De laatste dagen in Kovalam

Zaterdag 7 maart 

Dan komt toch zo’n beetje een einde aan onze wederom intensieve, boeiende en zeer waarde- en vreugdevolle reis. Rond 12.00 uur is het plan om met de Uber taxi naar Kovalam te rijden, hopende dat de drukte rondom de komst van Rahul Gandhi voorbij is. De Indiase mensen zijn nooit de vlotste maar om 10.05 uur vliegt er een witte helikopter boven mijn hoofd. Ruud is reeds naar de parkeerplaats gegaan waar Gandhi zal landen, die wil dat van dichtbij meemaken. Ik vind het best, ik heb dat niet. Om 11.00 uur vertrekt hij weer met de helikopter met een batterij beveiligers om zich heen. Het blijkt dat Gandhi hier een gebedsdienst bijwoonde vervolgens doorvloog na het nabij gelegen Trivandrum, waar hem een heel programma te wachten stond. Nu kon Ruud de Uber bestellen en in 1,5 uur zijn we in de plaats Kovelam, waar twee aardige mannen ons staan op te wachten. De een spreekt goed Engels. Hij legt ons de keuken uit, die buiten de woon-slaapplek om de hoek ligt. Het is hier stukken kleiner dan in Varkala, maar genoeg en eenvoudig. Wel heerlijk op de wind op is het appartement, zoals de uitspraak ons leerde op Bonaire. Dat aangeeft dat er wind door het huis kan gaan.  
Dus na de lunch maar even siësta houden, want ondanks dat het behoorlijk waait is die wel verzadigd met warme lucht. Hij zei ook nog ,het is hier beste plek voor Sunset, kun je vanaf terras gewoon bewonderen.

Later in de middag Ruud richting strand en zee. Ik zit te lekker en wil mijn boek  “ Shantaram” de hoofdfiguur, een gevluchte crimineel uit Australië, die in Bombay belandt, op 200 bladzijden na uit hebben voor ik thuis ben, want dan komt er niks meer van.Ik kan het een ieder aanraden, die wat over het land India zou willen beleven. Het is zeer naar de werkelijkheid geschreven, helder, duidelijk, vooral rechtstreeks en eerlijk verteld met ook een dosis humor, waarin de lokale mensen in wat ik noem :” krom spreken” maar vertederend mooi. Vooral vanaf het begin de delen in de krottenwijk in Bombay zijn boeiend en indrukwekkend. De laatste 3 delen van het vele geweld , de slachtpartijen, de zwarte handel in geld, vervalsingen van de vele paperassen, de drugs en zo niet zwaarder, horen in het geheel in de hiërarchie en klassenstelsel van het land thuis, dat was allemaal wat ingewikkelder voor mij evenals de toestanden  met Afghanen, Pakistanen, Iraniërs, Afrikanen de Russen en Irakezen. Vergelding, genoegdoening zoeken een weg in moord-& slagpartijen. Dan nog maar niet te spreken over al die ingewikkelde namen. Voor mij soms moeilijk uit elkaar te houden/ te volgen. Toch ben ik door gaan lezen. En heb ik het inmiddels uit.  

Gelukkig nog een paperback “Geheimen van Jaipur” voor nu en  voor de reis terug.  
Jaipur, de roze stad, in de deelstaat Rajastan, waar we ook enkele keren zijn geweest, wel een stukje hiervandaan, maar als stad nog goed te herinneren. Het roze heeft de stad ontleent aan de vele bijzondere gebouwen in paleizen en universiteiten met hun rood/ licht bruin gekleurde stenen. Ook leert mij het boek dat aunty en uncle achter je eigen naam gezet in het aanspreken van jou, zoals ons petekind Eapen uit Kerala doet…….dat het uit respect voor desbetreffende persoon is en dat het de gewoonte is te doen als je bij de familie hoort.  Ji bij je naam is hetzelfde effect. Ik vroeg me het meerdere keren  af, ik had zoiets van meer in de trant van oom en tante in ons 🇱🇺gebruik hoe we staan in de familielijn. 

We zijn in de avond uit eten gegaan 5 minuten lopen van ons logeeradres. Heerlijk zo buiten met het geruis van de zee op de achtergrond. Voor Ruud de Fish& chips, wat meer eigen en bekende kost en ik ga altijd voor iets van het land zelf dit keer  “Palak Paneer” een vegetarisch gerecht, spinazie met blokjes tofu, zo heerlijk gekruid met garlic naan. Een eenvoudig heerlijke maaltijd, misschien iets te zout, waarmee we de dag afsluiten. Nee de reis is nog niet ten einde hoor!😂al gaf ik het al wel aan.

Zondag 8 maart

Na ons stevige ontbijt van gebakken ei/ soort van wentelteefje, koffie met melk en suiker met mijn eigen sterke zwarte koffie  gemixed is dat goed te drinken,  verse jus d’orange, geserveerd door een goedlachse jongeman met “ wiebelend hoofd” ( goedkeuring) gaan we op pad via het strand naar de vuurtoren., lopend 30 minuten. Het is rond 9.30 uur, maar goed tropisch warm met wind. 
Ook hier is het gigantisch veranderd na zovele jaren van ons laatste bezoek. Onherkenbaar, maar wel kleinschaliger en rustiger dan Varkala en dat was toen ook al zo, maar qua bebouwing voor verblijfplaatsen voor de bezoekenden van dit gebied is er zoveel meer gelegen aan en bij het strand.
Wij proberen een beetje vanaf boven in de vuurtoren te localiseren waar we toen zaten. We lopen daarvoor 150 treden naar boven, de lift laten we natuurlijk links liggen.🤪 Het is er druk met o.a.ook genoeg lokale charmante jongemannen. Een groep Fransen, die niet terug konden ivm de oorlog in Iran, gaan nu met de hele groep 10 dagen later via Tokyo terug naar Frankrijk.    
Het uitzicht is prachtig waarbij we een goed zicht hebben op de verschillende baaien van het mooie zandstrand met de vissersboten en de vissers en de niet zo heel veel zon, zee en strandaanbidders en met in de verte de containerhaven. Daarnaast meer restaurantjes en kramen met souveniertjes allerlei. 

De drinkpauze doen we in het “ Beatles” café, waar het goed toeven is. Ik dacht daarna mijn zonnebril😎op mijn 🧢te hebben gezet, maar ineens is ie foetsie🫣😎Ruud wil terug & zoeken, voor mij hoeft dat niet, het is een erg goedkoop ding en ik heb er nog wel 2 thuis liggen. Schoont het weer wat op denk ik, 🤭maar volgens de baas gaat het daar niet om en lopen we de weg tot de Beatles terug, natuurlijk niks. Laat de vinder er gelukkig mee zijn, is mijn gedachte. 
Ik heb meer hinder gehad van het verloren zilveren enkelbandje dat ik jaren terug heb gekregen van vriend Thomas. Dus samen met hem zijn we nog terug gegaan te zoeken op de plek waar wij dachten het verloren te zijn, maar ook zinloos tussen al die bladeren en onkruid het terug te vinden.  
 Ik koop nog wel een gezellig blauw gehaakt hesje  met een gekleurd hemdje of een bloes eronder staat dat vast goed. Een beetje tricky of ik het pas. Voor 300 roepies kun je daar ook geen bult aan vallen en de kleur staat mij erg aan.  Dus de koop gesloten.
Tot slot op de terugweg nog even de zee in. Ik word verrast door een enorme golf en terug gesmeten op het strand. Erger onder het zand kun je niet zitten😅 tot in de bilnaad toe en mijn navel, de oren, de haren zitten verstopt met zand. zelfs in de zoom van mijn onderbroek!!Gelukkig hebben we een douche, hetgeen het zand verwijderde en het zeer verfrissend werkte.

Het gekochte bruin brood van gisteren ziet er niet uit, droog als gort en valt spontaan uiteen als je een plak uit de verpakking haalt. Toch hebben we voor de lunch wel trek in wat te eten.Ook hier breekt nood wet. Twee plakken bijeen geraapte stukken brood met jam of schijfjes appel met kaas er tussen en op elkaar, flink aandrukken 😂en happen maar. Smaakt nog niet eens verkeerd. Ach een mens kan wat hebben, nietwaar!💪🫟💪

Ook hier is het net als Varkala een oord voor yoga, massage, meditatie en aryveda, allerlei behandelingen en therapieën! We kwamen bij het avondeten een groep Engelsen zo’n 16 man/vrouw, tegen, waarbij de eerste in de minderheid was,  die gezien hun doen en laten (ga ik weer met mijn vooroordelen, maar dat krijg je bij mensen kijken wat wel een erge aangename bezigheid is als je op je eten mag wachten) vast naar een asram waren geweest of in ieder geval datgene ondergingen wat ik net noemde. Ik hou van stevige omhelzingen, dikke zoenen, elkaar even flink vastpakken, maar hier ging dat toch op een wat lichtere aanraking van elkaar, veel wrijven bij omhelzingen en met die altijd vriendelijke serene lach op het gezicht, geacht man of vrouw geen verschil, dat is dan wel weer oké. We slaan ook niemand over van de groep. Een beetje Bagwan gevoel kreeg ik, alleen de oranje kleur zag je niet evenals de vlechtjes, de dreadlocks en de vele wijdheid aan kleding van broeken en shirts met de vele gedrapeerde sjalen om het lijf evenmin. Het totaal beeld dat ik zag, enigszins zweverig, ligt mij niet zo goed, maar laat ik wel zeggen dat er overigens niks mis mee is.

Ja, weer uiteten bij het tentje “Curry Leaf” een heerlijke zgn “SIZZLER”. dat is een  gietijzeren schotel, loeiheet waarop je gebakken vis/ kip in koolbladeren op wordt geserveerd.  In de keuken bij ons onderkomen is het een beetje dubieus zelf koken of niet.  Dus het wordt toch maar de laatste optie.
De piepkleine keuken is een beetje groezelig, teveel lapjes ( die ik reeds met veel zeep en water uitspoelde) liggen her en der verspreid om te poetsen, het keukengerei wat gammel dat staat in plakkerige houten kastjes. Ik kook er alleen water voor de koffie. Prima twee pits gasstel lijkt nieuw. Het steelpannetje oogt ook nieuw, de sticker is het bewijs, maar daar het niet is verwijderd is het door de warmte bij het koken ook wat kleverig geworden. Het oogt allemaal niet zo hygisch🤪, maar ik pas me wel aan en schep een beetje structuur in de rommeligheid. Dat kan ik dan weer niet laten door het grove glaswerk, de plastic borden en het schaarse bestek even af te spoelen en netjes gesorteerd en geordend op het aanrecht te zetten.  Ze zijn er misschien helemaal niet blij mee met die bemoeienis in hun keuken, maar ik wil liever die laatste dag hier met morgen vertrek in het vooruitzicht, een lange reis aan de schijt komen om het zomaar even plat te zeggen, maar het is wel duidelijk.😂

Maandag 9 maart

Goedemorgen volgers, gezien het keukenverhaal van gisteren snap ik niet hoe ze zo’n lekker ontbijtje kunnen maken van verse jus d’orange, koffie en gebakken  geklutst ei op gelig, maisbrood denk ik zoals wij dat wederom voorgeschoteld krijgen vanochtend. Ik denk maar zo bij de Chinees moet je ook niet in de keuken kijken ( 1x gedaan brrr) , maar het ontbijtis over het algemeen prima. Dus hier zal dat precies zo werken. En ik wil zeker niet alles en iedereen over één kam scheren., ook dat moge duidelijk zijn. Gelukkig ben ik dan blij met mijzelf dat ik over al die hobbels en eigenaardigheden, bijzonderheden en niet zoals wij gewend zijn dat het gaat zoals het hier gaat met betrekkelijke gemak over heen kan stappen. Daarom ben ik ook graag in het land India, anders als je dat niet kunt of wilt moet je het beslist niet doen, dan heb je alleen maar ergernis en dat is het land met zijn bewoners niet waardig…… zij verdienen die waardering, bewondering en respect wel, vind ik. 

Na ontbijt zijn we gaan lopen naar Rock Cut temple, een grote rots van een steen waarin Vishnu, Shiva en andere afbeeldingen zijn gehouwen. 1300 jaar oud net zoals de boom.

Daarna via strand teruggelopen, we kwamen ook nog een Royal Enfield showroom tegen, we zeiden, we komen alleen even kijken niet kopen. En een ijsfabriek waar blokken ijs verpulverd werden tot ijsschaafsel wat in zakken werd gedaan voor oa de vis beetje vers te houden. En een bordje naar een huis voor oudere mensen, hebben we nog even overgeslagen.

En ik nog een ring gekocht en shirt en broekje . De verkoper zei , gisteren wilde je mijn zaak niet binnen komen. En ‘s avonds nog naar ander restaurant waar veel Engelsen  komen, overwinteren er. Na maart begint moesson ,dan is het te heet en te nat en zijn de buitenlandse toeristen weg. We legden het geld voor de rekening in het doosje ,gaven het aan de ober en gingen weg. Na paar minuten buiten op straat hoorden we mister, mister, was de ober , hij zei dat er te weinig geld in zat. Maar toen keek hij nog een keer goed naar de rekening en zag dat wel goed was, sorry, sorry. Wij:no problem. 

Laatste nacht slapen in India,  dinsdag met overstappen in Hydrabad en Mumbai naar huis