De hereniging van ons petekind Eapen na 7 jaar.

Vrijdag 27 februari

Bij het ontwaken was Eapen, ons petekind inmiddels uit Kochi aangekomen. De avond van tevoren was hij na werktijd met de trein van  23.30  uur vertrokken en aangekomen in Khangad om 7.00     uur. 
Daarna met de bus naar huis waar hij gemiddeld om 7.30 uur bij zijn ouders 1x in de maand aankomt. Vandaag had hij zo gepland te komen terwijl wij er ook waren. Wij hadden hem de laatste keer in 2017 gezien en hij was volwassener geworden met zijn 26 jaar. De herinnering gaat dan even razendsnel terug in de tijd, 25 jaar een ukkepuk en zeer tenger ventje in mijn armen. Het was die dag bloedje heet, ondanks dat de fan op volle toeren draaide in de kerk. Ik stond stijf van de spanning en was zeer nerveus  op mijn 47 jarige leeftijd. We moesten een formulier invullen m.b.t. persoonlijke gegegevens, eer we ten doop over konden gaan.Toen de pater/priester las dat we niet getrouwd waren mocht ik Eapen niet ten doop houden. Ik heb Thomas nog nooit zo boos gezien en het ging uiteraard gewoon door en werden we met een sierlijk handschrift opgenomen in het dikke registratie boek van de parochie met onze namen Oda & Ruud, februari 2001. Zie de eerste foto’s ,s van feb 2001.

 We hadden in India ook nog niet zoveel meegemaakt en wisten toen ook echt niet wat het land met zijn inwoners, gebruiken en rituelen inhield, hetgeen we nu zoveel meer weten. Het land respecteren en waarderen we inmiddels, ondanks dat er hobbels zijn, die we niet begrijpen en er in onze ogen nog genoeg mis is, in ieder geval de zorg voor de mensen, die het broodnodig hebben. Er zijn geen voorzieningen voor hen waar ze eventueel op terug kunnen vallen. Dat zijn schrijnende toestonden, dat gaat altijd aan het hart en lijf trekken, maar er zijn zovele landen op onze 🌏waar het in onze ogen niet deugt🌍daar is India niet de enige in. Kijk nu maar weer naar de actie van Israël/Amerika op Iran, waar draait het allemaal op uit. En dan hebben we het nog niet eens over andere landen, die al langer met elkaar in oorlog zijn. 
Eapen werkt in Kochi  bij Tata, als een HR medewerker met een loon van 16000 roepies, dat is 150 €  per maand.  
Hij woont met 3 andere mannen in een kamer, in een hostel van totaal 50 personen, een kok aanwezig die voor ze kookt. De kamer huur en o.a. deze vaste last kost hem 10.000 roepies, hij houdt dan per maand  over voor kleding, eten/ drinken, evt uitstapjes met vrienden 6.000 roepies, dat 50 € Hij blij met zijn baan en vertelt er blij over. Hij heeft een voorlopige aanstelling/ contract. Als het in vast omgezet kan worden heeft hij meer zekerheid, wellicht iets hoger salaris. Wordt dit niet verlengd dan moet hij uitgaan zien naar een andere baan. Van zijn eerste salaris had hij een vest en sweater voor ons gekocht.

Na het gebruikelijke ontbijt, voor Ruud nu ook de chocoladepoeder aanwezig (een belletje naar zoon Eapen voor zijn vertrek om dat te kopen, zodat Ruud chocolademelk kan maken, gaan we op weg naar Ranipuram, een ecologisch toeristisch centrum zo vermeldt ons de folder. Het is gelegen op de hoogste top van Kasaragod, noord Kerala, op 1048 m hoogte boven de zeespiegel. Bekend om zijn mistige heuvels, weelderig grasland, groen woud en een rijke diversiteit aan bodem bedekkers. Ben je een liefhebber van de natuur, hou je van wandelen, ben je een vogelspotter (enige gehoord, wellicht Woody de Woodpecker🤣 niet gezien) of een zoeker naar spiritualiteit dan heeft Ranipuram iets extra bijzonders voor jou. 
Het was om 10.00 uur al erg heet, we klommen tot 750 m hoogte, het uitzicht prachtig helder. Om nog hoger te gaan was niet oké. Dusniet naar het topje gegaan wat Oda aanwees.De sandalen waren niet het juiste schoeisel op die gortdroge zandgrond en het werd alleen maar heter. We keerden dan ook helemaal doorweekt terug. 
Even snel droog Tshirt aan en op terugweg naar “de glazen brug” Het was een paar  meter in lengte niet al te hoog, schoenen uit en op blote kakkies over het glazen dat was toch een party heet. De ticket verkoper had vergeten om het glas met water nat te maken, hetgeen hij wel deed bij de volgende betreders. Daardoor werd het wel weer spekglad😂Geen picknick onderweg, hetgeen eerst de bedoeling was, maar de  lunch nu maar uitgepakt en thuis op een later tijdstip genuttigd.

Verder was de dag/avond rustig, waarbij een ieder even zijn / haar eigen gang kon gaan. Dat was voor een ieder toch wel prettig, al  zijn bij het avondeten altijd de twee broers, Babu en Tommy aanwezig, daar ze meestal rijden op langere afstanden, ons vergezellen samen met Thomas, die geen lange afstanden meer rijdt, soms last heeft van duizeligheid en met die hitte is het te inspannend voor hem en Eapen, ons petekind.

Zaterdag 28 februari

We gaan met Eapen lopen naar een vrij helder stromende rivier in zo’n 30 minuten.  De weg loopt gestadig naar beneden. Er groeit jackfruit, cashew, mango aan de bomen, de ananas licht rood gekleurd piept voorzichtig uit het struikgewas. Hier en daar komen we  enige niet onaardige huizen tegen, de mensen groeten ons nieuwsgierig/ belangstellend ogend. Het is qua verkeer erg rustig in dit gebied. Op deze weg een enkele auto/ riksja. Er staat geen zuchtje wind. Bij de rivier is het water verrassend helder, dat zijn weg kiest tussen stenen en keien, die onregelmatig in de rivierbedding liggen, hetgeen beenbrekend werk is als we een eindje in de rivier pootje willen  baden en in op een grote kei in de zon zitten om ons natte goed wat te laten drogen. Het is hier heerlijk, zo rustig, geen verkeer, ook geen andere mensen. Zeer relaxing moment. Ongekend voor dit land. Komen Cashews aan de boom tegen en rode pineapple, ze smaken het zelfde als de gele.

We bezoeken en lopen later over de grootste brug van Kerala.Je hebt een mooi uitzicht over de rivier met aan weerzijden de hoge vegetatie aan bomen, planten en struiken, een weelderigheid in het groen .

Het bezoek aan de jongste en 3e broer van Thomas en zijn 2 zonen even verderop. Dit is een gezin waar ik altijd verdrietig en een beetje naar weg kom. Moeder is enige jaren geleden gestorven, de enige dochter is ook niet meer thuis, verpleegster in opleiding om naar Saoedie-Arabië te gaan. Het is een chaotische mannen huishouding waarbij de 3 mannen fysiek/geestelijk ook nog eens serieuze problemen hebben en genoodzaakt zijn medicijnen hiervoor te gebruiken. 

Inmiddels is het lunchtijd, zoals reeds beschreven met rijst/ chapatis, de vis, de kip en currysaus, maar nu was er ook een frisse kokossaus bij. Altijd veel te veel, maar dat komt weer ten goede aan het avondeten. 
Later brengen we het bezoek aan de 4e laatste en oudste broer van Thomas, dan hebben we de hele Painappally clan gehad, zoals we ze met warmte noemen.🤣                                                       Het gezin telt 3 dochters, allen niet meer thuis wonend, de werk-/woonplekken zijn Ierland, Engeland en een in Saoedi- Arabia.                                                                                                              Tot slot besteed ik “mijn salaris” 🤭😉😂dat ik eenmalig per jaar ontvang voor het vrijwilligersbaantje op school aan nieuwe zilveren enkelbanden, want de zomer komt er straks weer aan en dan draag ik zie iedere dag. Ik neem de 2 mannen, vader en zoon mee om als tolk te dienen en Ruud beheert de kas, dus die heb ik ook nodig. De keuze is zo groot, maar Thomas helpt mij in die keuze. Hij weet goed welke uitvoeringen zeer kwetsbaar zijn, in de war raken, dat neem ik ter harte en stap ik met 2 mooie anglets” de winkel uit, alvorens op verzoek van de man/ vrouw verkopers op de foto te gaan. Hier komen ook ( bijna) geen blanken. Ze worden gewogen en dan betaal je per gram. Prijs was 6 keer hoger dan 9 jaar geleden.

We sluiten af bij het plaatselijke tandartskliniekjejeje. Het is klein, maar efficiënt ingericht. Een stoel voor de patiënt met alle attributen die nodig zijn vóór de tandkundige hulp. In een hoek een bureau voor de nodige administratie. De meeste mensen komen wanneer ze de tandarts nodig zijn zonder afspraak uit de nabije omgeving. Soms en indien nodig moeten ze daarna een afspraak maken. Een zoon van een van de broers Painappally is daar tandarts en hij laat met trots zijn ruimte zien.

Het laatste avondmaal gebruiken we in huis met de hele familie, die we in de loop van de dagen hebben ontmoet/ met ons zijn mee geweest. De jongste is 1,5 jaar huilt nog steeds als hij ons ziet, al dacht ik hem voor mij te hebben ingenomen de donderdag jl. De oudste is 74 jaar. De broers met hun vrouwen, de kinderen, kleinkinderen daar weer van . Het huis is mudje vol bij Thomas en Grace. Eerst loopt alles door elkaar, maar later voegen de vrouwen zich bij elkaar in de keuken, mannen aan de tafel en een deel bevindt zich op een soort van lig-zitbanken. Een ieder krijgt het eten op zijn bord geschept of bijgevuld, hetgeen de vrouw des huizes en de vrouw van een van de broers tot taak hebben. Ik probeer ook mijn inzet te tonen, maar dat kan nog steeds niet, het lukt mij hooguit om nadien wat borden etc naar de keuken te brengen.
De mannen zorgen voor het “Kingfisher” bier hetgeen ze nu met 2 vingers schuim kunnen inschenken. Het is een kakofonie aan geluiden, etende/ drinkende familieleden en wij er tussen mengend. Het is erg gezellig, waarbij we ook prima kunnen communiceren met elkaar, want ze spreken goed Engels, alleen de oudste en jongste broer niet, een van de broers kan het Engels redelijk volgen, maar spreekt het mondjesmaat in het Engels.                                                             
Rond 22.00 uur komt toch het echte afscheid, hetgeen iedereen op de eigen manier doet.                    
Dan is het vertrouwde verblijf bij de Familie Painappally ten einde.  Koffers inpakken zover mogelijk kan, want zondag moeten we vroeg op.

Zondag 1 maart is een reis treindag 6 uur van Kasaragod naar Kochi. We worden met de auto gebracht , 1 uur  rijden en Eapen reist met ons mee in de trein naar Kochi, waar hij maandag weer aan het werk moet. Het station oogt netjes en schoon. Het is nog vroeger 8.30 uur, niet druk.
Trein heeft een uur vertraging bij aankomst. De trein is helemaal vol. Het is soms een drukte van belang bij onze gereserveerde plek, want men kan bij iedere coupé de mobiele telefoon kan opladen. Die wordt hier veelvuldig gebruikt tot en met lange en luidruchtige gesprekken toe. Dan is er nog eens een gezin met een zeer schreeuwerig meisje van 6 jaar schat ik in. Reeds een uur vertraging tot nu toe. En verder gaat de reis. Treinen zijn in India ook wel een beetje anders. stiltecoupé hebben ze nog nooit/niet van gehoord. Het is allemaal in onze ogen en oren even lawaaierig of ze nu onderling met elkaar spreken of via de mobiel. De muziek staat ook net zo hard. De deuren staan open in het tussenstuk van de trein voor de verkoeling, maar de niet al te frisse lucht uit de wat groezelige toiletten kan zich meteen in een baan naar buiten begeven.
Wel hangen er in de halletjes grote plastic zakken waar het men het afval in kan deponeren en dat gebeurt ook wel als ik het zo kan bekijken. 
Na 6 uur treinen bereiken we Kochi aan de kust.
Tot morgen maar weer.🙏