4 dagen in de plaats Varkala/ Kerala.

Woensdag 4 maart

Het huis is hier ruim en prachtig met een zwembad, een royale tuin er om heen met allerlei planten en struiken. Het is van alle gemakken voorzien van wasmachine, strijkplank t/m vaatwasser en magnetron toe. Ik zal het niet gebruiken!  Het is gelegen met meerdere onderkomens ommuurd, rijkelijk voorzien van “ gewonen bomen” en palmbomen en  buiten de drukte van het strand en de weg, die er langs loopt……en wat een aaneen geregen lint is van souvenierwinkels en eet-drinkgelegenheden. Ook zijn er veel meer logeeradressen dan toen.
In die 30 jaar is er enorm veel veranderd. In 1996 was er nog niks langs het strand, een paar huisjes en een enkel tentje om wat te eten/ drinken en het kopen van een enkel souveniertje . Het meest waren er de lokale mensen met hier en daar wat toeristen aan het strand/ in de zee. Nu denk ik dat het anderom is.  Het is nu wel de afgelopen dagen heel druk met Indiërs van klein tot groot hele gezinnen. Het Holy Pagwa, het inluiden van de lente met kleurrijke momenten trekt velen, het duurt enige dagen. Op het strand was het dan ook erg druk, vooral in de zwoele avond. Toch gaan ze net als 30 jaar geleden praktisch gekleed de zee in, vooral de vrouwen. Daar is nog niet veel aan veranderd. De man gingen jaren geleden ontdaan van hun kleedje in zeer grote onderbroeken tot de navel, de zee in, nu zie je veelal sportbroeken die na het uitschieten van spijker- linnen broek te voorschijn komt.🤭😅
Het bovengeschetste beeld is eigenlijk het tegenover gestelde wat we de afgelopen weken hebben beleefd qua omgeving, de uitstraling van het geheel en het leven onder de lokale bevolking, de families, ik voelde  mij dan als een vis in het water, onder hen en een met hen te zijn tot op zekere hoogte.  
Daardoor waren het ook geen verplichtingen de afgelopen weken. Je gaat mee in de familie- en het gezinsleven, al blijf je altijd toch een beetje gast daar je niks hoeft te doen in enige vorm van meehelpen in hun leven van alledag, hoe graag ik dat wilde en mijn hulp aanheb geboden.

We maken een lange strandwandeling, langs de aaneengesloten rij van souvenierswinkels, restaurantjes, maar ook zien we dat er veel meer logeeronderkomens, van simpel tot meer luxueuze huizen.. Tijdens onze pauze komen we ontmoeten we twee Françaises, die via Dubai naar India kwamen met een groepsreis van 10 mensen. Door het gedoe met Israël/ Amerika en Iran moeten ze 10 dagen langer blijven, want via Dubai (luchthaven gesloten) kunnen ze niet terug. Willen ze omboeken dan kost dan 3000 € via  Istanbul met Turkish Airline  of 700 € via             Ethiopië                                                   
Dat scheelt nog al wat, maar op die laatste optie is het natuurlijk beredruk. De oudere vrouw van de twee zat ons een poosje op te nemen zag ik uit mijn ooghoeken. Ze zei later ik was blij jullie zo te zien, het deed haar herinneren aan de reizen met haar man, die onlangs was overleden.Mooi om te horen dat we positiviteit met z’n beiden uitstralen naar de ander.                                           
Op de terugweg komen we het bord “ ODAYAM BEACH tegen. Ik weet nog steeds niet wat mijn naam betekent in het hele woord.

In de namiddag bezoeken we nog een tempel nabij op loopafstand. Wel mijn blauwe metgezel bij mij om mijn schouders en blote armen te bedekken en een luchtige lange broek mee waar ik zo mijn korte rok bij in kan stoppen om mijn blote benen te bedekken. Respect alom, maar ik krijg het nu al warm. De broek hoeft niet de sjaal wel. Het is weer een kleurig geheel, zelfs de traptreden ontdekken we bij het weer naar boven gaan gekleurd zijn. Wat mij dan wel stoort in meerdere tempels die we zagen en nu ook hier weer die lichtgevende borden met doorschuivende tekst wat je wel/ niet doen mag of met enige informatie onder zo’n sfeervol tempeldak. 
Daarna krijgen we een last minute app van de Indiase eigenaresse Zaine van ons onderkomen wonende in Engeland dat er een festival is ivm inluiden van het nieuwe jaar cq inluiden van de lente het Holy Pagwa oftewel het Divalifeest of ivm het oogsten van….er gaan verschillende verhalen rond, maar gefeest wordt er en hoe. Het is een grote stoet van muzikanten, dansers, die gigantisch verkleed zijn allen volgens een bepaald ritueel dat past in het geheel. Een olifant helemaal opgetuigd is een belangrijk element in het geheel. Er wordt goed gezorgd voor het dier, maar toch geketend aan de zware grote poten tot op het lijf en uiteraard gedresseerd, want als hij door de poten moet zakken om de mannen zijn rug te kunnen laten verlaten, wordt dat met een tik met een stok bewerkstelligd. Dat druist wel tegen mijn gevoel in, maar het hoort hier gewoon bij het geheel. De dansers en muzikanten zijn alleen maar mannen, waarbij de eersten in trance gekomen door het harde meeslepende  trommelgeroffel van de muzikanten en uitbundig in extase dansen soms in de onmogelijke kostuums. Enkele draaien alleen maar rond in steeds dezelfde draai richting. Daar kun je alleen maar zeer duizelig van worden. Ik roep dan ook tegen beter weten in:” Man, draai je ook eens  om” Een doordringend blauw gezicht kijkt mij diep in de ogen aan. Ik geef hem maar een lach. Het is een ongelooflijke belevenis in deze kakofonie aan geluid en de beelden op mijn netvlies. Het is ook beredruk met vele toeschouwers op de route en daar tussen door proberen auto’s en riksja’s toch nog luid toeterend hun weg te zoeken.

We besluiten maar buiten de deur te eten in het goed aangeschreven restaurantje “ God own Kitchen “ als variatie op de tekst van Keral: God onw country.    
Waar we een heerlijke maaltijd nuttigen van de frietjes en “ fishfingers” voor Ruud en voor mij de “biraymi rijst met kip en tofu masala. Het blijkt veel te veel te zijn om alles op te eten.Dus we vragen aan de vriendelijke goedlachse jonge knul/ ober of hij weet wat een doggie 🐕‍🦺bag is. Hij denkt  dat we het overgebleven eten aan de honden willen geven.😜😂 We leggen uit dat het het zeer goed heeft gesmaakt, maar teveel en dat we het graag mee willen nemen. Oké, hij snapt het en we krijgen het netjes mee in een plastic bakje zoals het bij de ophaal Chinees in 🇱🇺 krijgen in een plastic tas. Helemaal top. Ik denk meteen dan hoef ik morgen nog niet te koken, dan is dit genoeg met een ei er bij en wat groente nog kopen ( als het er is in het kleine supermarktje, want die bloemkool zag er eergisteren wel heel beroerd  uit) zoals tomaat en paprika, misschien wat sla, hetgeen ik niet zag.
Buiten de deur eten is gemiddeld goedkoop. Het weegt bijna niet op tegen datgene wat je wijlt kopen, als dat er al is. Het drinken meestal, zoals b.v de witte heerlijke gekoelde wijn bij het eten is meestal het duurst. Ik kan hier in huis uitstekend koken, het kook- keukengerei is er zeer uitgebreid, zo maakte ik het nog niet vaak mee. Ik wil dat ook graag zelf doen, maaar als het tijdstip ivm de activiteiten zo laat is dan is uit eten gaan en vooral bij het strand geen straf.
In de avonduren is het echt zeer druk op het strand met overwegend lokale mensen. Ze komen bij denk ik van al het feestgedruis. De ondergaande zon is nu echt rood en geeft een prachtig sereen beeld met al die blijde uitgelaten mensen.

Donderdag 5 maart 

Gisteren kwam het er niet van, dus nu toch maar de zee in. De golven zijn sterk, hoog en woest. Volgens de strandwacht gezeten op een stoel onder een parasol drukdoende met zijn mobiele telefoon 🫣🤭😅kunnen we er wel zwemmen. Er wappert geen rode vlag, verderop is met lint een deel van het strand afgesloten, dus daar niet, te gevaarlijk. Het water glij je zo in, niet steenkoud, maar met die hoge golven heb ik wel moeite. Ik krijg van Ruud handige tips hoe te handelen als E op mij afkomen. Dat helpt niet, ik word gewoon omver geworpen. Ik ben ook niet zo’n waterrat dat ik er onder door duik, zoals ik menigeen zie doen. Het was wel heerlijk verfrissend en het is niet druk, nu alleen de toeristen, die liggen echt te bakken in de zon. Dat lukt ons niet, willen we ook niet en nadat we opgedroogd zijn gaan we terug. En is het even in de schaduw met de fan aan na de uitgebreide buiten douche lekker bezig zijn met mijn dikke pil van een boek van 900 blz. Ik ben ver over de helft dus uit als we thuis zijn  11 maart as. En uiteraard mijn blog bijhouden. Dat zijn eigenlijk twee vaste prikken, die ik inmijn vrije tijd met plezier doe. Ruud houdt zich bezig met o.a. het sportnieuws mbt zijn cluppies, ⚽️tevens enig basketbal🏀, de fb pagina is hij mee aan de slag, kijk het NOS journaal op zijn mobiele telefoon, maar ook het wereldnieuws ivm al die onrust en gewelddadigheden. De kranten op de IPad worden dagelijks gevolgd.  Ik vraag dan wel of er nog schokkend nieuws te melden is op de verschillende fronten. Als dat zo is hoor ik het zeker.

Kan het nog invloed hebben op onze terug✈️✈️✈️vluchten. Dat alles wordt ook goed in de gaten gehouden. Zo’n reisje Nederland🇱🇺-🇮🇳India visa versa gaat beslist niet vanzelf. Er komt heel wat bij kijken, dat merk ik nu ook weer. Soms vraag ik Ruud bezorgd of hij wel genoeg relaxed daardoor kan zijn als we andere dingen ondernemen op de dag. De kop zit zo vol met informatie, regelingen etc. Dat kan hij, zegt ie, dus alle vertrouwen, d at ik altijd al heb.

Ruud ging checken hoe het met de vluchten zat, bleek dat 2 binnenlandse vluchten gecanceld zouden zijn. KLM via Messenger proberen te bereiken, bleek dat vluchten toch gewoon doorgaan en we  10 maart eerst van Trivandrum naar Hydrabad en daarna naar Mumbai en dan 11 maart in de vroege ochtend rechtstreeks naar Amsterdam.Dan hebben we dus geen last als het goed is van de problemen in het midden oosten.

 Ik ga maar eens een lunch maken, dat is dan mijn taak, onze verdeling altijd al geweest: bezig met de kop en praktisch ingesteld zijn. Is dat oké! Soms wil ik het wel omdraaien. “ Doe maar niet, zegt Ruud, dan wordt het allebei een puinzooi”😎Toch heb ik wel het enige aspecten bijgeleerd qua digitaal verkeer, administratie, maar dat is nog maar het topje van de zakelijke dingen! 🤭😜

Vanmiddag nog andere kant op stuk langs strand gelopen, eerst langes de vele Indiase mensen en dan stuk doorlopen en daar liggen alleen wat toeristen. Ruud lekker gezwommen, van mij was ritssluiting badpak stuk, dus maar niet het water ingegaan.

s’avonds de inhoud van het doggybag met aanvullingen heerlijk op het terras gegeten.