Van Nara naar Koyasan

Woensdag 15 oktober,

er gaat even wat mis met de datum, want gisteren was het dinsdag 14 oktober.  Dit even terzijde, maar anders kom ik zelf in de war met mijn verslag..

Na een rustige nacht op de grond op de matrassen op zijn Japans ,worden we wakker met op de achtergrond het hoge geluid van de herten, zoals ik eerder aangaf. Om acht uur krijgen we een belletje voor het 8.00 uur ontbijt. Ik was in de veronderstelling dat het in dezelfde kamer zou zijn als we hadden geslapen, maar niets is minder waar. We worden verwacht op een hogere etage, in eenzelfde ruimte geheel voor ons beiden staat een voortreffelijk, gevarieerd en smaakvol ontbijt voor ons klaar. Een prachtig stenen tulpje als stokjes / messenlegger. Sommige hapjes kleine kunstwerkjes en mijn koffie wordt nog nagebracht. Daarna trekt de bediening zich discreet terug. Ik voel mij zeer vereerd en koninklijk met zo’n ochtend ritueel. De serveerster spreekt een beetje Engels dus nadien kan ik vertellen hoe heerlijk en mooi ik het ontbijt vond. 
Bij de balie kunnen we nog 2 vrijkaarten halen voor de tempel die we gisteren reeds zagen, maar we deden het graag nog een keer eer we vertrokken naar Koyasan., een klein dorp richting de bergen.

Er heerst er vandaag een andere sfeer. Er zijn meer vlaggen rondom de tempel en we kunnen nu alleen in en uit dit enorme gebouw via de zijkant. Er wordt iets gevierd. Vrouwen in kimono’s, kinderen kleurrijke feestkleding aan. De herten zijn hetzelfde, die hier al eeuwen ook van generatie op generatie aanwezig zijn en wel 1000 jaar. Het aantal hèt vorig jaar was 1350 herten in totaal van klein tot groot. Ze hebben aangeleerd dat als ze buigen met de kop ze een koekje krijgen tot veel plezier van de gulle gever. Ik geloof dat ik het al eens vermeldde. Het wekt bij mij enige irritatie op. Ik heb enigszins een hekel aan afgerichte dieren. Ik word ook niet echt blij van een bezoek aan een circus of dierentuin. Daarentegen hou ik wel weer van honden die goed luisteren of uit zichzelf doen als je met hen aan het lopen bent, zoals de hond van vrienden van ons. En niet dat het andersom is.  De herten  kunnen agressief zijn en ongeduldig als ze niet snel genoeg hun lekkernij ontvangen, maar dat hebben we zelf in de hand gewerkt op deze manier, vrees ik.Wij laten dat dan maar ook achterwege.
We verkennen nu andere plekken van het gigantische terrein met meerdere tempels ( punt en golvende daken) en ook de shrines (rood/ oranje poorten), want het is wat dat betreft van alles en nog wat. Het brengt mij soms in verwarring. Na al die treden naar de tempels en shrines nemen we na enige twijfel toch ook nog maar vele treden naar 35 meter hoger,want daar moet een prachtig uitzicht zijn van Nara. Dat klopt ook, maar je verwacht in zo’n aardig grote stad toch meer dan 350.000 inwoners. Wil je bepaalde Japanse teksten op ornamenten, zuilen, vlaggen en noem maar op kunnen begrijpen is daar een  speciale app daarvoor uitgedacht,Google translate, Je houdt je camera van je mobiel voor de tekst en in het Engels verschijnt  bijna dan meteen de vertaling. Bij te kopen etenswaren is dat wel verrekte handig, want soms denk je dat er toch wat anders in de verpakking zit dan gedacht. 
Ik kocht in een winkeltje een mooi Japans vrouwtje van hout, geschilderd in rood en de parasol in blauw. Helemaal blij mee.

We nemen even een pauze in het centrum va Nara met een cola en een latte , een toiletbezoek, het mannetje even met een arigato bedanken voor de vrijkaarten van de tempel en opgezocht via googlen om in het Japans gedag te zeggen en hij zegt :” Bye, bye” 🤪😂 Lunchen doen we nog met de broodjes van gisteren wel een beetje taai, maar met water wegspoelen gaat dat prima en zeker na zo’n vorstelijk ontbijt.

Dan op pad,eerst nog vlak landschap met de huizen tegen de heuvels, overigens wel dicht op elkaar, hetgeen toch hele smalle straatjes zal geven als je zulke plekken gaat bezoeken. Het oogt allemaal zeer uitbundig groen, in verschillende schakeringen, soms met een beginnend herfst tintje her en der. We gaan gestadig en vlot omhoog met de bergen inzicht, maar eenmaaal achter een bus gaat het niet meer zo soepel. Ruud moet telkens wel goed bij de les blijven, geen tolwegen, maar splitsingen zijn soms onduidelijk en niet logisch aangegeven. Hoe hoger, hoe meer de temperatuur afneeemt, we zitten op 21 graden nadat we gisteren nog 32 graden hadden, dus het zal frisser zijn, alhoewel dat niet als echt erg wordt gevonden.

Om 15.00 uur arriveren we op onze 7e plek, waar we 2 nachten zullen bivakkeren in het kleine dorp Koyasan. Niet direct duidelijk waar we moeten zijn. Een oud mannetje snapt niet wat Ruud bedoelt als hij de naam en adres laat zien. Achteraf blijkt dat het 100 m bij hem vandaan is en hij is de shushi man in zijn restaurant. Hij benaderde nog wel even de auto toen Ruud maar eens op onderzoek uitging en al snel de eigenaar vond, die ons vriendelijk ontving met zijn vrouw. Het mannetje was nieuwsgierig wie er nog meer in de auto en bekeek mij met een onverholen grijns. Ik hoor alleen maar koerende duiven, een enkele auto en verder is het stil. Het onderkomen is super mooi en gezellig en uiteraard weer op zijn Japans, in een ruimte alles zowel kamer als slaapkamer en de wanden zijn gescheiden met perkamenten papieren wanden, maar zo sfeervol ingericht. De zeer goed uitgeruste keuken met zit / kookgedeelte mogen we gebruiken en daar kun je wel zitten zoals we zijn gewend en niet op de grond. Naast onze ruimte is een meditatieruimte ,iedere ochtend komt er om 6.00 uur een monnik om met de aanwezigen te mediteren . we zijn van harte uitgenodigd, maar Ruud legt gelijk uit aan de eigenaar te vroeg voor hem, maar niet voor mij. De eigenaar spreekt goed Engels, zijn vrouw is lerende, maar hij laat haar ook bewust bepaalde gedeelten van de rondleiding in het huis doen. Overal weer andere slofjes aan t/m de plee toe, dat blijft wel een dingetje. Later even een rondje het dorp, waar  je in 51 !! tempels de mogelijkheid hebt om in een bijgebouw te slapen tegen een aardig kostenplaatje, maar de tempels moeten wel onderhouden worden en dat kost klauwen met geld als je die veelal houten tempels/ shrines ziet, die door de eeuwen heen al heel wat keren door bliksem/ onweer, brand en noodweer zwaar zijn beschadigd. En ook hier weer komen we tegen “ Odaware” op een bord langs de kant van de weg. Ik ga nog opzoeken wat dat betekent. Het blijkt gewoon de straatnaam te zijn, maar ook is er een kasteel, een Japanse stad met idem naam..

Nog even wat boodschappen doen bij de super “Family market”  en blijkt bij het koken dat een bakje kipsate wat ik dacht dat er in zat, het was enigszins taaie porkJa en dat hadden we net niet met desbetreffende app bekeken daar het volgens mij precies leek op die diepvries bakjes kipsate thuis, niet dus en aldoende leert men. 
 

Donderdag 16 oktober

Het ontbijt van slap weke bolletjes brood (nog steeds geen winkel gevonden, waar ze wat steviger brood verkopen) en idem croissantjes, een yoghurtje en sinaasappel en heerlijke verse bonen koffie. Zoals ik zei de keuken is luxe ingesteld met o.a zo’n koffiemachine waar veel in mogelijk is. Het is allemaal efficiënt ingedeeld. Wij hebben kamer D. In de koelkast vinden vak D evenals in de vriezer waar jij je spullen in kunt leggen. In de badkamer staat een mandje  met de D erop voor je toiletspullen met blauwe knijpertjes erop, dezelfde zitten aan twee kapstokken waar jij je badhanddoeken overheen kunt hangen. Dus prima geregeld. 
We gaan op pad eerst naar een 2,5 Km lange begraafplaats met een tempel / mausoleum waar de stichter Kobo Daishi  van dit complex begraven ligt en waar ze aan hem voedsel offeren als symbool van zijn eeuwig durende gebeden en bestaan.  Het is een reusachtig groot omvangrijk gebied met verschillende kleinere tempeltjes en 200.000 tombes /graven in alle soorten, maten en afbeeldingen. Het miezert vandaag , dus hebben we de plu wel nodig, het is wat frisser aan het begin van de dag, maar later wordt het toch wat klammig vochtig warm. Ruud blijft hier foto’s maken, dat wordt later wel wat uitgeselecteerd, hoop ik. We lopen er een paar uur rond.

We besluiten daarna eerst maar even te lunchen bij een piepklein cafeetje. Binnen plaats voor zo’n 12 mensen, maar ook is er buiten plek met annex guesthouse. Het zit al snel vol, dus de hulp van de eigenaar wordt ingeschakeld, die heen en weer dribbelt om eerst maar te vragen wat ze willen drinken. Zijn vrouw denk ik achter de toog, is gestructureerde bezig., die de gerechten bereidt. We kiezen seeds organic brood, zit er stevig en bruin uit. Ik heb avocado en een ei er tussen en Ruud kip en rauwkost salade, beiden met wat sliertjes fruit en kaas erbij. Ze gebruiken altijd van die piepkleine gevarieerde bakjes daarvoor en het is heerlijk. Eindelijk wat stevigers. We vragen nog aan de eigenaar waar hij het heeft gekocht. Ruud heeft het in het Japans vertaald op zijn speciale app, want met het Engels kom je er niet. Wij kunnen de winkel echter niet vinden. 
 Ik bestel (dacht ik ) een latte macchiato, want er staat matcha  ( blijkt gemalen thee) latte. Het blijkt een groene thee te zijn, een camelia sienensis, Het bevat antioxidanten en cafeïne, wat leidt tot een staat van ontspannen alertheid. Bij de eerste slok zeg ik:” foei” geen herkenbare smaak, zoals bij de sojabonen eenmaal uit de schil in het gerecht “Ramen”  Het is net een groene smoothie, maar na een paar slokken gaat het wel, maar het is flink bitter, maar dat maakt het hart gezond. Weer wat geleerd.

Daarna gaan we naar een andere tempel, waar het een ceremoniële verbranding is door een monnik, waarbij mensen, veelal Japanners hun wens op een latje kunnen laten schrijven voor 5 eur. Als het ritueel een aardig eindje op weg is mogen de mensen bij het vuur komen en hun wens  offeren aan het vuur. Ze knielen, buigen doen een gebedje prevelend zeggen en werpen het houtje in het vuur. Een tafereel waar ik niet zoveel van begrijp. Ik doe het wel met mijn 2 kaarsen of wierookstokjes. Ik raak wel geboeid door de handelingen, die de monnik uitvoert en vooral door  zijn lange smalle handen, die maken soepele bewegingen maakt, die ik herken uit de verschillende “ handstanden” bij de Boeddhabeelden. Uit de tempel komende ontwaren we de meiden/ jongens die met veel geroffel een troon dragen, dit keer zonder muziekmakende kinderen er in zoals in Miyoshi. Ze hebben veel plezier met elkaar met trommelen, op een sportfluit blazend, door een megafoon van alles en nog wat roependen, uiterst vriendelijk zwaaiend  naar de mensen die inmiddels zijn komen aanlopen.

We proberen nog wat winkels op zoek naar het bruine brood, niet gelukt, Ruud eindelijk wel een snicker gescoord. 🤪🤣Soms wil je gewoon even iets bekends waar je zin in hebt. Ik heb even genoeg tempels gehad, maar de baas er toch nog even op uit. Het boekje gaf nog een paar aan.

In de avond zijn we uiteten  geweest in een nabij gelegen restaurantje. De keuze was gevallen op wederom Ramen met zeewier, sojabonen, sliertjes pasta en ei, eten met stokjes gaat steeds beter.Het is  heel voedzaam en de pizza voor Ruud, het was heerlijk en smaakvol en ook nog eens gezellig met 3 vrouwen in de keuken en de serveerster sprak redelijk Engelsen we begrepen elkaar.    

Morgen vertrekken we naar Kyoto, waar we 4 nachten verblijven.