Van Miyoshi naar Nara

Dinsdag 14 oktober

 Na het ontbijt, pakken we de boel op en verlaten om 9.30 uur dit sfeervolle 5e onderkomen 4sstay. Het is reeds zonnig en de voorspelde nattigheid blijft vooralsnog uit. We rijden vandaag 250 km in ongeveer 4 naar Nara, 32 km na Osaka. Dus eerst de  zelfde route weer terug.  We hopen niet dat er veel snelheidscamera staan, je mag op vele wegen maar 70, terwijl ze achter je te zitten te drammen.Onderweg is het vooral groen met struiken, bomen en de begroeide heuvels en bergen. Eind november komen pas de echte herfstkleuren, hetgeen de omgeving doet veranderen, maar dat zijn we in ons land🇱🇺ook wel gewoon. Dan wordt het ook beslist kouder, terwijl het vandaag oploopt tot 32 graden.     
We zien onderweg ook regelmatig vlak landschap tegen de heuvels, hetgeen verdeeld is in vakken waar gewassen op worden verbouwd en waar mensen druk bezig zijn met het te bewerken van de grond. Naast de rijstvelden en de fruitbomen kom ik hier niet echt uit hetgeen er verbouwd wordt.

Het verkeer heeft zo’ de eigen verkeersborden, maar ik zag al heel wat verkeersborden met verschillende  overstekende dieren, maar nog nooit een wild everzwijn, tot nu dan voor het eerst🤪 Wat mij ook telkens weer opvalt is dat de auto’s t/m bussen en de vrachtauto’s, zelfs waarmee koeien worden vervoerd die me streng aankijken, super schoon zijn. Ze glanzen van voor naar achteren, het lijkt allemaal nieuw, dat kan dus niet of dat ze net door de autowasstraat zijn geweest. Onze “zwarte Nissan koekblik” ziet er wel smerig uit in vergelijking met al het anderen op 4 wielen. We rijden stukken langs de zee, zien kleine dorpen tegen de heuvels. We zien nog een grappig klein campertje, een soort mist dat lijkt op rook van een net uitgedoofd vuurtje, vele mooie bruggen a la een beetje te vergelijken met onze Erasmusbrug te Rotterdam, heel veel tunnels van lange tot hele korten, ook altijd kraakhelder en schoon. Ik raak er gewoon niet over uitgepraat net als de openbare toiletten langs de snelweg, vaak groot ruim van opzet, waarbij ook rekening wordt gehouden met moeder en kleine kinderen, waar een aparte (rust) ruimte voor is , maar ook voor oude mensen en zwangere vrouwen. Ook is er meestal een aardige supermarkt aanwezig met nog enkele kleine winkeltjes, waar je bv drinken of souveniertjes kunt kopen en een uitgebreid aantal bakken waar jij je afval gesorteerd in kwijt kunt. Hier willen we onze zelfgemaakte lunchbroodjes verorberen, spoorloos nergens te vinden, niet in de levensmiddelendoos of in de rugzak. Ik kan het niet zijn vergeten uit het vorige onderkomen, want doen altijd een check, dubbele check. Het enige dat ik mij kon voorstellen weg gemikt met het afval, want het zat goed ingepakt in papier. Ook hier zitten veel producten onnodig in het plastic, soms per stuk bij fruit en groente in die wat dikkere piepschuimen netjes noem ik het maar even. Het zit me echt niet lekker ( dit is het begin van verval, niet goed meer wetende wat je doet) 🤪) en later blijkt niet goed te hebben gekeken. Dus ik had in 4 dagen tijd ook een partij afval, brr, want ja die magnetronmaaltijden zitten ook allemaal in plastic, je bekers yoghurt en ga zo maar door.

De vele tolwegen winnen de prijs in de hoeveelheid die er zijn tijdens deze rit. Ruud moet steeds goed kijken bij welk vak hij nu moet inrijden, want we hebben geen tolwegpas, zodat je altijd kunt doorrijden.  
Vandaag gaat het voor de 2e keer mis, maar ook hier weer behulpzame beambten ( praktisch geen vrouwen) die je helpen en alles in goede banen leiden, je verstaat geen klap wat ze je  vertellen alleen het woord cash begrijpen /verstaan ze wel en gebruiken ze ook regelmatig als Ruud zijn 3 verschillende betaalpassen worden geweigerd. Verder verloopt het soepel en arriveren we om14.30 uur bij het hotel in Nara, nog even tot 15.00 uur wachten eer we kunnen inchecken. Een aardig bejaard mannetje legt uit: meteen de schoenen uit, op de plank neerzetten waar je kamer nr 513 bijstaat, sloffen aan en dan pas mag je verder het hotel in (een gedateerd gebouw) waar we kunnen wachten in een zitruimte met een koude gemberthee met ijsblokken, die we bewust vergeten als we naar de kamer mogen, maar het wordt ons toch nog nagebracht.😂 En de kamer tevens slaapkamer is geheel Japans, laag bij de grond zoals de Japanners doorgaans leven. Het lage zitgedeelte wordt in de namiddag verplaatst en worden er matjes voor het bed gemaakt. Ik heb me laten vertellen dat het gemiddelde Japans gezin klein woont, dus zo’n ruimte heeft een dubbele functie woon-& slaapkamer. De lage tafel en stoelen zijn licht, zo aan de kant geschoven. De matjes zijn snel uit de kast gehaald, uitgevouwen en neer gelegd, dekbed erover en je kunt op 1👂en in de ochtend gaat het ritueel andersom. De boel is vlot weer opgeruimd in de kast, meubilair teruggezet en je kunt ontbijten, zoals wij dit keer geserveerd krijgen door het hotel. Pure luxe en gisteren avond ook al weer 😂uiteten geweest. Dit keer het gerecht “Ramen” een fikse kom bouillon, zeer pittig met gekookte knapperige groente en stukjes ham/ spek er in met spaghetti, dus weer deels met stokjes. Ook nog een kommetje boontjes, die ik zo dacht te nuttigen, maar kwam er al snel achter daar ik bijna stikte in de draad ( die je bij pellen van bonen hebt🤪) van de boon. Er was nog een 2e leeg schaaltje bij waarin je de schil van de gepelde boontje in kon doen. Het leken op wat vergrootte doperwten bij het makkelijk pellen van de boontjes. Die ook in de kom “Ramen” gemikt, zodat ik al met al een gezonde heerlijke maaltijd had. Ruud koos voor gefrituurde kipstukjes en springrolls. 

Daarvoor brachten we een bezoek aan de allergrootste en belangrijkste houten tempel van Japan. Zowel in het plaatsje Nara  als hier hebben wij nog niet zoveel westerse  toeristen gezien, waarbij alle nationaliteiten van de hele wereld wel zijn vertegenwoordigd. Veel dagtoeristen uit Osaka denken we, want er waren genoeg bussen te zien. Ook hier blijkt weer dat vele scholieren in groepsverband en studenten massaal dit soort geschiedkundige monumentale zaken bekijken, notitie nemen van hun voorouders en hun geschiedenis.

De herten lopen overal vrij rond. In India houden ze rekening met hun koeien, hier met de herten. Het verkeer stopt als de herten oversteken. De mannetjes hun geweien worden begin oktober afgezaagd uit veiligheid voor henzelf en de bezoekers. Het maakt een naargeestig hoog gebrul ten gehore alsof het lijkt dat ze met al die toeristen niks van doen hebben. Ze mogen gevoederd worden met speciaal aangeschafte koekjes en nadat ze het opgepeuzeld hebben maken ze een buiging met de kop naar de gulle gever, waarbij die ook buigt als een knipmes  zoals de Japanner dat kan. Geen koekje dan ook geen reactie, hoe komisch is dat? 🤣Heel erg komisch. De moeders met de kleintjes zijn vertederend

We komen aan bij de tempel met de Daibutsu, de Great Buddha bijna 15 meter hoog,weegt 500 ton en staat in de tempel die bijna 50 m hoog is. Het is een van de grootste bronzen Buddha beelden ter wereld in een van de grootste houten gebouwen  van de wereld. Het hele gebied er om heen is gigantisch groot.