Van Koyasan naar Kyoto

Vrijdag 17 oktober

We waren vlot klaar en om 8.30 uur reden we weg van het prettige verblijf in Koyasan, het rustige dorpje in de heuvels met de 51 tempelplekken waar je kon overnachten en het waren ook nog zulke kolossale tempels in zo’n klein dorp. Gisteren was het echt en zeker later op de dag forse regenbuien, gelukkig op de dag hebben we het nog getroffen.

Dus vandaag op weg naar Kyoto, 3 uur rijden verderop vanaf Koyasan. We worden al snel geconfronteerd met de smalste weg ooit en tot nu toe. Het vereist vakmanschap, concentratie in het 🚘rijden. Dat is Ruud toevertrouwd en ik heb altijd goede geloof daarin, alleen Je moet beslist geen last hebben van wagenziekte, anders hing ik nu al tientallen keren met de kop buiten het raam kokhalzend of kotsend en al. 🫣🤪🤣 Gelukkig heb ik dat niet, laat ik dat voorop stellen.En kunnen we de weg al slingerend verder vervolgen met af en toe een zeer krap passeren van een tegemoetkomende automobilist, dat ik al gauw denk:” dat wordt hem niet, de zijspiegels gaan er aan. Gelukkig is er altijd die hoofdknik en Ruud steekt zijn hand op en ik zeg :” Nee, niet doen we zijn in Japan, dus……” ik wil ook nog mee doen in het verkeers autorijden spel, dat snappen jullie wel.🤣

Toch zijn er langs de route wel allemaal huisjes, de een wat comfortabeler dan de ander. Ook wel een auto voor de deur, maar echter geen levend wezen te zien in de hele rit van een uur niet.
Daarna komen we uit de grote weg, een moment van enige rust en ontspanning voor de bestuurder met meer open terrein, dan het gesloten van de slingerweg omgeven door bomen en struiken veelal nog groen, soms met een beginnend herfsttintje, maar niet overtuigend, dat is pas halfweg november. Het lijkt het gebied van o.a. fruitbomen en hebben het zicht op een aardige stad Hashimoto. Dat geeft een toch totaal ander beeld als de herfstkleuren er volop overal aanwezig, want dat zag ik gisteren op groot scherm bij het avondeten buiten de deur. Ook waren het beelden merendeel in het noorden van Japan boven Tokyo. Werd mij verteld.
Over het algemeen is het meestal rustig op de weg, maar hebben we dan nu toch nog de eerste file. We rijden door naar Wazuka via Iga ( wellicht zegt dat volgers die ooit in Japan zijn geweest iets als je er al in de buurt was en anders zegt het je geen moer, ook niet erg) , maar het schiet niet heel erg op. Gelukkig hebben we de tijd aan onszelf en inchecken bij ons 8e onderkomen is meestal rond 15.00 uur.We rijden op gegeven moment langs open veld, waar men bezig is op het land. De huizen van de voorbij komende dorpen liggen weer dicht op elkaar zo van afstand te beoordelen zullen daar vele steegjes en smalle doorgangen zijn. We menen tegen de hellingen theeplantages te zien liggen, die er florerend helder groen uit zien. Ook zien we langs de weg enorme oppervlakten bij winkels van allerlei stenen potten, in allerlei kleuren en maten, maar ook allerlei afbeeldingen van dieren, o.a beren, panda’s, egels en uilen ook in het allergrootste, nog groter dan dat t/m hele kleine minuscule exemplaren van het eerder genoemde. En niet 1 of 2 uitdragerijen, maar zo achter elkaar een stuk of 5 a 6 en een ieder met dezelfde net geschetste hoeveelheid zooi, zo noem ik het maar even oneerbiedig.🫣🙏🫣 In je tuin, ieder zijn/ haar smaak en dat kan meestal ook wel.

Misschien geeft het Miho museum in Koka  waar we naar op weg zijn uitleg hierover, maar volgens Ruud is het een zeer modern Art Museum, waar het ontwerp is van  L. Pei, de ontwerper/architect, van Chinese Amerikaanse afkomst, die werken heeft over de hele wereld, o.a. de glazen Piramide in het Louvre van Parijs. Het is een fantastisch museum ,Miho. Kosten 217 miljoen dollar gefinancierd door een zeer rijke familie, waarbij moeder en dochter te zien en te horen waren in het introductie filmpje over het ontstaan/ ontwerp van deze Chinese architect meneer Pei,   die als voorbeeld had hoe en waarom de Chinezen hun tempels zo hoog en met vele treden bouwden en de filosofie daarachter. Het 1994 was de start van het hele project nadat er vele hobbels waren genomen, want men zou met de bouw van het museum de natuur in aarde, flora en fauna geweld aan moeten doen. Dat wilde de architect beslist niet. Dus kort door de bocht genomen werd zo’n       hectare natuur opzij geschoven en bewaard. Het museum werd hierdoor 80 % onder de grond gebouwd, alleen het glazen dak met de begane grond en de entree boven de grond. De buitenkant van het museum klaar, werd alles terug geplaatst van de natuurlijke omgeving, zodat het museum een kon worden met de omgeving van de heuvels/ bergen, een omringend gebied van oudsher met respect altijd gered, dus nu toch steeds,  maar wel met een museum van deze tijd. Een lange tunnel is de toegangsweg tot het museum als je ineens oog in oog staat na 5 minuten lopen bij de entree, zodat het net lijkt alsof het museum herrezen  is tussen de heuvels/ bergen. Ik twijfel tussen die twee laatste natuurverschijnselen. Het hele museum is alleen zichtbaar vanaf de plek waar je niet kunt komen en wellicht gefotografeerd met een drone .De oude rijke dame is inmiddels gestorven en nu neemt haar dochter de honneurs waar. 
Verschillende collecties met o.a. een beeld waar een man op de haren van een vrouw staat…. Het beeld is uit Afghanistan. En een prachtig drieluik uit Romeinse tijd en Chinese beeldjes 
Het heeft ook nog een tearoom with view waar Ruud lekker taartje heeft genomen
Bij de balie vraagt Ruud aan de baliemedewerker of er ook een ticket voor het parkeren nodig was. Die snapt natuurlijk geen Engels al verwacht je dat toch wel een beetje waar internationaal zoveel verschillend publiek komt. Hij pakt zijn mobiel erbij, Ruud spreekt in wat hij wil weten in het Engels en een druk op de knop de Japanse tekst verschijn op het schermpje en nu snapt hij het en zegt:” free”. Wij gebruiken ook regelmatig deze vertaalapp in tempels en vooral bij boodschappen doen, want bij sommige voedingsverpakkingen kan ik echt niet zien wat er in B.v een blikje zit, alleen saus of met vis/ vlees, is het curry, scherp of wat dan ook. Toch heel handig, want soms ziet een plastic verpakking diepvries er een beetje raar uit, terwijl als je kan lezen wat er in zit, kan ik er meestal wel wat mee, want de plaatjes geven ook niet altijd een echt goed beeld.
De mannetjes bij de tolwegen hebben niet zo’n app, maar met gebaren en voor ons in niet te snappen taal ratelen ze maar door alsmede weer een keer in de verkeerde baan zitten voor de doorgang van de tolweg, maar cash begrijpen ze heel goed en gebruiken het regelmatig als Ruud zijn 3 getoonde passen geweigerd gaat zien worden.De tolwegen zijn niet free.Ze blijven vriendelijk, geduldig en buigen meerdere keren als het toch tot een goed einde is gekomen.

Om  16.00 uur bereiken we Kyoto met 1,5 miljoen inwoners. Op het eerste gezicht is het al veel drukker wat mensen/ verkeer betreft. Het oogt een beetje als een ouderwetse industriestad, tenminste waar ons onderkomen is . Het was nog even zoeken, maar met de routeplanner op de mobiel en die in de auto en Ruud zijn oriëntatievermogen, bezit ik ook niet, zoals vele vrouwen zal er worden gezegd, onzin vind ik, al ben ik wel een enorme kluns op dat gebied evenals kaartlezen zeg ik er maar meteen bij, komt het allemaal goed. We worden hartelijk ontvangen, prima kamer met simpele kookgelegenheid, een steelpan, koekenpan,  enig bestek en eetstokjes. Een inductie apparaat met weer andere instelmogelijkheden dat we 15 minuten onderweg zijn eer dat we weten hoe het werkt. Bij de ontvangst kan ik mijn eigen koffie maken met verse bonen in een klein koffiemolentje malen , in de filter doen en heet water opschenken, zoals ik ook thuis doen, nou hoe vertrouwd en daar kan ik altijd gebruik van maken,  voor noppes, ieder moment van de dag. Goed om te weten en overige dranken kun je gewoon kopen. 
Het is rond 18.00 uur hier al pikdonker, maar we maken tot even een ommetje, eerst even langs een mooi spierwit verlicht kasteel, later de binnenkant bekijken, we zijn tenslotte 3 dagen hier eer we verder trekken. Ik kwam nog een leuk autotje voor mij tegen. Uiteraard ook nog even boodschappen doen voor het avondeten, nasi met kipstukjes en een groentesalade, een beetje aan de late kant door dat gedoe met de inductieplaat.

Morgen, zaterdag een nieuwe dag en opnieuw er op uit.