadden ieder een vol glas. Ook springen de apen rond met soms een jonkie hangend onder de buik van de moeder van dak naar dak op zoek naar achter gebleven voedsel. Zo brutaal als de pest, net zoals de meeuwen bij ons op Scheveningen, want als je niet uitkijkt ben je ook zo de vis op je broodje kwijt.🥲

We besluiten toch maar even een stuk te lopen, want morgen is het ook weer een zitdag 5 uur in de trein naar de hoofdstad van Bihar, Patna. 
We kopen een ticket voor het park, 10 roepies p.p, want er zijn cricketwedstrijden. We worden aangestaard en nagekeken. Soms durven ze ons aan te schieten met de bekend gestelde vragen in het Engels: where do you come from, what is your name, you are tourist here in Bhagalpur? Daar snappen ze al helemaal niks van. We gaan dat niet allemaal uitleggen dat we geen toerist zijn in deze, in tegendeel.😇 We lopen door langs een drukke hoofdweg, langs de vis-groente-fruitmarkt. De vis voert de boventoon in de veelheid en doordringende geur. We willen naar de Ganges en een Ashram ( een religieuze  leefgemeenschap, denk aan Bhagwan van vroeger ) lopen, dan verlaten we de drukte en lopen door allerlei straten met winkeltjes en behuizing. Het wordt steeds een stuk minder, rommeliger en we eindigen bij een sloppenwijk vlakbij de Ganges, de welbekende belangrijke rivier, die hier ook langs loopt. 
in onze ogen snap je helemaal niet hoe men zo kan wonen. De mensen zien er ook anders uit,  de kinderen met dikke klitten in het haar en voor de rest zien ze er even groezelig en haveloos uit. Het kleine spul huppelt vrolijk overal bij langs en overheen, al dan niet in de blote poepert. Het manvolk loopt wat rond, soms de buffels voortdrijvend, de vrouwen in hangzit voor hun met zwart zeil overtrokken golfplaten-  stenen, bamboe- rieten hut. En overal hangt heel veel was te drogen of het zo schoon is, dat betwijfel ik, maar dat wil ook niet, als ze het in die vervuilde Ganges hier moeten wassen. Bij de Ganges vindt een Hindoe ritueel plaats, waarbij ze de beelden met kleding en op het einde in het water gooien.De kinderen springen er naar toe om het van hun kleden te ontdoen en dan ontstaat er een kleine ruzie wie wellicht eigenaar wordt van die  mooie kleden. De vele liggende buffels kijken loom en kauwend toe.

We vervolgen onze weg naar de Ashram, daar is het meer “ gegoede publiek” in gezinnen, studenten. De uitstraling is de tegenstelling van even daarvoor. Toch is dit alles niet zo schokkend meer voor ons als in de beginjaren. Na al  die jaren weet je hoe het land in elkaar steekt qua uitstraling, de mensen met de verschillende lagen in die grote massa van  de bevolking,  hoe ze daarbij wonen en werken,  de grote verschillen, die er zijn in  deze, evenals het naar school gaan, mogelijkheden tot opleiding. In de deelstaatBihar heb je de privé scholen, die betaald worden door de regering. Het onderwijs is nihil en de leerkrachten strijken het geld op zonder daadwerkelijk onderwijs te geven. Niemand controleert het. 
De scholen hier in de bisdommen/ de verschillende parochies ontvangen geen cent van de regering. De onderlaag van de bevolking interesseert ze niet. Deze Santali bevolking is overgeleverd aan de inzet van de vele paters en nonnen, die het lot van deze kinderen zich aantrekt. De ouders betalen 1400 rupees per maand,13 eu schoolgeld
De paters / nonnen ontvangen een maandbedrag van  8000 rupees van het bisdom voor eten en onderkomen en de leraren 1500  rupees salaris per maand,14 euro!,, soms springen familieleden bij die naar elders zijn verhuisd en het beter hebben. 
Giften uit Amerika, ( regering wil niet dat ze nog hulp accepteren van de USA) Duitsland en Nederland voor sponsorprojecten zoals scholen en hostels  zijn al jaren niet meer daar. Die bijdrage van ons is een grote💧op een gloeiende plaat.

India blijft voor mij zeker altijd trekken, vanaf het begin tot op de dag van nu. Velen zullen het niet begrijpen wat je nu zoekt in dit  land.  We zoeken er niks, maar weten waar de nood ligt na al die jaren. Daarnaast zien we ook kleine positieve ontwikkelingen zeker bij “ onze familie “ en hun dorp.Het is wat bij ons leven hoort al jaren, niet weg te denken. We zijn intensief betrokken bij datgene wat we bezoeken en zijn in de momenten  duidelijk betrokken. Het voelt positief en goed, de mensen in het veld weer te ontmoeten en de kinderen te zien in hun dagelijkse ritme. We voelen ons bij hen thuis en op ons gemak. Het is beslist geen moeten om er heen te gaan, het voelt net zo als dat je bij vrienden of familie langs gaat, aanwaait. Dat is ook geen vakantie. Kijken hoe het met ze gaat, elkaar zien en bijpraten. Alleen is het een stukkie verder weg.🤣
India is juist voor mij  een hele goede tegenhanger t.o.v onze echte vakantie ontdek landen, b.v.NW Zeeland en Japan uit 2025. Daarna zie ik juist heel erg uit om maar weer eens naar dit continent af te reizen. Als grote organisator en regelaar/ planner van de reis zal ik altijd Ruud nodig zijn evenals  bij het verblijf daar. Ik weet dat ik dat beslist niet alleen kan, maar ook niet wil, daar we vanaf het begin er altijd met z’n tweeen zijn geweest, nu al zo’n slordige 16 x. Ik hoop er nog een aantal jaren mogen komen, zo lang ons lijf en de geest ook mee werkt en het toestaat.

ik ben nu een dikke pil aan het lezen. Shantaram,  betekent Vredelievend mens, hetgeen hij als naamsverandering kreeg in het dorp van de ouders van zijn lokale gids, waar hij enige maanden woonde en de bevolking daar weet te respecteren om wie ze zijn en wat ze doen. De gids werd later zijn vertrouweling, vooral toen hij daarna in een sloppenwijk belandde in Bombay. Het boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen van de hoofdpersoon, een crimineel, die na de vlucht uit de gevangenis in Australië , als voortvluchtige in India is beland. Goed, helder, eerlijk en soms zeer humoristisch, beschreven, maar ook de angst en onzekerheid, hoe hij moet overleven noodgedwongen in de sloppenwijk. Wil je iets van India ( gaan) begrijpen zou dit een aanrader zijn. Ik herken er veel uit zoals mijn eigen ervaring/ belevenis is  met het land en de mensen is. 

Zo zijn we toch een paar uur onderweg, het is prettig weer met soms een bries wind, zonnig afgewisseld met lichte bewolking.Na de colapauze zijn we weer terug op het hoofdkantoor, waar ze al helemaal niks snappen van dit lopen. 
We hebben een avondmaal van voor Ruud speciaal opgehaalde kip bij de Kentucky Fried Chicken die blijkt er toch te zijn en de vis uit eigen vijver en een fetagerecht in een heerlijke pittige, niet te hete saus, zoals ze dat hier kunnen maken met de chapati’s erbij zodat het goed op te pakken is met je rechterhand. Ik doe dat altijd eten met de hand. Voor Ruud en de pater ( volgens mij heeft hij last van smetvrees) is er bestek.  De groente/ aardappelprut,  heel jammer altijd te ver doorgekookt, maar het smaakt uitstekend. De fruit en de koffie, het water sluiten we de maaltijd af en is het tijd om te gaan pakken.