Vertrek van Te Anau naar Arrowpoint

Maandag 24 februari 

We hebben alles weer ingepakt, maar als je uit de koffer leeft gaat dat steeds sneller namate je langer op pad bent, nu ruim 2 weken van de 7 weken.. We hebben ook heel duidelijk en daadwerkelijk onze eigen taken en specialiteiten. Die hebben we in de loop van de reisjaren eigen gemaakt m.b.t. de voorbereidingen voor de reis, gedurende de reis en na afloop van de reis. Dat is duidelijk voor ons zonder elkaar noodgedwongen in de weg te lopen al zal dat soms toch wel eens gebeuren. 🤣 Ook niks mis mee.  
Ik zou de taken/ capaciteiten van een ieder van ons  wel eens willen omdraaien en niet alleen als we op reis zijn. Dat heb ik dan ineens bij vlagen door bepaalde gebeurtenissen, die me dan even uit balans brengen. Ik denk regelmatig dat geregel van die papierwinkel en formaliteiten moet ik toch ook kunnen. Daarom alle respect en bewondering bij laiverds om ons heen die dat allemaal wel in hun uppie doen om welke reden dan ook.                                                                                     

Ruud zegt dan kort en duidelijk:” Gaan we niet doen, dan wordt het geheel een puinhoop” Daar leg ik me dan bij  neer, maar het duurt even eer ik het zelf ook geloof. En stapt deze vrouw maar weer in de auto, soms aan de verkeerde kant 😇en rijden we met volle vertrouwen naar de volgende bestemming “Arrowtown”.

Dit terzijde, maar wat mij betreft toch een niet onbelangrijk onderdeel van het op pad zijn met z’n tweeën en dan ook nog ruim 6 weken om zeker een reis als deze te doen slagen.

We vertrekken om 9.45 uur, want om 10.00 uur is het de tijd meestal dat je uit het motel moet zijn. Even nog door het centrum van Te  Aneau gelopen, een nieuw horlogebandje scoren, want ik ving op het strand nog net mijn horloge op, toen het bandje brak. Als het in het zand was gevallen had ik het nooit op dat moment gemerkt, wellicht pas veel later. Genoeg prachtige sieraden in dit toeristische plekje te vinden, vooral het groende jade, maar geen simpel bandje. Nog even bij de drogist langs om wat extra’s aan te vullen, want kom je zonder te zitten is dat niet fijn. Dus Ruud ook weer blij.

Eerst naar” het Mirror Lake “ Bussen tegelijk bij zo’n klein meer, maar door de waterspiegeling uniek. Ik trek me bij zo’n horde mensen terug. Ik vind het al lang best.   En al die aan- en opmerkingen wil ik gewoon niet horen.😝.                                                                                        
 Daarna door naar het Lake Gun, een bosgebied, prachtig. Een kleine loopwalk er doorheen. Sprookjesachtig waarbij de elfen, feeën en kabouters zo te voorschijn mogen komen. Het bos houdt zich zelf in recycling door afsterven van hele oude bomen, die hun zaden en vruchten nog afgeven waardoor er weer jonge aanwas komt, al duurt het doorgaans tientallen jaren. Het bos  is door de wind, vlak aan het meer gelegen en het regelmatig regenen, maar ook het zonlicht komt er prachtig door de bomen en het groen en overal op de bomen, de boomstammen en de struiken is het overdadig bedekt met een soort mos, anders dat wij het kennen, piepkleine plantjes en zeer zacht aanvoelend.

Terug langs Lake Devil, een zeer lang uitgerekt meer naar Arrowtown, een gezellig, maar ook welvarend stadje gezien de huizen met een zeer ruime camping voor tenten, caravans en campings. En er heerst rust, men leest er, zoekt op de kaart uit waar we de volgende dag naar toegaan. In de plaatselijke supermarkt halen we de boodschappen voor het avondeten. En wat een gezellige aanblik van het onderkomen bij het appartementen complex. Dat voelt meteen goed, maar…...😝, dit is er natuurlijk ook…het koken blijft een uitdaging. De aanwezige keukenspullen zijn miniem en afgesteld op het aantal personen, precies afgepast. Een schaar bij de huishoudelijke attributen kennen ze ook niet altijd, dus regelmatig een gedoe om het verpakte spul in plastic open te krijgen, maar…het nagelschaartje biedt uitkomst.                                                                                                                      
De koekenpan meestal niet voorzien van een anti baklaag, dus ga daar maar eens aardappelen in bakken. De elektrische kookpitten  doen het overal anders qua systeem, reuze pannen en twee kleine pitten, dus het laat zich raden…een magnetron is er altijd, maar dat vind ik weer niet altijd jofel. Toch komt er altijd hoe je het wendt of keert een redelijk smakelijke maaltijd op tafel en dan is Ruud klaar met de administratie en het plan voor de volgende dag.                                                                                     Ik hoor menigeen zeggen:” Ga dan in vredesnaam uiteten, dan heb je al dat gedoe niet”  Dat is voor een keer of wat oké, maar regelmatig nee, dan vind ik het prima op deze manier en je moet toch iets te mopperen hebben, want verder gaat het hier met ons  prima. 🤣

Het studio complex hier bestaat uit een aantal huisjes bij elkaar en is gewoon prachtig. De inrichting totaal niet onze stijl, lekker druk met veel bloemenpatronen en dikke kussens (eigenlijk overal) op het bed. Drukke vloerbedekking in de woon- slaapruimte, de mooiste Kunstwerken aan de muur en prachtige glazen bollen voor de ultieme verlichting en voor het avondlijk gemak kun jij je nestelen in het rode pluche,👑 hoe koninklijk👑is dat! Heel aangenaam!
 Een  keukentje met allerlei kleine hebbedingetjes idem in de douche. Je kunt lekker buiten zitten met ook allerlei tuinprullaria om je heen, b.v een badkuip op pootjes gevuld met planten, beeldjes, potten met planten, dingen aan de wand/ op de grond, gietijzeren tuinset om je te laven aan de zon of op een lederen enigszins versleten bank waar je meters in wegzakt als jij je er eenmaal op zit, neer hebt laten ploffen.🤣

Kortom hier voel jij je welkom en een beetje thuis. Hoe fijn is dat als je zover weg zit.

Dinsdag 25 februari

We starten met regen en bewolking. Het voelt fris, dan een lekker rustig ontbijtje waar ik de broodrooster ga uitproberen, dingen die ik thuis alsmede een waterkoker, magnetron niet heb. En het apparaat dut ‘t, alleen Ruud zijn dikke belegde boterham kaas/ ham blijft klem zitten, dus dat wordt er even uitplukken. Ik kan dus beter alleen de boterham er in doen, maar ik dacht 2 vliegen in een klap moet kunnen. Het broodje ziet er wel redelijk uit en commentaar blijft achterwege, dus het zit goed. Dan de broodrooster even op de kop houden om de nodige achtergebleven  geroosterde broodkruimels te bevrijden. Jeetje daar kwamen niet alleen mijn brokstukjes eruit, maar nog veel meer ook nog zwarter ook. Nog nooit zo op de kop gezet, vrees ik🙃.          

Ik ga maar eens verder in mijn boek “Oroppa van de  schrijfster Safae el Knannoussi. Staat goed aangeschreven met lovende en positieve kritieken, al zegt dat bij mij niet altijd wat. 
Gisterenavond merkte ik al dat ik echt even in het verhaal moest komen. Dus hoe dat verder gaat. We gaan het zien. De regen barst ondertussen in alle hevigheid los. Krantje digitaal lezen, daar kom ik al helemaal niet aan toe. Dan is dit de gelegenheid, het moment. Dat stemt niet tot vrolijkheid moet ik zeggen, wat een narigheid allemaal op onze 🌎 De zaterdagmagazines spreken dan nog wel enigszins tot mijn verbeelding.

Het weer slaat in de middag geheel om, het wolkendek breekt open, blauwe luchten, zonnig en het wordt warm. We besluiten het centrum maar eens op te zoeken waar we op 10 minuten afstand naar toe lopen. Het is een druk bezocht stadje voor dagjesmensen die in het 20 km verderop gelegen Queenstown bivakkeren. Nu is het een welvarende plek met moderne winkels, de bakkerij, het museum, postkantoor, supermarkt en kleding- en sieradenwinkels, het groene jade wat hier net als de Kiwi het New Zealandse handelsmerk is, naast de nodige kleding- en souvenierwinkels. Van oudsher vertelt ons de geschiedenis via een wandeling met informatieborden tijdens de te lopen route gaat het over de Chinese gemeenschap van rond 1800 de gouddelvers , die hier geld wilden verdienen om daarna weer terug te keren naar het thuisland. Het was een hechte gemeenschap die hun eigen huizen bouwden soms tegen de berghelling aan. Toen het goud minder werd ging een groot deel terug, maar de oudere generatie bleef in Arrowtown hangen en ging men over op het boerenbedrijf.

De lunch pakken we bij de bakkerij te weten een heerlijke spinazie feta deegrol en één broodje kip om het in de zon op een bankje te verorberen. Wat kan een mens het toch goed hebben en is het altijd reuze leuk om mensen te bekijken, vooral wat mij aangaat het jonge grut. Een Engels sprekend gezin met twee knullen , van 5 jaar en 3 jaar. Die laatste ziet er heerlijk uit met z’n bolle konen en enthousiast graaiend in zijn chips/ patat en de toet vol met ketchup en honderd uit brabbelend. Ik versta er geen klap van. Zou een gesprek willen aangaan, maar er is wel iemand die mij tegenhoudt en zegt:” Kom weggaan, kind is niet van jou !“😝😎

En dan gaan we zo maar ineens om 17.15 uur naar de film. Bridget Jones met de titel :” Mad about a boy” De vierde film van haar sinds 2001de eerste. Het is wel een andere Bridget met wat meer diepgang dan de vorige films met haar als hoofdpersoon., nl…en hoe toepasselijk op dit moment…..hoe ga je om met verlies, verdriet en pijn van een persoon in je leven dichtbij jou, die je lief is, waarvan je houdt. In dit geval haar man Mark, die in de Soedanese oorlog 4 jaar geleden als jurist is omgekomen. Hoe pak jij je leven weer op als de (alleenstaande) vrouw en de moeder, de vriendin van velen, die het beste met je voor hebben en allerlei tips hebben hoe dat moet, dat kan een ieder voor zichzelf wel bedenken, maar….tenslotte moet je het wel zelf doen.

Meerderen weten met mij dat Annet die films heerlijk vond. Ze beleefde het samen met verschillende vriendinnen en ze kon er daarna nog tijden over napraten en genieten. Ik wist niet waar dit keer de film over zou gaan, maar gezien de titel en de vorige Bridgetfilms wel een idee. Een grijzende en oudere Hugh Grant deed mee, dus dat beloofde dan al wat, denk je meteen. En een nieuwe jonge veelbelovende acteur ten tonele inbegrepen.
Ik had Annet bij me in de pocket, maar ook in gedachten en gevoelens, daar zij als geen ander voorop in  de rij liep om de nieuwe Bridget film te gaan zien. Namate de film vorderde dacht ik hoe bestaat het dat we nu juist naar Bridget Jones haar film zijn gegaan. Dus in weer goede herinnering aan Annet…ga naar deze film en ik zei het reeds  tegen vriendinnen..ik weet wel wie er als eerst naar toe zou zijn gegaan.

Een goede afsluiting van deze dagen in Arrowtown. Morgen verkassen we naar Clyde.