Kerala, de zuidelijke deelstaat, de stad Kasaragod

Woensdag 25 februari

Kerala, de zuidelijke deelstaat onder Goa. Het weer is hier zonnig, soms bewolking, maar drukkend warm. Zelfs de lokale bevolking vindt het erg warm. Het zal nu ongeveer 34 graden zijn. In de avond/ nacht koelt het ook niet echt af, het blijft nog zo rondom de 22 graden. Daarom laten we toch even de airco lopen. Het slapen ging redelijk, we worden niet gewekt door hanen gekukel, maar door het beieren van de kerkklokken rond 6.00 uur, waar om 6.15 uur iedere dag een mis is. Dat was nu nog te vroeg voor mij, maar ik zal zeker nog een keer met Grace gaan, die iedere dag gaat. Maar deze week niet omdat ze voor ons moet zorgen vindt ze.
Onze levens zijn ook niet te vergelijken met elkaar, zo anders. Zij leeft in een betrekkelijke kleine wereld, waar zij zorgt voor het huishouden en het stuk land achter het huis.. Daarnaast enkele vrienden/ familie die dichtbij wonen., waar ze regelmatig mee belt of naar toegaat. Hun 2 zonen wonen niet meer thuis, de oudste woont en werkt met zijn vrouw in Engeland/Manchester en de jongste zoon woont en werkt elders in het zuiden van India, de plaats Kochi. Met beiden heeft ze iedere ochtend/ avond contact .

We waren wel lam geslagen na de afgelopen dagen en dat merk je pas als je een pas op de plaats kunt hebben waar we nu logeren voor 5 dagen. Na het ontbijt besluiten we toch om te gaan🥾🥾lopen👟👟, ondanks de warmte. Het vele zitten gaat ten koste van de stoelgang m.a.w dat we niet goed kunnen. We zijn thuis veel meer in beweging en hier gaan de mensen al weinig lopen en met deze hitte zeker niet. Ze vinden ons alleen daarom al een beetje gek naast onze forse blanke gestalten in vergelijking met hier. 
We maakten een rondje van 1.45 uur in de omgeving, dan ben je ook daarna gelijk uit te wringen qua behoorlijk zweten. De omgeving is hier licht glooiend en het dal is bezaaid met palmbomen en andersoortig groene planten. Ook zijn de wegen beter dan 2 jaar geleden, al zou hier het zelf rijden geen goed plan zijn. Hier zie je ook regelmatig de z.g.n drip systemen om het land met zijn planten/bloemen, vruchten, de rubberplant-/de kokosnoot bomen regelmatig gedoseerd van water te voorzien. Het ziet er dan ook behoorlijk groen uit.
Dat zag je 2 jaar geleden nergens. De wegen zijn licht stijgend en dalen, dat maakt het lopen met deze warmte best wel lastig. We kunnen meteen met de met zweet doordrenkte kleding onder koude douche gaan staan, heerlijk, je uitpellen en alles gelijk uitspoelen. Het is snel droog en met de latere bries wind al helemaal snel klaar. Dan is er altijd een moment rust eer de lunch weer aanvangt, meestal rond klok van 13.00 uur, want Thomas moet weer naar zijn shop van cashewnoten en rubberen matten. 

Rond 16.00 uur gaan we naar Bekal Fort, een half uur rijden, waar we traditiegetrouw nu al jaren naar toegaan. De lokale mensen,gezinnen, stelletjes, scholieren en de studenten komen naar deze geschiedenis volle burcht van met stenen ommuurde plek bezoeken. Entree voor de lokalen 25 en voor ons 300 roepies. Voor ons omgerekend nog niks, maar in de ogen van hier een heel groot verschil. We hebben wel eens geopperd dat wij na zovele jaren ook wel als Indiër beschouwd mogen worden. Daar trappen ze niet in, een grijns en een wiebelend hoofd (die techniek ben ik nog niet eigen, dat je moet zien als bevestiging van een goedkeuring van of mee instemmend) en dan rest ons nog 2 kaartjes te kopen van 300 roepies p.p   Er zijn mooie en onderhouden tuinen en looppaden en banken om gewoon te luisteren naar de dichtbijgelegen zee met haar zandgele stranden., waar je tussen gaten van de muren of er over heenkijkend zicht op hebt. Of met het groene dal bezaaide planten/ struiken en bomen. De palmboom is echt dominant.

Men loopt er rond te paraderen en te genieten van het uitzicht. 2 meisjes met lange haren. Ruud vroeg of hij ze van achteren mocht fotograferen voor hun mooie haar.Dat mocht.

Daarna  gaan we naar Bekal Beach, lekker over het strand naast de zee lopend. Ondertussen is het ook bewolkter geworden, de zon schuilt zich al snel achter de wolken, een welkome bries steekt op. Je zou kunnen zwemmen, maar dat zie je niemand doen. Een enkeling waagt een gesprekje aan te knopen wat ik meestal heel gezellig vind. Thomas en zijn jongere broer Babu (die spreekt een paar woordjes Engels) proberen nog verse vis te bemachtigen voor de avondmaaltijd, maar dat is niet het moment. We keren huiswaarts, want de lucht zegt dat er regen gaat komen, al is dat achteraf niet gebeurd. Wij kunnen even doen wat we willen, meehelpen met koken of anderzijds is nooit nodig, alleen maar zitten eten/ drinken. De vrouw des huizes en tevens de kokkin komt nu eindelijk ook aan tafel mee eten, want er is nu plek vrij aan de tafel nu de zonen de deur uit zijn. De vrijgezelle Babu is er altijd, hij is onze vaste chauffeur doet dat voor zijn inkomsten ook hooguit 2 dagen per week voor een waterbedrijf en daarnaast heeft hij een kleine kokosplantage. Als wij er zijn, neemt hij vrij.

Voorheen toen de jongens nog thuis waren zat Grace altijd achteraf op de trap in de kamer of op de bank, nadat ze de mannen en ons uitgebreid had voorzien van eten/ drinken. Dan pas nam zij het eten/drinken tot zich, terwijl er best opgeschoven kon worden aan tafel en een bord erbij gezet, maar dat is niet de cultuur. Mannen en de gasten aan tafel en daar ik toevallig vrouw ben, zit ik meestal met alleen een kliek mannen aan tafel. Dat is nog steeds zo. Ik vind dat nog steeds lastig, niet gezellig en nu ook probeer ik een extra plek aan tafel te creëren! Ik denk maar zo….de aanhouder wint wellicht.

Donderdag 26 februari

Ruud inmiddels zwaar verkouden en een behoorlijk rauwe klinkende pittige hoest over zich. We hadden het thuis in 🇱🇺van anderen reeds voor vertrek vernomen naar 🇮🇳dat het ook heel hardnekkig is. Zijn borst en ribbenkast doen pijn van het hoesten en bij de niesbuien schiet het soms in de rug. Er wordt hier geopperd om naar de dokter te gaan, maar Ruud ziet daar eerst van af, want de symptomen zijn bekend en ook dat het over gaat, maar lang duurt.

We lopen vandaag ruim 6 km, verschillende afremmende auto’s, riksja’s bieden ons een lift aan. We lopen ondanks de hitte liever en dan waren we ook niet die peuterklas van 20 ukkepukken tegen gekomen. Ik aarzel toch om het hek te openen. Ruud zegt gewoon doen, je merkt gauw genoeg hoe die 2 juffen reageren. We zijn meer dan welkom al is dat niet af te lezen aan die enigszins bange afwijzende koppies van de kinderen. Gewoon er tussen gaan zitten, rustig ze de kans geven, terwijl ik her en der oogcontact probeer te krijgen. Dat lukt redelijk, soms een lichte aanraking met mijn vinger/ hand en als het allemaal wat ontspannender aanvoelt, ga ik voor op de grond zitten en ga wat uit de losse pols zingen met bewegingen verwijzend naar het eigen lichaam en een ieder krijg ik spontaan op deze manier mee. Dat geeft voor mij altijd weer een heel wonderlijk gevoel. Een heel klein meisje heeft langere tijd nodig, kijkt vanuit het gebogen hoofd stiekem mee, maar doet niks. Voor het weggaan als we bij afscheid zwaaien, benader ik haar voorzichtig en kijkt ze me aan. Het fragiele handje zwaait voorzichtig naar mij en als ik mijn grote “klauw”  voorzichtig haar toesteek, legt ze met hetzelfde voorzichtige gebaar, haar tere handje in de mijne. Woh, dat maakt me blij en nu kan met goed gevoel weggaan zonder iemand overgeslagen te hebben.

Op de terugweg nog even bij Thomas “zijn shop” langs waar hij matten rubber verkoopt en balen cashewnoten. De winkel is een paar vierkante meter met de opslag van de genoemde waren. Als de shop dicht gaat, sluit een eenvoudig ijzeren rolluik het geheel. Een handmatige weegschaal met schijven als gewicht is ook voor personen te gebruiken, want mijn gewicht was bijna hetzelfde als thuis evenals van Ruud. Dit tot vermaak van de werknemers. 
Later in de middag na lunch en de siësta brengen we een bezoek aan de schoonouders van Sumit John de oudste zoon van de vrienden hier in Kerala. Hij woont met zijn vrouw in plaats in de buurt vManchester zoals eerder aangegeven. Het sap uit een kokosnoot is veel, ik schat een half litertje, erg lekker, vooral daar de kokosnoot een tijdje in de koelkast lag. Het vruchtvlees is zacht en wit zo op te lepelen, maar het is met elkaar een machtig geheel.  We krijgen ook nog een uitgebreide rondleiding over de plantage met heel veel bananendozen, de cashewnoot bomen, struiken met de voor ons onbekend genoemde vruchten. En ik zie ook struiken met lange bonen, kousenband of de z.g.n. “ladyfingers. We kunnen niet communiceren, want ook hier spreken ze alleen de eigen taal……..Enorme grote jackfruits, hetgeen wij heel smerig van smaak vinden, de eerst hap heerlijk, daarna hou je een ontzettende vieze bedorven smaak in je mond over. In de beginjaren ‘90 aten we ze voor de 1e keer in Indonesië, daarna nooit meer. Ook een kippenren vol met hele “stille” kleine kippen, een ander soort dan bij ons met kleine rode kam op de kop. Zo wordt je van het ene familiebezoek naar het andere gebracht, niet erg overigens, want ons komen is voor hen allen na zo’n aantal altijd weer biesunder voor hen.

De avondmaaltijd is bij Tommy een jongere broer van Thomas, die 5 minuten verderop woont, zijn vrouw Beena, hun kinderen en kleinkinderen, de 4e broer sluit zich er ook bij aan, die ongeveer 30 minuten de andere kant op woont. Ook hier weer, alleen mannen 4 (1 broer woont in Muscat in de Verenigde Emiraten, komt een paar x per jaar naar Kerala om zich bij de broers te voegen) van de 6 broers, (de jongste en 6e broer staat zaterdag op de planning 🤭🤪😂) Ruud en ik als de enige vrouw aan tafel. Ik voel me niet meer ongemakkelijk hierbij, terwijl de vrouwen iedereen verzorgen van eten en Tommy een van de broers verzorgt de cocktail Bacardi rum met ijs citroen, schepje suiker en flink wat soda water. Erg lekker. Ook lopen de ouders met een bordje eten achter de jongens (tweeling van 3) aan om ze eten uit hun hand te geven, terwijl de tweeling ( gevoed door mama) en die van 1,5  ( door papa wordt gevoed) gewoon hun ding kunnen blijven doen. Zo een tegenhanger waarbij wij kinderen zo snel mogelijk zelfstandig leren eten vanaf pakweg 1,5 jaar. 
ik wil me wel na de maaltijd dienstbaar maken met tafel afruimen/ helpen in de keuken. Daar kom ik niet doorheen nooit, maar ik kan het niet laten om dat gebaar wel te maken, al snap ik het wel, want zij hebben ook hun eigen  manier van doen. De tweeling erg angstig en op afstand, die van 1,5 echt schrikachtig aan het huilen bij het zien van ons een dag eerder. De ouders/ grootouders vonden dat voor ons erg vervelend, maar het maakte ons geen bal uit, want snappen dat ook zeker wel als je nog nooit zulke grote mensen zag.Ik wil graag dat ze spontaan en blij kunnen zijn als ze ons zien zonder al teveel gepush van de volwassenen. Geef ze de kans om te ontdekken wie we zijn. 
 Dat lukt mij met een boekje van Winnie de Poeh, waarvan ik uit het boek ieder knuffeltje bij me heb, o.a.Knorretje, de kangoeroe, de ezel Ighoor, Tijgertje, aan de moeder leg ik het boek “de Rommelkar”  in het Engels uit, zodat zij het via de platen aan het grut kan vertellen.
In dit hele gezin wordt goed Engels gesproken, een paar autootjes voor de allerkleinste is het ijs al gauw gebroken nadat ze ons een dag eerder angstig, bang hadden ontmoet / aangekeken en die van 1,5 het op een huilen zette. Die ommekeer zonder gedwongenheid voor elkaar te krijgen is wat mij betreft bijna het mooiste om te zien gebeuren. We sloten de avond af met een geïmproviseerd dansje.