Een tamelijk rustig daggie Osaka en 2 e bezoek Expo

Donderdag 9 oktober 2025 

Zeg dat wel een rustige dag, dat zondermeer, want uiteindelijk om 11.00 uur op pad, want er valt natuurlijk toch wel wat te zien en te beleven in deze grote stad Osaka. De metro is toch wel een uitvinding net als in andere grote steden, zoals Londen, Parijs en zoals bij de Expo in 2021 in Dubai. Als je eenmaal het systeem doorhebt, werkt het uitstekend en het komen en gaan van de metrotreinen sluiten  onder de grond naadloos bij elkaar aan. Je hoeft nooit langer te wachten dan een paar minuten. Wil je toch even zitten dan kan dat op stoelen die 2 aan 2 gerangschikt zijn met de rugleuning achterelkaar net als in het OV. Dus langs lopende passagiers hebben geen last van uitstekende voeten of andere obstakels. 
De trein brengt ons 7 haltes verder naar Stitenno-ji,een van Japans oudste Boeddhistische tempels.Het is er niet druk, dus we kunnen er fijn rondlopen en de hoofdtempel met 5 pagodes/verdiepingen goed bekijken. En de traditionele 2 kaarsen en dit keer ook 2 wierookstokjes aansteken. De laatsten zijn wat lastiger aan te steken met elkaar, maar bij even blazen lukt dat en kringelt er rook omhoog de lucht in. De vlammetjes van de kaarsen wapperen door de lichte bries wind naar links en rechts. Symbolisch voor mijn gevoel.

Daarna op zoek naar het uitgaanscentrum van de wijk met een toren Tsutenkaku, geïnspireerd op de Eifeltoren, waarop de Expo 2025 met haar vignet is afgebeeld. Het wemelt er van eettentjes, kermisachtige attracties in kramen, winkels waar jij je geluk 🍀🙏🍀 op de proef kunt stellen, van schietkraam t/m van die grijpmachine en wat jij er zelf tussenin kan bedenken van de kermis. Pokemon, Nintendo ,We treffen niet de Haagse , maar de Japanse Harry aan. Billiken zoals het mannetje heet ,hij staat symbool voor voorspoed. De god van dingen zoals het zou moeten zijn.

Het mooiste en spontaanste cadeautje van die dag was onze ontmoeting in een park, waar we temidden van vele Japanse gezinnen luierend op het gras en in de schaduw, onze lunchbroodjes en drinken nuttigden. Er liepen twee vrouwen ons voorbij. Ik wees op de rollator van de oudste van de twee. Heel grappig klein stoeltje met dezelfde print bekleding als haar tas. De oudste van de twee lacht en buigt en zegt tegen de ander zoiets van” kom laten we even naar ze  toe gaan!” 
Ze vraagt waar we vandaan komen, blijkt dat ze voeger ooit een paar keer in Nederland is geweest, vooral Amsterdam. Ik geef een vergelijking Osaka- Amsterdam, de dames begrijpen me heel goed. Ik geef aan de eerste keer voor ons in Japan. Ze wil weten hoe lang we hier zijn en waar we naar toe gaan. Het wordt allemaal goed gekeurd.
Ze vraagt mij haar leeftijd te raden. Ik zeg 90, blijkt 95. Ik vraag op mijn beurt mijn leeftijd te schatten, 70 en als ik 72 zeg, grijnst ze en lacht volop, haar dochter is 73. Ik zeg :” Then are you my Japanese mother.”  Ze geeft mij a big smile. Dat vindt ze prachtig en ziet de humor er wel van in. Haar dochter komt er ook bij in het gesprek.
Ze spreken gedurfd en redelijk te volgen Engels. Het gaat steeds beter namate het gesprek vordert. De jeugd/ jongeren zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen, want bij hen loopt dat niet zo vlot. Op het laatst durf ik te vragen of Ruud een foto van ons mag nemen, want zij zijn daar doorgaans niet zo van. Allebei vonden ze dat een prima idee en glunderend werden hun eigen mobiel ook tevoorschijn gehaald, want zij wilden die foto ook wel om het straks thuis te kunnen vertellen van onze ontmoeting, zoals wij ongetwijfeld ook doen.. Ze waren helemaal blij toen ze het beeld zagen dat Ruud had genomen. De 95 jarige had heel vlot zonder iets te zeggen Ruud op de foto gezet met een glimlach op haar gezicht. Dat zijn toch de krenten in de pap , zoals men dat zegt en zo wil ik ook wel die leeftijd bereiken. 

ik hoorde dat men achter de voor- of achternaam het woord san gebruiken. van Kesteren san of Oda san is bij formeel gebruik en  bij de voor-achternaam onder vrienden is het “kun”

Vrijdag 10 oktober

Vandaag naar de Expo geweest, maar meteen in de ochtend, waar we naar het China, Australië en het Nederlands paviljoen zijn geweest. De expo heeft als thema een toekomstige samenleving ontwerpen. Nederland heeft het over Common ground, gemeenschappelijke grond en richt zich op innovatie en energietransitie. In de winkel bij Ned .paviljoen kun je haring en stroopwaffels kopen, de Japanners lusten de haring, toch ook soort sushi. En Nijntje is heel populair, zagen zelfs heel gezin in Nijntje shirts.

We hoeven niet in de rij te staan bij deze 3 paviljoens, melden bij de security en als Ruud zijn naam noemt mogen we doorlopen. Een beetje gene gevoel ontstaat dan wel, maar het is wel super geregeld door Ruud zijn vroegere collega  die nu bij de Expo voor het Hollandse Paviljoen medeverantwoordelijk is

In het Nederlandse paviljoen kregen we zelfs een individuele begeleider, een Nederlandse jongeman, die ook Japans sprak. Bezoekende Japanse scholieren met name meiden willen met hem op de foto. Ik deed het maar met Nijntje ,toch een handelsmerk van ons 🐸land en de Japanners zijn erg dol op. 
We zagen uiteraard ook nog het paviljoen van India met voor ons de bekende beelden, geuren en kleuren.     
Een aardige bijkomstigheid was met je neus voor een Ipad gaan zitten en samen met je mobiel kun je allerlei keuzes instellen ivm een foto van jezelf in Indiase kleding. Goed gelukt al zeg ik het zelf, maar vraag me niet hoe dit mogelijk is. Ik zei eerder in de blog dat ik Japanse jongeren met blond ( gebleekt/ geverfd) haar maar niks vind, maar deze knul was zo vriendelijk om te helpen zodat we twee fraaie beelden hadden, dat ik daarom graag met hem op de foto ging. Zo leg ik hem dat ook uit en hij deed dat ook met plezier. We deden ook nog een rondje Vietnam, maar heeft toch hier ook hetzelfde gevoel als bij China beelden. Al zeggen mensen, die beide continenten hebben gedaan, dat er zeker verschil is tussen China en Vietnam, het laatste land zijn we (nog) niet geweest. Ruud ging alleen nog naar het paviljoen van de Emiraten. Dat trekt mij helemaal niet, een mannen- machowereld, de vrouwen in het algemeen mogen bijna niks alleen als ze gehuwd zijn met zo’n sjeik/ hotemetoot dan hebben de dames wel bepaalde privileges, maar ook geen gekkigheid uithalen, want het mannenvolk/ familie houd je in de gaten, hetgeen je doet in de wandelgangen. Daarnaast had ik ook genoeg indrukken gehad op deze World Expo en de drukte dat ik wel weg wilde.

Wat wel weer erg mooi was het paviljoen van gehandicapte hoofdzakelijk geestelijk, want er was in een grote zaal een Dj, die allerlei muziek draaide. ABBA was favoriet en werd er massaal op een enorme dansvloer gedanst  door het nadoen van dansers op het podium, die aangepaste moves op de muziek deden. Wat een enthousiasme en het vele publiek op de tribune deed zittend ook hun best. Kijk toen wilde ik tot slot nog wel even met ze meedoen op de dansvloer.

Moe en voldaan zochten we om 16.30 uur de metro op nadat we er 6 uur vertoefd hadden. Ook tussendoor nog de enorme houten ring, die op hoogte is gebouwd, rondgelopen zo’n 2 km, waarbij je een magnifiek uitzicht hebt op het hele paviljoen complex van 162 landen en haar giga vele bezoekers, 24 miljoen van april tot oktober, maandag afgelopen.Je ziet dan goed hoe het krioelt van de mensen  
Zeer de moeite waard al was het qua oppervlak en de deelnemende landen wel kleiner dan Dubai in 2021, maar met genoeg bezoekers van klein tot groot. Benieuwd hoe het in 2030 in Riyadh Saoedie Arabië zal zijn
 

Morgen Zaterdag 12 oktober verkassen we en gaan we 2 weken met de huurauto op pad ,een nieuw avontuur en belevenissen , o.a. op platteland . Dus wordt zeker vervolgd.