Op naar Osaka en de “World Expo”

Dinsdag 7 oktober 

Na een hard gekookt ei en yoghurt ontbijt even de boel netjes achter laten zoals ik gewend ben, dus in dit gestructureerde land des te meer pakken we de rug- en buikzak weer op. Ik merk nu dat ik alles beter ingepakt heb aan het gewicht, maar je raakt er ook wel wat meer geoefend en gewend aan om dit soort bagage te dragen. Daarnaast ben ik heel blij en nog meer content 💪🇯🇵💪met mijn inzet en gedrevenheid op de sportschool met fitness/krachttraining en de conditie op peil te houden door de 2 wekelijkse spinlessen op de 🚲 wetende dat mijn lijf dat ook kan. Overbodig te zeggen, maar ik ben mij terdege bewust en steeds weer dat dierbaren in mijn omgeving wel zouden willen, maar het eenvoudig fysiek niet (meer)  kunnen. Daarom hoop ik dat zij op deze manier mee kunnen/willen reizen op afstand, en daarom soms ook wat  uitgebreid en met veel liefde en plezier geschreven.

We zijn keurig op tijd, na een rit in een stampvolle tram met veel reizigers, waarbij de doorsnee reizende Japanner  (Europeanen eveneens) alles op wieltjes heeft en zij die naar het werk gaan ons met verholen verbazing en enig vermaak (lees ik af van het gezicht) bekijken. Ruud dropt mij, zodat ik heerlijk kan zitten, mensen kijken, over het algemeen toch weinig Europese gezichten in reizenden. Dat bleek gisteren ook, terwijl het toch wel een toeristische trekpleister was, maar ook weer niet overvol met mensen. Ook aan mijn verslag beginnend waar ik nu even de tijd voor heb. Volgers vragen waar haal je de tijd vandaan, nu…..dit is een zo’n moment.

 Terugkomend even op de grappige Boeddha beeldjes van gisteren, zoals ik het gisteren vertelde daar ik niet exact het verhaal wist,  hebben na  nu blijkt een serieuze achterliggende gedachte. Enkele volgers hebben het voor mij in hun reactie van gisteren uitgebreid  weergegeven . In het kort: de legende zegt:  hij is de beschermer van kinderzieltjes  voor de leeftijd van 0- 3/4 jaar, die zijn gestorven om verschillende redenen. Nog een ander gaf daarbij aan de mutjes zijn voor de warmte  die het geeft voor de kinderzieltjes. 
Inmiddels heeft Ruud drinken en een lekker broodje versierd, kijken of er nog genoeg Yen op de betaalkaart staat voor al het OV. Heel handig en zo’n lange pauze is gewoon heel prettig, genoeg afleiding zodat we rustig straks om 11.15 uur in de trein stappen naar Osaka met o.a. de World Expo, hetgeen we 2 jaar geleden in Dubai zagen. Het valt steeds weer op dat je op straat, in het OV praktisch geen prullenbakken tegen komt, dus je rotzooi meenemen of je lege koffiebeker even terug brengen waar je het kocht. Daar zijn dan wel gescheiden afvalbakken. Hier haal je het niet in je hoofd om achteloos je bekertje ergens te laten staan als het maar kwijt bent, dat wil overigens niet zeggen dat ik het in 🇱🇺 wel doe.Ik raap eerder nog op wat achter blijft als het mij stoort, dan iets achter te laten. aan rommel.

📘📚ik maak maar eens een start in mijn nieuwe IPad boek de 4e op rij :” Het zwarte  boek van de uren”  Een nieuw avontuur van de opsporingsinspecteur van politie met de bijnaam Kraken, zijn naam bij geboorte gegeven is : Unai Lopez de Alaya met steeds een link/ geregelde flash backs terug in de geschiedenis van het land Spanje, waarin rituele gebeurtenissen  gebeuren plaats vonden en die herhaald  worden in het Spanje van heden ten dage. Unai begint steevast met de woorden: Jouw jacht eindigt hier, de mijne begint…Het is een thriller met de inwijding van verschillende legendes, rituelen en cultureel erfgoed van deze “witte stad” met name in en rondom de stad Vittoria”  Bij alle vorige delen blijkt wel dat je bij de les moet blijven en geconcentreerd lezen, soms even terug scrollen van hoe zat het nu ook weer.Vooral de intro aandachtig lezen, want daar draait het tenslotte allemaal om.📚📘

De trein keurig op tijd en onze gereserveerde plaatsen met genoeg ruimte voor de benen vlot ingenomen  nadat Ruud onze rugzakken boven in de bagage rekken heeft gelegd en waar ze ook passen. In Nederland konden ze er nog niet voor de helft in. Mijn ervaring is dat die vakken zo smal zijn dat zelfs mijn dagzak nu voor dragend er niet in past als ik trein in ons 🐸landje.

Er kan hier ook weinig mis gaan beseffen we nu we een week op pad zijn. De Japanners gedragen zich zeer correct, zijn punctueel, hebben respect en waardering voor henzelf onderling, maar ook voor ons “die buitenlandse snoeshanen” 😜🤣. Dat zie je hoe zij zich gedragen bij in-uitstappen van het OV, lopen, staan op roltrappen, de trap nemen en vooral het passeren van elkaar, etc, alles perfect in line. Natuurlijk het zal ook best achter de schermen soms anders lopen dan dat wij nu beleven. Alles loopt punctueel op tijd qua OV, storingen op het wegennet (hebben ze geen weet van volgens mij) hebben wij niet meegemaakt tot nu toe. Ja 3 minuten vertraging 1x daar onze trein te laat was, bleven zij wachten zodat we onze verbinding niet hoefden te missen.

Het was heerlijk relaxed in de trein. In de metro een ander verhaal. Het was de metrolijn die ook naar de Expo moest en ons brengt naar ons onderkomen. Bom, bomvol. De meeste passagiers dragen in het OV de rugzak voor om geen hinder te bezorgen aan de medereizigers. Zo ook hier, maar ik heb al een rugzak voor en die grote rugzak afdoen is geen optie in dit geval van deze heftigheid van samen geklonterde mensen. We moeten 5 haltes verder, dat betekent steeds manoeuvreren om niet telkens iemand met mijn oranje zak om te maaien of  stokstijf stil blijven staan. Ik kies voor het laatste tot dat wij zelf moeten uitstappen, kunnen de mensen zelf hun weg om mij heen kiezen.🤣 Het is ook steeds een gok of je strategisch wel goed bij de uitgangsdeur staat of juist niet. Het wordt wel steeds van tevoren aangegeven welke kant het uitstappen is en hoeveel minuten het duurt eer de metro stopt, dus je kunt je dan alvast voorbereiden op een goede aftocht, maar het blijft één zweetklusje, want je wilt deze aardige mensen niet onnodig enig leed berokkenen. 😳😜Het loopt goed af, daarna via de roltrap en nog zoveel trappen af eer je buiten bent, waarbij ik wel moet opletten. Ik zie mijn eigen voeten niet door de rugzak voor, dus kan ik niet vlot de trappen af. Dus met beleid wil ik niet op mijn bakkes gaan. Ook dat gaat goed en lopen we 10 minuten naar een nabij gelegen park om bij te komen, te lunchen en later naar onze verblijfplek 15 minuten lopen vanaf het park. Ruud las dat dit officieel de laagste berg van Japan.😂 met 4 m 53 hoogte , hij wilde daar wel een officieel bordje van zien natuurlijk,was helaas alleen maar aangegeven met een toelichtende tekst .

We komen via allerlei codes en handafdruk ons appartement binnen. Vanaf buiten lijken de deuren net op die in de gevangenis, dikke massieve deuren met een codeslot erop. 
Na geïnstalleerd te zijn gaan we zonder bagage (wat is dat toch ook lekker) naar de metro. Het publiek zo te bekijken hebben zowel de mannen als de vrouwen allen super stijl haar, meestal donker, bijna zwart van kleur, de geblondeerde mannen/ vrouwen daar gelaten, maar vandaag kwamen we vooral bij de meiden ook hele andere kleuren tegen, pimpelpaars met roze strepen, minirokken en dikke blokhakken a la Slade, de popgroep die daar om bekend stond uit vroegere tijden.🫣😅De ouderen hebben soms wel enigszins krullend haar. Men glimlacht of giechelt hier, niet dat schaterlachen voluit, zoals dat bij ons 🇱🇺soms gaat, vooral de jongeren, de meiden springen eruit.

We bezoeken de wijk “ Dotonbouri”. De metrolijn is nog steeds bomvol, de roltrappen zwart van de mensen, het is net een geolied mierennest, 99%  terug van de Expo. Na een overstap zijn we in desbetreffende wijk. Het is de uitgaanswijk en dat laat zich zien en horen. Het is er gigantisch druk aan publiek. Ik spreek met Ruud af als jij mij niet meer ziet of we raken elkaar uit het oog, ik blijf stokstijf op die plek staan, dan keer maar om (ik loop meestal een stukkie achter Ruud als we niet naast elkaar kunnen lopen, zoals in deze massa) en dan kom je mij wel vanzelf weer tegen. Ik weet bij god de weg niet welke kant ik op zou moeten gaan. en dan ook meestal de verkeerde. En als Ruud al met de mobiel in de hand loopt om de route te vinden van datgene wat hij reeds van tevoren uit de Lonely Planet heeft gehaald….dan wil dat wel wat zeggen.

Het stikt er van de immens grote reclameborden met veel kleur en flitsende toestanden, uitgebreide gekleurde lichten hangend in de bomen, maar ook langs de eetcafeetjes en langs het water, waar de rondvaartboten af en aan varen, ook weer bomvol. Daardoor heel veel geluid, lekker door elkaar, maar best te verdragen. We kijken ons ogen uit en nemen ook met de oren waar.🤪 Ik noem het “HET BROADWAY VAN JAPAN”  en een reclamebord is er die er uitspringt. Hij heet Glico running man, symbool van een foodcompany en al 80 jaar telkens moderner nu met LED op het neon.

Iedereen wil er mee op de foto een must, Ruud ook. Het zegt mij helemaal niks. Ik ga maar bij een stel meiden staan, die willen wel met mij op de foto in hun mooie roze kleedje. Het is een enorm toeristen trekpleister en zoveel eet tentjes, waar soms rijen mensen staan te wachten. Dat is ook geen wonder, want meestal zitten ze aan “één soort van toog” soms nog wat tafeltjes aanwezig, zodat er misschien 20 mensen in een keer naar binnen kunnen. Buiten in de rij kunnen ze dan al de bestelling doen. Iedereen wacht keurig op haar beurt, geen wanklank te horen of vervelend gedoe. Ook valt het op dat er ontzettend veel kermisachtige (gok) spelletjes zijn in enorme hel verlichte open ruimtes, waar je gemakkelijk naar binnen kunt, bv iedereen wel bekend van de kermis, die grijparm, die je moet sturen om iets aardigs te kunnen optakelen, maar altijd gaat het net mis en valt de knuffel weer tussen de rest van het spul. Dan nog maar een keer en 3x is scheepsrecht, maar het jonge stel gaat toch zonder beessies enigszins teleurgesteld weer weg. Ik heb daar in een wat rustiger cafeetje mijn eerste typisch Japans gerecht geproefd, een soort van pannenkoek met blanke vis, groente, ui en ei, een machtig vullend gerechtje. Het heet Okonomiyaki .Ruud gaat op safe met patat met twee kleine gemarineerde kipburgers. Na enkele uren er vertoefd te hebben pakken we toch maar de metro, bijna zonder mensen weer terug naar het appartement. Morgen weer een dag,eerst naar het kasteel en dan in de middag naar de expo. Benieuwd hoe druk het zal zijn, het zijn de laatste dagen en iedereen wil toch nog even heen, we gaan het zien.We blijven hier t/m zaterdag.