Van Osaka naar Miyoshi

Zaterdag 11 oktober

Vandaag met die metro naar het station naar Osaka, voorlopig de laatste keer, het is behoorlijk druk. Overal staan regelaars om je in goede banen te leiden, terwijl er ook nog eens pijlen op de grond staan  aan welke kant je moet lopen en  hoe de looprichting is. Voor een geblesseerde oude man wordt ruimte gemaakt ook al loopt hij de verkeerde kant op. Er is zorg en aandacht voor hem door de regelaar. Ik zie voor het eerst een gemuilkorfde hond met metro beambten, op zoek naar…waar naar….Ik heb onderweg wel eens wiet geroken, maar dat is ook alles geweest. Ik vind het overigens een heerlijke lucht, nooit gerookt. 🤪😂

Het verhuurbedrijf is zelfs voor Ruud lastig te vinden en ook nog met routeplanner op  zijn mobiel. We hebben al een tijd rondgelopen als mijn voorstel is: drop mij hier met de bagage en jij zoekt verder zonder die grote rugzak en ook nog de kostbare  hand-schoudertas met alle reisdocumenten, geld etc. Dus zit ik nu op straat, gezeten op mijn rugzak, nu een lekker stoeltje even dit reeds vast te leggen. Daar haal ik o.a. mijn tijd en mogelijkheden uit om deze verhalen zo compleet mogelijk te maken. Zijn we allebei van nut en dan is mensen kijken (ik zit bij een ruim lang overstekend zebrapad bij het station waar heel wat volk passeert en een taxistandplaats) ook een leuke bezigheid , al vind ik dat hij nu al wel een poosje weg is.. Hoop dat ie de weg terug kan vinden. Daar hebben we het ook wel met Sien beid over. Wat te doen als er met jou iets gebeurd (met mij voor hem geen probleem) ik weet gewoon niks qua administratie etc. Ik kan daar slapeloze nachten van hebben.  Dus toen toch maar wat gegegevens, mobiele nr etc met mij gedeeld. Dat geeft enige rust, maar toch als ik sterk mee bezig ben….niet doen dan maar!
Het wordt zeker vervolgd en ik kan nog altijd gaan lezen op mijn IPad. Gelukkig na ruim een kwartier is Ruud terug en het verhuurbedrijf gevonden. 2 keer gevraagd, verkeerde kant opgewezen, weer terug.  Dus de rugzakken weer op de rug en een voor, daar gaan we weer, trappen op en op laatst gelukkig met de lift naar de 5e verdieping. Dat verwacht je ook niet, midden in een druk winkelcentrum.

Ruud wordt wel op de proef gesteld met zijn geduld. Dikke letters :” Rent a car” , een Engels ondertiteld introductiefilmpje op het flatscreen, hoe jij je goed kunt bewegen in het Japans verkeer, maar de Japanse jongeman spreekt geen woord Engels, waarvoor hij later sorry zegt, speaking no English. Dus hij heeft bij het invullen van allerlei formuleren de lichaamstaal van Ruud wel gevoeld, maar de man bleef rustig en ging onverstoorbaar verder bij de uitleg van de formaliteiten.. Bij ons koekblik, een zwarte Nissan, aangekomen, begrijpen de mannen elkaar beter bij de uitleg van hoe het werkt met deze automatische auto. Deze wagen ziet eruit alsof er een stuk mist, maar volop ruimte binnen de auto, zowel voor het lange lijf van Ruud alsmede de bagage. De kop en spanning is eraf, rijden maar. Op naar de nieuwe plek tussen de heuvels en de bergen. Eerst Osaka maar eens uitkomen , gaat bijna helemaal goed met de routeplanner. In de auto ok verschillende snufjes. In de achteruit kijkspiegel verschijnt bij het parkeren daarin het beeld of je wel goed zit. Bij ons is dat in de luxere auto een apert beeld, maar hier in de achteruitkijkspiegel voor in de auto.. zo blijf ik mij verbazen.

Vele tolwegen komen we tegen, van een paar yen tot 4300 yen, 25 euro, maar het is zo  brandschoon op de snelwegen, maar ook in de tunnels. Je ziet echt geen vuiligheid. Het lijkt wel of ze iedere dag met een bezempje de boel aanvegen. Nee, dus, want zij laten ook geen rotzooi achter, nemen gewoon alles mee als ze geen gescheiden afvalbakken tegen komen zoals bij een zeer groot winkelcentra, uitzicht op zee en Osaka, waar de mensen hun boodschappen doen en net als wij op een bankje de lunch tot ons nemen. Dan is het fijn dat jij je zooi kwijt kunt en die mogelijkheid is er nu, maar meestal niet. Pareren met pub hondjes gekleed en al, volledig gekoesterden letterlijk op handen gedragen is toch niet mijn ding, al ben ik zeker een hondenliefhebster.🤪😂

Bij een van de tolwegen is Ruud niet de goede rij ingereden. Het Japans kun je nog steeds niet echt iets van maken. In welk vak je nu echt moet zijn als je geen tolweg pas hebt. De slagbomen blijven dicht, we kunnen nergens betalen. Attentie bellen staat er in het Engels bij ongemak, 3x wordt uitgelegd wat het probleem is en we willen alleen maar betalen en verder. Dan komt er een alleraardigst mannetje ten tonele en verteld wat we mogen betalen. Accepteert het geld, dribbelt in snelpas weg, komt terug met een munt wisselgeld, want fooien worden niet geaccepteerd, waar je ook bent, zoals hier of in een restaurant. Het is voor hen een soort van belediging. De slagbomen gaan open met een paar buigingen en een arigato kunnen we verder.We beginnen de woorden onder de knie te krijgen.
Na Osaka passeren we Kobe een drukke havenstad, maar gaande weg komt voor de hoogbouw de gewone huizen met een lap grond, meer uitgestrektheid, boerenbedrijf, nog geen idee wat ze verbouwen, de groene heuvels omgeven de dorpen.. het voelt soms het platte land van China, waar we ooit waren, maar ook wat ik heb aan informatie van Vietnam. Het rijden met twee routeplanners, een op Ruud zijn mobiel en die van de auto, gaat het goed. Even wennen links rijden, maar ook die stoplichten. Ze staan ver na voren in jouw zicht. Alles gaat op rood, iedereen stopt, maar daaronder zijn 2 pijlen voor of linksaf of rechtsaf. Die springen soms wel op groen als het licht nog rood is. Rechtdoor moet dan alleen stoppen.Dus dat is al met al wel even een dingetje,  maar de spanning en de kop is eraf voor de bestuurder en ik volg alleen maar op de passagiersstoel soms met verbazing. 2 grote bruggen over en vele tunnels door.

 Ook hier zijn huilende peuters het zat na het winkelen net als bij de World Expo, veel te warm, wat een gedoe allemaal. Het is wel frappant als ik oogcontact zoek met het grut is het meteen (even) stil. Ze kijken mij aan met verbaasde blik net zo lang totdat ze mij uit het oog verliezen. Ik lijkt toch niet op een Japanse mama, ik blijf toch een vreemde eend in de bijt, waarmee ze niet zoveel ervaring hebben. De ouders of waarmee de kleintjes mee op pad zijn, vinden het wel prima met mijn poging om contact  te leggen, want ze zijn altijd trots op hun kroost. En ik ontlok zeker ook blije en lachende smoeltjes. Bij het toiletgebruik blijf ik mij steeds weer verbazen, verwonderen, bij een wc elders merkte ik als ik op de verwarmde “bril” ga zitten er ook pufjes uit de pot omhoog stijgen, verfrissend geurtje voor datgene wat er omlaag gaat🤪😂en wat er allemaal in zo’n pleetje aan symbolen te zien en te ontdekken is, van de verschillende mogelijkheden van het doorspoelen van het toilet, eerder aangegeven, maar nu weer een techniekje bij het verwisselen van de toiletrol. Je schuift met een handbeweging via een apparaatje de nieuwe closetrol naar de lege closethouder die er pal naast hangt. Het ene vloeit zo over in het andere, de lege houder, zonder veel gepruts en gehannes in het verwisselen van buisjes etc zoals ik ervaar in mijn eigen gedoetje in openbare gelegenheden. Het is beslist een dag van : LANDS WIJS, LANDS EER” geloof ik, zo zeg je dat toch?!

Het expat Japans gezin in onze straat hebben wij voor onze reis contact mee gezocht en verteld dat we naar hun land afreizen. Ruud mocht “ de Travel atlas Japan” lenen, nu wel fijn bij het autorijden.  
Na 4 uur rijden bereiken we het zeer rustige dorp Miyoshi   tussen de bergen/ heuvels en ons onderkomen geeft ons dezelfde sfeer weer. Wat een heerlijk gevoel, na toch wel die drukke steden van Fukuoka, Nagasaki, Hiroshima en Osaka, overigens die ik niet had willen missen.  
We blijven hier 3 nachten, we verheugen ons er op, een pas op de plaats? Geen idee. We gaan het zien en voor jullie allen, waar je bent, wat je doet  in ieder geval veel genoegen hoop ik met volgen.

🥢🇯🇵🙏Yoi shumatsu of 🙏🇯🇵🥢Zeg het maar. 🤪🤣

Zondag 12 oktober

Het is hier heel rustig zo’n dorp tussen de groene heuvels. De eerste mugjes zijn opgemerkt en hebben hun eerste prikken uitgedeeld. Je hoort allerlei ochtend geluiden, vogels, krekels. Het is een fijn en sfeervol onderkomen met alles basisbehoeften aan apparaten en zo niet meer. Een fantastische ronde stenen badkuip, die ga ik zeker later uitproberen. Het is even wennen met het schoeisel, sloffen in badkamer en op de 1e verdieping de slaapkamer, houten vloer, keuken gedeelte beton met houten kleppers noem ik het maar even, zelfs voor het toilet staan een paar weer andere slippers. Een nog grotere toetsenbord aan de wand hetgeen je naast een kleine en grote doorspoelen nog kunt gebruiken. Dus je blijft wisselen. Schoenen waarmee je buiten loopt zo wie zo niet, gelijk bij de deur uitdoen. Dat weet ik nog van vroeger, toen deden we hetzelfde en ook meestal thuis doe ik het nog steeds. Op (huis)bezoek bij  gezinnen van mijn vrijwilligerswerk ook (met een andere achtergrond b.v. Eritrea, Irak, Surinaams ) altijd de schoenen uit, meestal hebben ze wel slippers voor mij, die mij meestal te klein zijn. Dat krijg je dan als je gedwongen op (te) grote voet leeft.🤪😂Het is een praktische reden, geen vuil van buiten naar binnen en mij dus niet geheel onbekend. Hier zijn ook al die schoeisel mij veel te klein.

Ruud heeft in de vroege ochtend van 7.00 uur zijn loopje reeds gemaakt en komt met enigszins bruin uitziend brood en croissantjes terug. Dus dat ontbijt gaat wel lukken.

Dan op weg met de zwarte Nissan. Het zijn best wendbare auto’s, die in Nederland niet zouden misstaan. Automatisch krijg je een seintje in het Engels als je te snel rijdt, of even de wegmarkering aanraakt door genoodzaakt iet te ver naar links te rijden of de bochten te scherp neemt. : in het Engels krijg je dan te horen, we hebben een abrupte stuurbeweging ontdekt, pleas rij veilig😎

Vriendelijk word je er te vaak automatisch op gewezen, waarop ik zeg hoe dan: bij 40 km/ 60 km netjes de borden volgend. Sommige verkeerstekens beelden het ook anders uit, bij inhalen gaat er pijl in een boogje om de auto met een streep er doorheen..niet doen, bij ons zwarte en rode pijl.      Genoeg ook alleen met Japanse tekst, maar we komen er wel uit en Ruud heeft van A naar B al van tevoren ingelezen en in de routeplanner van de mobiel gezet.

Het is sinds ons komen in Japan de eerste regenbui in de middag, temperatuur blijft hoog, 25 gr, waardoor het vochtig benauwd is en windstil. Een forse bewolking daarom slaan we de top van bijna 2000m hoogte, de Mount Tsurugi over, hetzij met kabelbaan of lopend zoals we van plan waren over, want het uitzicht is er niet door de dichte bewolking en opkomende mist en de regen, dat maakt het lopen op het pad en niet geheel veilig. 
 

ook hebben we nog 2 oude hangbruggen bezocht,800 jaar geleden bouwden de bewoners daar bruggen van meerdere natuurelementen uit de omgeving, schors, hout en zo het verhaal wil wijnstokken,er was een vrouwen- en mannen brug, die in lengte, hoogte en breedte verschilden, we liepen over beiden, spekglad door de regen en vochtigheidsgraad van vandaag. 

We gingen ook naar een klein dorp  Nagaro, village of scarecrow, waar mensen en scarecrow in harmonie samen leven en waar sinds de vorige eeuw nog maar pakweg 30 mensen wonen. In stromende rivier werd een dam gebouwd,maar toen àlles geautomatiseerd werd hadden de bewoners geen werk meer en kwam er een massale verhuizing. Begin 2002 kwam daar een vrouw, Tsukimi Ayano terug uit Osaka die in Nagaro was geboren. Ze zag hoe het gewas op de velden erbij stond, de zaden eruit gepikt door vele kraaien. Ze besloot in de nagedachtenis van haar vader een vogelverschrikker te maken die op hem leek en de kraaien moest verjagen, zodat de velden weer konden floreren. Het werd er een van kranten werd het lijf gemaakt het hoofd eveneens. Opgevuld met allerlei natuurlijke elementen t/m dat ze aangekleed werden.
Het was zo’n succes bij de overige bewoners dat ze besloot er meerderen te maken, dat uitmondde tot op de  dag van vandaag tot 350 poppen, mensen formaat heb ik het over.  Buiten in het dorp, in een grote gymzaal en in de voormalige school, helaas op slot, je zag ze overal. Het gaf mij in eerste aanblik een beetje onwerkelijk en griezelig gevoel, want sommigen leken wel erg echt.

De maakster heb ik ontmoet, een alleraardigste Japanse vrouw, die met mij wel op de foto wilde na een heel summier gesprekje in het Engels en kon ze ons een foldertje aanbieden dat zij had gemaakt.
Een Duitse student kwam het op zijn pad in Japan tegen in 2014 en was er zo van onder de indruk  van de levensechte “ scarecrows” , de bijna verlaten dorpsgemeenschap, maar ook de manier van leven met  de natuur, het bewerken van de velden, en waarbij de huidige bewoners leven met al deze poppen maakte het via internet wereldwijd bekend.  
Onderweg nog een kopje koffie gedronken, de bonen vers gemalen en kreeg ik een heerlijk kop koffie, de lekkerste tot nu toe. Bij het weggaan kreeg ik een klein notitieboekje met aan de voorkant Winney de Poeh met de naam van het plaatsje erbij ter herinnering aan dit momenten maar buigen, lachen en het arigato…dankjewel  voor haar kwam er ineens moeiteloos uit.

Weer zo’n dag met een gouden randje. Na de boodschappen kom je uit de airco, gewoon koud in de benauwde warme vochtigheid buiten en besluit ik de dag met een bad in de grote ronde badkuip. Doet mij denken aan het ronde lavet  (schrijf je dat zo of zo lafet ) waar wij vroeger in bad gingen en als wij er niet inzaten, werd er een soort van draaischroef ingezet voor de was, die ronddraaide om de was schoon te maken. Dat was het begin van een langer proces eer het aan de waslijn kon worden opgehangen. De wasaker op het gas kwam, daarna spoelen en weer later door de wringer/ mangel en maar draaien, met die hendel, koppen als vuur door de gekookte was en dan pas…… Goed in ga nu in baden wellicht uiteten vanavond ,maar dat vertel ik in het vervolg. Mooie zondag nog, maar voor ons is het al 18.45 uur,