Een zeer speciale dag

Donderdag 19 februari 

Slecht geslapen, meer wakker dan van de wereld zijn. De spanning wellicht om de meerdere bekenden, die we weer gaan herontmoeten na precies 2 jaar, waaronder onze adoptiezoon Abraham, thans 50 jaar, zijn gezin  en familie in het dorp Agiamur even een uurtje buiten de stad die we eerst aandoen, Godda.
Na het ontbijt van potverdorie bruin brood (ook de eerste keer, meestal het slappe wit)  komt de taxi met  dezelfde chauffeur als gisteren ipv 8.00 uur, 8.20 uur.Wij waren stipt op tijd. Als we weg rijden uit de poort van het hoofdkantoor zit je meteen in alle drukte van het luidruchtige verkeer in Bhagalpur. Toch zijn er ook super mooie elektrische riksja's ( alleen geen oplaadpalen  gezien😜en de wegen zijn niet allemaal heel erg beroerd . Dat was jaren terug wel anders. Dus het gaat steeds een beetje beter in de vooruitgang. 

Het vee, het vuil en de chaos is er nog steeds en op sommige kruispunten is er bijna geen doorkomen aan en al helemaal niet van de lucht zijn de  bijna botsingen. Regelmatig de ogen dicht geknepen, maar het gaat meestal net goed. De chauffeur is een pittige rijder en drukt ze gewoon opzij met veel aanwijzingen/ verwensingen  gevend aan de  ander dat die niet goed bezig is. Hij kent de weg van Bhagalpur naar Godda als zijn broekzak en in 2 uur bereiken we Godda. Daar woont Abraham Marandi, van 65 jaar (niet onze sponsorzoon) die ons als lokale Santali (de stam in dit gebied) ons jaren lang vanaf de jaren ‘90 overal heen bracht samen met de begeleidende pater , waar ik het gisteren over had. Eveneens een aantal jaren met een inmiddels Indiase vriend wonende nu in Kerala, de zuidelijke deelstaat, die de aan malaria lijdende pater toen verving om toch onze adoptie kinderen/ familie te kunnen bezoeken. En  alsmede  school bezoeken en het bekijken van de waterpompen, die her en der aangelegd werden bij de scholen mede door een gedeelte met onze financiële hulp. Nu zie je weer dat ze overal onmisbaar zijn en toentertijd een hele goed zet is geweest.

Abraham spreekt nog steeds geen woord Engels, maar we kunnen lezen en schrijven met elkaar. Veel lol , maar ook serieuze gebeurtenissen hebben we met elkaar beleefd in die afgelopen jaren. 
het met de jeep van de weg raken, vast zitten in modder en water op de weg en met behulp van stenen,hetgeen langs de weg lag ,de boel stutten, zodat we er weer uit kwamen.
Hij stond ons al op te wachten op het kruispunt van deze stad.

Het was een prachtig weerzien met hem en zijn vrouw, als vanouds gezellig, waar we  in zijn eenvoudige huis van harte welkom waren waarbij we om 11.30 uur reeds voorgeschoteld gekregen de cake, de kip en de vertrouwde Indiase , gelukkig light liters fles bier “Kingfischer”, de tweede wilden we perse dat hij die niet opende met een mes, geloof het of niet, daar we het wel heel vroeg  vonden. Deze fles kregen we later bij het afscheid alsnog mee in de rugzak.

Daarna door na Agiamur, dat blijft altijd weer spannend. De Santali zijn een stam die temidden van een overgrote moslim gemeenschap wonen in dat dorp. Het bijt elkaar echter niet. Sylvanus een leeftijd & studiegenoot van Abraham ooit, leerde we pas een 2 tal jaar geleden kennen. Hij spreekt goed Engels en hij was er de dag verder bij zodat hij de taal Santali voor ons kon vertalen en onze gesprekken kon omzetten in hun taal. 
Deze man is verder gaan leren, maar Abraham heeft alleen de middelbare school deels afgemaakt.
Hij was als de oudste zoon nodig in het eenvoudige boerenbedrijfje van zijn vader evenals zijn paar jaar jongere broer en zijn oudste zus, die in het huishouden moeder bijstond. Zijn 2 jongere zussen hebben wel enige opleiding genoten, maar al niet veel verder gegaan.
Eén van de zussen kreeg een opleiding in Calcutta bij de nonnen, moeder Thérèse, om ook dezelfde kant op te gaan. Ze sprak goed Engels. Ik zette haar voor het dilemma, stel dat je een hele aardige jongen tegenkomt etc! Nee, niks daarvan ze werd non, zo zeker als wat. Jaren later ik kreeg gelijk, terug naar het dorp, ze heeft nu 3 dochters en een aardige man. Hun oudste dochter is nu in opleiding bij de nonnen samen met een dochter van Abraham. Ik deed weer een voorspelling. Ik hoop dat het ook geen nonnen worden. 😂

Wij zijn gestart met Abraham op zijn 6e levensjaar om zijn ouders financieel te steunen zodat hij ook naar school kon gaan.Op zijn 15e jaar ontmoeten wij hem voor het eerst, zijn ouders , iets jongere broer en 3 zussen,1 ouder.  Dat bezoek herhaalde zich in principe om de 3 jaar, soms duurde het iets langer. Eenmaal getrouwd en de kinderen kwamen, wilden we hem blijven steunen, maar wel dat ook zij regelmatig naar school zouden blijven gaan. Als dat niet gebeurde was onze steun teneinde. Zij zijn inmiddels op  het Voortgezet Onderwijs, dat overigens niet met onze vorm van onderwijs is te vergelijken. Daarnaast zijn we ze blijven steunen, eerst met een waterput (1996), wat scharrel pluimvee en wat aan te leggen moestuintjes. Iedere keer zagen we een kleine vooruitgang zelfs tot het verbeteren van de kleiwoning.

Nu was er nog meer vooruitgang de enorme waterput waar ze twee jaar geleden mee startten, was klaar. Zoals met alle zaken moeten ze het zelf doen en wij kunnen hen dan steunen.
Toen moest ik ook nog 2 jaar geleden in het open veld begeleid door een van zijn zussen even op de hurken in het open veld, nu was er een hangtoilet in een soort van keet met golfplaten deur. Super. Het pluimvee was uitgebreid, de moestuin behoorlijk vergroot. Hardwerkende mensen, de (klein) kinderen, de grootouders inmiddels 70,  75+ dragen de zorg over aan Abraham en zijn vrouw van het boerenbedrijf en dat blijkt hen goed af te gaan. Ik concludeer nog even dat ik de 2e oudste ben met mijn 73 en vader Clement en ik are still strong.💪💙💪 
Ik vertelde dat ik ook nog twee dagen werk met jonge kinderen, dat houd je jong en bij de tijd. Ze begrepen dat ten zeerste. Ze zagen wel verandering in mij , grijs en toch wat ouder, maar nog net zo enthousiast, vrolijk en actief😎.
Ook kwam ter sprake over het bezoek de volgende keer. Ik zei als ik 75 jaar ben, ik ben een zelfstandige vrouw, doe veel dingen zelf, maar naar India gaan alleen, kan ik niet, ik heb Ruud daarbij nodig. Nog wat meer uitgelegd, maar dat is jullie wel duidelijk. Dus het ligt ook aan Ruud of we dan weer samen komen. Ook dat begrepen ze wel.

Daarnaast namen we ook wat mee voor hen, vanuit Nederland, vaak uit eigen kasten geplukt, bv T- shirts uit Bonaire, petten, sjaals etc van de Vierdaagse Nijmegen en de laatste keer ook van Groningen. Evenals spelen voor buiten, dat in India gekocht: voetbal, cricketspel, frisbees en voor de  kleinsten meestal allerlei prullaria uit eigen voorraad. Opgeruimd bij ons en daar zijn ze er super blij mee. Voor de meiden/ dames wat sieraden en wat dingen voor het gezicht in geurtjes/opmaak dat is dan even gekocht. Daarnaast nog een bedrag voor ieder kind en volwassene en gaan we met praktisch een lege koffer weer weg.
En als je weet hebt van elkaar,van Abraham zijn 6e levensjaar en in het echie vanaf zijn 15 e levensjaar, het gezin Soren hebt zien opgroeien en de kinderen van zijn ouders, getrouwd, de ouders nu grootouders, dan is dat toch wel een belangrijk deel in en van ons leven. Hetzelfde geldt voor hen. Het wordt steeds meer eigen naar elkaar toe.
Ook nu mobieltjes en Facebook tot de mogelijkheden behoren en  enkele kinderen spreken ook Engels, vooral de oudste van Abraham.

En nu ook tijdens ons bezoek via deze man Sylvanus, beter met elkaar konden communiceren, kwamen we tot serieuze gesprekken en eigenlijk werd het nu ook duidelijk weergegeven hoe het in die 44 jaar eigenlijk is gelopen. Wat eerst via de katholieke Nederlandse  organisatie “Wereldkinderen “ in de jaren ’80 liep ,is uitgegroeid tot een totaal privé aangelegenheid van ons ,al wel ruim 30 jaar. Dus zo’n bezoek is altijd weer vol gevoelens en gedachten, maar de gezinnen voelen zich steeds meer op het gemak en zijn net als vandaag zeer ontspannen.

Na het welkom van de voeten wassen ben ik de gezinnen gaan sorteren, eerst de ouders neergezet en daarbij de kinderen gezet om foto’s van de gezinnen te maken. De namen weer eens genoteerd en de leeftijden. We werden getrakteerd op een heerlijke lunch van rijst, chapatis, dahl en kip. De bier speciaal gekocht voor ons en hier werd de fles geopend met een lepel en het plofte open als een fles champagne. De mannen bij ons in een soort van eetruimte, de vrouwen bedrijvig in de keuken of aan de klets buiten, maar niet bij ons. Ik ben altijd als enige vrouw tussen de mannen. Als ik de kans krijg, voeg ik mij ook een moment bij de vrouwen in de keuken of buiten.

Dan komt toch het afscheid in zicht, ik had gehoopt dat ze het nu niet deden, maar dat was valse hoop. De mannen namen Ruud mee en de vrouwen mij. We werden vervolgens traditie getrouw omgetoverd in de sari en punjabi.  Daar is de kast thuis dan weer rijkelijk meegevuld.

Hier kunnen we weer een aantal jaren op teren. Abraham gaf aan dat het huis wordt uitgebouwd (ook met eigen handen) zodat we er dan ook kunnen blijven slapen. We vertrekken Indiaas gekleed  in de auto, uit- en nagezwaaid door niet alleen de hele familie, maar ook de buren, naar onze slaapplek  bij de school en de paters van het bisdom. Het was een prachtige, maar wel intensieve dag en ook een met emoties, vooral  bij het stevige en warme afscheid van een ieder, waarbij ik Abraham tot het laatst bewaar tot hilariteit van iedereen.