En verder gaan we weer…

Vrijdag 20 februari

Na het ontbijt gaan we nog even bij de school langs. Er zijn kinderen deels intern, nu aanwezig, maar ook een deel is tijdens de vakantie naar huis als ze dichtbij in de omgeving wonen. Er zijn enkelen die ons herkennen van 2 jaar geleden, bij het zien van de foto’s van toen zijn ze helemaal enthousiast en zien ze ook een verandering bij hen zelf. 
Dan op weg naar Father Alfonse  45 min.rijden verderop gelegen school met 420 leerlingen  van 4 t/m 12 jaar. De chauffeur weet niet goed de weg en moet het steeds vragen. 

De omgeving is prachtig zeer uitgestrekt glooiend, groen en bewerkte stukken land met belevenden met gele wuivende bloemen, gelijk het koolzaad bij ons. De palmbomen domineren op de achtergrond. Het wordt steeds rustiger ver weg  van het vele verkeer.Door de route via de app doorgezonden gekregen door de 35 jarige pater Alfons ( leve de mobiel, ongelooflijk dat het hier in de middle of nowhere werkt) bereiken we op tijd de school, waar de kinderen een welkom-dans voorstelling voor ons hebben in de buitenlucht. Natuurlijk mag ik mee gaan in de dans waar zo’n 400 kinderen naar ons uitkijken. Ik krijg het erg warm, want ik moet toch even in de dans kom, waar de jongens het geheel muzikaal ondersteunen. Ergens herken ik de andere dans van de jongens toen Abraham 18 jaar was en wij hem voor de tweede keer ontmoet hebben. Deze dans is stoer en wilder dan de sierlijkheid van de meiden.

Tot aan de lunch kunnen we nog even met elkaar praten over het wel en wee van deze plek. De pater is zo’n harde werker met de hostelkinderen en een 5 tal nonnen voor oa het meisjeshostel en de school.
Hij komt uit een gezin van 5 jongens, waarvan er 4 priesters zijn en in het veld werken. We willen hem graag helpen en ondersteunen bij al het werk wat hij doet. We willen zeker weten dat het geld bij hem terechtkomt, dat weet je hier nooit zeker, dus geven we hem cash.

We lopen ook nog even over het terrein waar we proberen contact te leggen met de kinderen, waarmee ze bezig zijn. Het is vaak voor de kinderen hilarisch, want wij zijn toch anders en spreken een vreemd taaltje, dan maar even meedoen in hun activiteiten. Werkt meestal goed.

Bij de lunch help ik mee met het opscheppen van de rijst. We hadden van tevoren nog even een kijkje op de kookplek en ik snap niet hoe ze zulke hoeveelheden rijst als droge korrels gekookt krijgen. Daarna krijgen ze een schepje dahl ( geplette erwten, kruiden en wat kipstukjes) over de rijst. 3x per dag rijst. In de ochtend rijstepap aangelengd met wat melk en water, dan de lunch, zoals ik zei  en in de avond hetzelfde als de middag dan zonder kip. 
Als hun bord gevuld is gaan ze een plek buiten op het terrein zoeken, onder de boom, op het muurtje of gewoon op de grond. Ze eten met de rechterhand, dus hoeven ze alleen hun bord af  te wassen en die verdwijnt daarna in hun schooltas, want ze hebben dat tenslotte 3xper dag nodig.

Ze zijn zeer zelfstandig, dat moeten ze wel. Verzorgen hun eigen spullen met afwassen, zich zelf schoon houden en hun kleding, tanden poetsen voor het naar bed gaan. Ieder heeft zijn/ haar eigenbakje wat aan een hekwerk hangt bij de wasplek. De rest gebeurt bij de waterpomp, tuinieren, tijd om te studeren in hun eigen hostelruimte, meiden en jongens gescheiden. 
De kinderen krijgen les in Hindi, terwijl het allemaal Santal kinderen zijn en Santali beheersen. 
Ze schrijven het op, spreken het na, maar ze begrijpen grotendeels niet waarmee ze bezig zijn. 
Hetzelfde effect zagen we op Bonaire. Alles moet in het Nederlands, terwijl de lokale bevolking Papiamento schrijft, leest en hoort. Begrijpend lezen is dus zeer zwak net als hier, maar dan nog erger.

 Als het in de avond rond 21.00 uur is  nog even even in de hostel van de jongens kijken, gem 35 kinderen van 4 t/m 12 jaar ( een kale, niet al te grote ongezellige ruimte waar ze slapen, leren in eigen tijd, opslag van hun persoonlijke spullen (deze grote zooi zien we bij de verschillende hostels) wordt het mij toch wel koud om het hart. Niet even lekker samen lezen, voor de ouderen hun eigen muziekje of wat dan ook, even geknoedeld en onder de dekens gelegd, een aai over de bol eer ze gaan slapen. Sommige ouders hebben voor een houten bed voor hun kinderen gezorgd, anderen koggen gewoon op matje op de grond.

Om 13.30 -15.00 uur is er nog een kerkdienst waar alle kinderen zijn, maar ook deels lokale bevolking, al schuiven die ook wat later aan vanuit het dorp. Het is een veel te lange gebeurtenis vinden wij. Eerst puur samenzang zo’n 30 minuten, dan komt onze Pater Alfonse met zijn misdienaars. Voor degenen die bekend zijn met de kruistocht van de figuur Jezus, dat hier is afgebeeld in 14 beelden. Er wordt bij al die beelden stil gestaan, 2 jongens dragen een kaars en in het midden draagt een jongen op de schouder het kruis met de Jezusfiguur er op, best zwaar. Het hele spul gaat dan in gebed een moment knielend en staand met een gezang. Iedere afbeelding kost zo’n 5 minuten, schatte ik later in. Toen we de ene wand met 7 afbeeldingen hadden gehad dacht ik klaar, nee er kwamen aan de andere zijde nog eens 7, pfffft. Daarna nog een verkorte echte mis met communie etc, zodat we na ruim 1,5 uur buiten staan, waarbij de mensen naar de priester komen met een speciale groet. van buigen waarbij ze hun voeten aanraken en de pater met de handpalmen naar beneden boven hun hoofd houdt en zegt ” Jisu Miran”. Een soort van zegen, maar ze komen ook bij Ruud & mij, waarbij ik de handpalmen naar mijzelf gericht hou boven hun hoofd. Ingewikkeld, maar de mensen tonen hun respect voor ons. Tot slot hou ik nog een prachtig kind in de armen, de papa vond het goed, geboren in december, moeder beviel van een tweeling, maar eentje had het helaas niet overleefd. Die ogen van dat kind zo donker en met zwarte kool omrand als symbool ter bescherming.

Daarna is  er nog een mogelijkheid voor ons om mee te gaan naar een begrafenis in een dorp. Onze begeleidende gehuurde lokale taxichauffeur dacht niet meer te hoeven te rijden, had dus teveel gedronken. Ruud zag te rode oogjes. Dus dat werd hem niet. Dan de motor maar. Pater Alfonse stelde voor Oda voorop bij mij en Ruud achterop. Het was een klein stukje . Ruud vond dat niet veilig, we hadden ook al geen helm, dus ik bij Sylvanus achterop, ook goed, al had ik bij Alfonse ook wel voorop de motor willen zitten💪😂💪,dat gebeurt je ook niet iedere dag. Het was een heerlijk ritje al duurde het maar en zeker naar mijn zin veel tekort. Het was door de prachtige uitgestrekte vlakten van het zo herkenbare Bihar, waar de palmbomen, het groen en de bewerkte grond het decor vormde, ver van al het drukke verkeer, van bijna botsingen en veel getoeter een oase van rust. Hier kun je wel je laatste rustplaats vinden al was deze wel heel verdrietig. Een jonge vrouw was in de waterput gevallen en op slag dood. Ze werd in lappen op een Brit gelegen gedragen door de familie naar haar laatste rustplaats samen met al haar bezittingen van kleding en sieraden net als bij de Egyptenaren. De volgende dag kwamen we langs haar graf en even een foto gemaakt.

Het avondeten was bij het onderkomen van een 5 tal zusters waarbij een van hen had gekookt. Dat was gezellig, want zij waren er ook twee jaar geleden. Het was een intensieve, maar een hele goede en fijne dag in Sushi. Zaterdag gaan we terug naar Bhagalpur via Godda, waar we onze chauffeur Abraham Marandi weer afzetten in zijn woonplaats.