Bonaire 10

Lieve mensen  👫👬👭👫👬👭👫👬👭👭👬👫👫👬👭👫👬👭👫👬👭👫👬👭👫👭👫👫
Door alle reacties ben ik zeer gedreven en enorm blij om hier mee door te gaan, maar blijf ook wetenswaardigheden uit ons kikkerland vermelden, want het kan toch niet zo zijn dat ik iets zou moeten missen, dat ken net. 😂 Dat ik niet op de hoogte ben van bepaalde gebeurtenissen, dat is beter gezegd, want missen doe ik uiteraard zo wie zo wel mensen, waarbij ik gezellige & aangename dingen mee ondernam. Die zijn er nu (nog) niet! Tekort ook nog hiervoor op t áiland

Vind je het niet nodig dat iedereen jouw reactie leest van het thuisfront, dan kan dat natuurlijk altijd (bij de meesten 😋) via appen (inspreken net ontdekt een symbool bij de app ingedrukt houden, kletsen en loslaten, geweldig), Messenger, mailen of tante post, ook al duurt het even, ook erg blij mee. Reken gemiddeld op 3 a 4 weken onderweg. Blijft gezellig om eind april nog over chocolade paaseieren te lezen, die aan je gehemelte blijven plakken. Herken je dat? Ik besef nu dat het bij het lezen van onze reis blog eigenlijk voor jullie volgers hetzelfde is.

Alhoewel, ik zat vorige week achter de computer om deze blog te starten, zegt het scherm :"Floep", zwart scherm! Internet uitgevallen en dan kun je dus niks meer!
Mobiel gepakt, niks en zelfs lijkt het hier wel of de stoppen mee zijn doorgeslagen, koelkast, vriezer, tv , enkele lampen en waar maar lichtjes van branden van stand-by of flikkeren....alles dood en nu wat...denk je dan een tel. Gelukkig zeker voor de vriezer en koelkast duurt dit nooit (te) lang.
Kun je nagaan als er voedselwaren in de haven zijn aangekomen om naar de winkels vervoerd te worden en de koeling slaat af, het moet een nachtje overstaan of wat dan ook, koeling gaat op gegeven moment weer aan. Het ligt "gekoeld" in de schappen in de winkels.....ja, verdomd daarom leek het of mijn net gekochte avocado's van binnen de mazelen hadden.
Nog even een fotootje ervan gemaakt en aan "mijn specialiteiten" kokkin en zus het laten zien en zij zei: "Weggooien, Oda, niet goed". Ze kent mij, ik gooi zelden aan etenswaren iets weg. Hier is het allemaal erg kwetsbaar en lijkt de buitenkant goed, dan is de binnenkant soms het aanzien niet waard en ben je gedwongen het weg te gooien, al begroot mij dat ook nog de tenen uit!
Een paar dagen later liet ze mij een "gave" avocado zien, zoooo wat een verschil, helder en blank, geen pukkel(tjes)te zien.
Groente en fruit🍓🍐🍇🍆🌶  is gewoon heel erg kwetsbaar en niet altijd even goed eruit ziend door het vervoer. Koolsoorten, stevige groenten zijn doorgaans oké, kunnen ook beter tegen een stootje.

Ik heb echter wel een soort van snackbarretje ontdekt waar ik 3 zoute (wel te verstaan) haringen kan kopen voor 10 $. Zo 1 x in de 2 weken ga ik bij het vrouwtje op de vrijdag of zaterdag langs, na het sporten, een ware traktatie voor mij (de baas lust ze niet, rare man 😂) en zo lekker op een bruin broodje. Laatst moest ze nee, verkopen, want ze had haar emmertje aanvoer haring niet gehad uit Nederland. Anders kom ze er al mee aangelopen als ze mij ziet aankomen op de fiets. Misschien vertelde ik het al een keer. Dat komt daar ik het zo lekker vind en denk maar :"Waar het hart vol van is.......! 🐟🐟🐟

Ja, er is hier vogelleven, iedere ochtend rond de klok van 🕕 uur in de ochtend worden we even gewekt door echt vogelgezang, niet dat vrolijke getjilp, zoals bij ons in Nederland, maar dit is echter anders. Hoe het vogeltje heet, weten we (nog steeds) niet en of we het goede vogeltje reeds op het netvlies hebben,is ook nog niet duidelijk, maar prachtig,....ja dat wel.
Vele tatoes lopen hier op Bonaire rond, zowel de lokale mensen, als zij die hier al jaren wonen, maar ook de toeristen, die bij bosjes van de cruiseschepen komen. Dan ben ik maar met mijn kleine blauwe Clematis op het schouderblad een watje of een mietje, zoals je wilt.
Hele taferelen op het lijf aangebracht, van top tot teen en bij een ieder wel weer op een andere/meerdere plekken van het lijf. Laatst zag ik een hele wolvenkop op het lijf met een enorme lap tekst erbij. Ik kon jammer genoeg de tekst niet lezen of ik moest de persoon wel heel erg benaderen of starend aankijken.

Het bezoek uit Nederland doet het wat dat betreft wat rustiger aan, een klein dolfijntje op het onderbeen is wel lief.
Zij komen 2 weken duiken en wij hebben het in het Washington National Parc in een prachtige baai van dichtbij mee mogen beleven. En ik kan jullie vertellen, je bent niet zo maar in het water. Een hele voorbereiding gaat er aan vooraf, waarbij het drietal uitgebreid antwoord geeft op onze prangende vragen!
Uit het water naar een duik van zo'n uur, wederom hetzelfde ritueel, maar in omgekeerde volgorde denk ik dan maar, pak uit, alles loskoppelen, etc.
Voor een volgende duik 30 minuten later, weer hetzelfde ritueel.
Ben je na een wonderschone dag met 2 idem duiken thuis in het appartement, moet je alles nog eens afspoelen van het zoute zee water.
Gaat het snorkelen toch iets eenvoudiger en is dat minder omvangrijk, maar.....het is een wezenlijk groot verschil, want we hebben prachtige foto-en filmopnamen gezien. Daarnaast was het heel vertrouwd en zeer gezellig om de mensen op gezette tijden dichtbij te weten, waarbij het goed toeven is met elkaar met een drankje & hapje boeten de deur of hier in het huis. Verder trekt ieder zijn/haar eigen plan, zij met duiken, en....er moet ook nog worden gewerkt roept er een hier en ik had een weekje paasvakantie.

Dus om 14.30 uur ( knappe tijd he) voor de buis, "de Passion" gevolgd op de Goede Vrijdag.
Ik moet zeggen: "ik heb het wel en zeker in de eerste jaren het overtuigender en met meer Passion zien spelen/acteren. Velen zinj het vast & zeker niet met mij  eens.
Ik vond de omgeving, het aangepaste verhaal niet verkeerd, maar toch..., misschien ligt de gewoontevorming op de loer na de zoveelste keer en kijk je oppervlakkiger. Dat zou goed mogelijk zijn!

1e paasdag 15 km gelopen, de 2e tropische tocht, nu vertrek 8.00 uur i.p.v 5.00 uur in de ochtend! Naar een mooi lagunegebied, Sorobon, op en neer gelopen. Jammer dat de lange weg zo saai eigenlijk is en je wordt  soms de weg afgeblazen door racende auto's, die denken het rijk alleen te hebben op de vrij rustige weg.
We komen meerdere bloemen monumentjes tegen, ongeluk op deze weg met dodelijke afloop. Op het wegdek lopen ook zwarte banden(-rem) sporen, van onderlinge wedstrijden, die motorrijders onderling houden.

De 2e paasdag, Floortje Dessing op de fiets tegengekomen, toen we naar Washington National park gingen. Nee, we stonden niet meteen op de rem om haar aan te spreken. Ze zal hier een heerlijke vakantie hebben.
Daarna in tegenstelling tot jullie in Nederland een weekje 1 week vrij, maar jullie hebben in het onderwijs 2 weken in mei as, dus dat is ook wel lekker, begreep ik uit de woorden van menigeen.
In die periode van 26 april as t/m 3 mei as vliegen we naar Curaçao, waar voor de 10e keer de Vierdaagse wordt gehouden. Loopmaat Kees niet iedere dag 40 km, maar 20 of 30 km per dag. Dus een mooie oefening voor Nijmegen in juli as.
We zijn heel benieuwd hoe het hier in zijn werk gaat. Na zovele jaren weer eens op Curaçao te zijn, lijkt ons ook wel wat & tevens in vergelijk met Bonaire!

Veel pick-ups i.v.m. duiken, maar ook de eigen bewoners bezitten er een . Of grote bakken van auto's en in een niet zo'n goede staat, zie je ook regelmatig. Af en toe wat luxe auto's. Daarnaast veel brommers, scooters en soms een groep "Harley David" fans op "hun glimmende  motoren! Ik heb de neiging om te vragen of ik een eindje mee achterop mag voor een ritje. In 3 weken tijd 3 dodelijke ongelukken, allemaal jonge mensen in de twintig, ook eentje op het traject, waar wij liepen 1e paasdag, zoals ik reeds zei.
We schrokken toen al met de snelheid, waarmee zij reden op deze lange rechte weg en (nog) niet druk op dat moment.

Ruud van vrijdag 6 april t/m zaterdag 13 april een week in Nederland voor het werk geweest.
Toevoeging Ruud
Op de terugreis reisden ook enkele mensen mee die een opdracht gingen uitvoeren. we waren aan het overleggen bij de nooduitgang en wc's . Een steward kwam eraan en vroeg ;is dit een gathering. we zeiden ja,dat mocht niet van hem. Toen zei ik maar dat we op de wc's aan het wachten waren .Toen liep hij maar door.
De stewardessen en piloten bleven 2 dagen op Bonaire en op zondag kwam ik er een in bar bij strand tegen en ze zei o ja ,de meneer van het lunchpakketje. Wel grappig ,ik had mijn eigen brood meegenomen het vliegtuig in.
In Nederland veel overleg op ministerie van Binnenlandse Zaken. en als je dan sávonds thuis bent dan mail en contact met Bonaire omdat daar dan 6 uur vroeger is en ze nog volop aan het werk zijn . Dus dat zijn dan best lange dagen.
Als ik hier op Bonaire start dan begin je met de Nederlandse mails te beantwoorden, maar dat is gewoon wel op Bonaire tijd .
In mei weer een weekje Nederland ,de afspraken zijn al weer gepland. Wel lekker dat bijna allemaal in Den Haag is en gewoon met fiets van huis naar toe kan gaan. Huis weer netjes achtergelaten de boodschappen die lief voor me waren gekocht opmaken, koelkast en vriezer weer uit.
En weer naar huis in Bonaire via een tussenstop in Aruba,wel jammer dat gedurende de rustige seizoenen niet meer rechtstreeks is, scheelt toch 2 uur.

Vervolg Oda, Het is dan ineens stil en loop ik toch een beetje te dralen, vooral de vrijdagavond! 
Ruud werd al om 17.45 uur opgehaald en in het weekend is het dan ook onwennig. Hier in ons straatje is gewoon niks te doen, mensen ken ik lang niet, echt vertrouwd is het nog niet en ze zijn ook op pad, zo ook juist in het weekend. Wel kan ik beroep doen op collega's van Ruud, die in de buurt wonen. Die gedachte is wel heel prettig, maar ik zal daar niet zomaar even aanwaaien.
Het is niet saai en eenzaam, ( zoals vrienden tegen mij zeiden), maar het voelt wel alleen, maar ik ga er wel op uit. Altijd fijn om samen dingen te ondernemen, maar niet verkeerd om te ervaren als dat niet zo is!
En dat ik ook natuurlijk en gelukkig niet gelijk onthand ben.
Dat betekent nu op de fiets de zaterdagochtend(anders met de auto) om 8.00 uur en om 9.00 uurspinnen, maar dan kan ik nog even van tevoren wat vrije oefeningen doen.

Enkele boodschappen voor zover mogelijk dat te doen is op de fiets, want het komt allemaal om het stuur te hangen, de hengels van de tas dan, niks op de rug veel te warm of het moet bittere noodzaak zijn en dat het niet anders kan. In de middag wat bezig in de grindbak, poetsen in huis en buiten later, na gedane arbeid zoiets, lekker lezen en muziek luisteren op de porch. En in de avond met kaarslicht en wierookstokjes aan voor de muggen, onderuit gezakt op de witte plastic met dekjes beklede tuinstoelen (ik mis "de houten" thuis) is het hier prima. Het leesboek en aangepaste muziek, op de achtergrond de balkende ezels en blaffende honden, blijft het bij een zachte bries en 26 graden toch een ander deel op onze wereldbol en heeft het toch nog steeds een beetje een vakantiegehalte! Zie je het al voor je. 😋

De zondagochtend in het centrum met de buurvrouw en collega van de groep 8 ll. afgesproken bij Gio's, de koffie-ijs shop van het centrum, altijd druk, zowel de lokale bevolking als de toeristen. Zelfs een oud ll. van mij wonende in Amerika, Delaware was er helemaal enthousiast over. Ben je ooit op Bonaire geweest, dan ontkom je daar ook niet aan, geloof ik. Er rijdt ook alles je neus voorbij en dat is gewoon prima, mensen kijken.
Rond de klok van 17.00 uur richting zee, 10 minuten lopen en even zwemmen, dat is toch wel heel fijn, zo dichtbij.
Dus: ik ben nu  ook heel blij dat ik mijn vaste dingen in de week heb, dan is het toch anders.

Ik had ook mee kunnen gaan, ( sommigen waren ook verbaasd dat ik niet meeging) maar ik vond het te vroeg, daar ik van alles wil gaan doen thuis, vooral mensen (school, jeugd & gezin, vrienden, familie & de buurt) opzoeken en kan ik wel mijn draai in huis vinden, al het vertrouwde en na dat weekje ook al weer terug. Leek mij geen goed plan, beetje dubbel.
Ik heb de focus op juli as dat ik voor de eerste keer naar Nederland ga, dan ben ik hier 6 maanden, dus dan wat vastere voeten op de grond en wellicht meer eigen. Dan ook een maand in het andere huis, want 1 juni gaan we hier verhuizen!

Ook apart blijft het dat je na het douche met/zonder sop, je bij het afdrogen plakkerig voelt en ook bent qua voelen van de huid! Ligt dat aan jouw zelf of aan het water. Sinds kort doe ik ook bij regelmaat een haarmasker voor mijn zeer droge hoofdhuid en met enige schilferplekjes.
Behandeling insmeren met eigeel, olijfolie, een  beetje water en citroen, goed insmeren op gewassen haar handdoek droog. Oma weet raad, ouderwets huis-& tuinmiddel. en verrek het lijkt te helpen. 
Zo heb ik ook nog eentje met avocado, olijfolie en honing, een papje er van maken met een blender of ander gereedschap, op droog haar flink inmasseren en 30 min. met afgedekte hoofd rondlopen of zitten, daarna uitspoelen en wassen met shampoo! Alleen avocado's zijn wat kwetsbaar, hetgeen ik eerder vertelde.

 Op blote voeten liep ik al regelmatig, maar hier in & rondom het huis alleen maar op blote voeten en bijna nooit meer een lange broek aan, soms zo'n flodder dunne lange broek, dat gaat nog wel. Laatst dacht ik ook maar eens met een rok (van flodderstof) op de fiets proberen. Dat ging eigenlijk wonderlijk goed, zonder dat je nu meteen in je onderbroek te kijk zit! 😂 Ook regelmatig een katoenen knie-/kuitbroek aan, vooral naar school (daar lopen ze bijna allemaal in een broek) en dan evt. rokje mee, maar met kleuters is dat ook hier niet handig.

Op de lokale school "Kristus Bon Wardenor"  lopen ze allemaal in een dikke spijkerbroek en ook niet zo ruim vallend met een dik lichtpaars poloshirt. Het is nu de koude periode, ik vraag me echt af wat ze dan dragen in september als de echte hete maanden beginnen.😜

In deze warmte moet je ook uitkijken met je afval. Ik kwam op een dag thuis en overal kropen er over de vloer van die witte hele kleine wormpjes, zoveel..... dat wil je niet weten. Uiteindelijk kwamen ze uit de plastic afvalbak, hoe is mij een raadsel, maar echt overal krioelde het over de vloer en langs de richels. Heet kokend water met azijn, afmaken die hap.

De vrijdagavond van de 13e april is de hemel vol van sterren ✴✳✴, zo zag ik het nog niet. Buiten zitten is op dit deel van de dag wel heel prettig, zo voordat  ik mijn hoofd te rusten leg! De neiging is groot om gewoon buiten te gaan slapen met die heerlijke natuurlijke wind om je heen. Alleen van die blaffende en huilende honden (de achterburen hebben een hele roedel honden) word je soms wel gestoord en later die balkende ezels. Ook geen mogelijkheid met zo'n grindbak rondom dit huis om lekker zacht te liggen zoals "het toentje" achter ons huis in Nederland/Voorburg, dat ik het plan maar laat varen! Ook lopen er teveel leguanen rond en niet zulke kleintjes  ook. Die zullen over je hen stappen en ze kunnen bijten, dus maar niet en veilig het bed opgezocht!
 Dan de airco even een uur van tevoren aanzetten, zodat het koel in de slaapkamer is. Tijdens het slapen zoveel mogelijk uit, want anders wen je er maar aan en met de fan is het ook goed te doen. De airco bewaren we voor in de heetste maanden als de wind er niet meer is, de zon wel en dan kan het in de maanden augustus t/m oktober 50 gr zijn. Hoe zit ik dan op mijn mountainbike, geen idee, waarbij een kind uit groep 4 vandaag tegen mij zei:" Je bent te oud voor een mountainbike" 😎 Het waarom kon/wilde hij mij niet vertellen, een gewone fiets kon ook wel, zei hij. Wat is een gewone fiets dan? Vertel...., geen reactie, maar keek mij aan zo van :"Wat een raar mens is dat" Een blonde knul overigens, een lokaal kind zal dat niet zeggen, is mijn overtuiging.
Inmiddels ook een bagagedrager en kleine fietstassen op de fiets, dan kun je net iets meer vervoeren, dan die tas aan het stuur. Toch handig dat werkbezoek van Ruud aan Nederland!

Inmiddels ook ervaringen met ziekenhuis en huisartsen post. Ik deed ruim 1,5 uur er over om een nieuw flesje oordruppels te bemachtigen. Het vorige had ik laten vallen, stuk en moest er een nieuwe komen. Mijn gedachte was maar even meteen bij de ziekenhuisapotheek langs net als de eerste keer, uitleggen en dan krijg ik wel een nieuw flesje oordruppels me. Dus 30 minuten wachten, heb geduld, oké en krijg ik, eindelijk aan de beurt, te horen: "Nee, een recept ophalen, het is antibiotica en mogen we dat niet zo maar meegeven. Ik nog proberen, maar ja, mij is verteld, dat ik het zo mee kon krijgen, daar ik alle gegevens en het kapotte flesje bij mij had.
Daar trapte de verpleegkundige helaas niet in! Ook niet als ik "please" had gezegd en dat ging me ook te ver!
Ik ging dus maar weer terug naar de  tegenover gelegen huisartsenpost, vrij vlot aan de beurt, leg de zaak uit, prima, neem daar plaats nadat ze enige aantekeningen van "mijn Sedula" (identiteitsbewijs Bonaire) had opgeschreven, kapotte flesje erbij.
Na 30 minuten stond het flesje er nog steeds onaangeroerd, ik voorzichtig even vragen, nadat ik de wachtenden toestemming had gevraagd, of ze me niet was vergeten. De verpleegkundige keek er even na en knikte ja, nee hoor, ze was me niet vergeten. Velen kwamen na mij binnen met een Bon Dia en werden geholpen. Toen dacht: "NU is het klaar, ik een klapdeur door tot vlak bij de balie en sprak ferm de woorden:"dat ik nu al wel erg lang wachtte op mijn oordruppels" en ineens kwam er actie. Er werd verder getypt, een andere verpleegkundige ging naar de arts, toestemming en handtekening van haar nodig, denk ik, na 45 minuten had ik het herhalingsrecept en 10 $ dollar. betaald.Terug naar het ziekenhuis, daar liep het vlotter bij de apotheek, minder mensen en toen toch nog veel heisa, want ze konden mij niet in het systeem van de Zorg Verzekeraar vinden en ik was er toch echt een week geleden geweest. Daar moet ik toch echt nog langs gaan met mijn Sedula, verzekerde ze mij. Enfin daar na 10 minuten weg met oordruppels en nog eens 17.50 $ lichter weer op de fiets.
Ik heb mij heel rustig gehouden met gewoon maar eens kijken hoe het allemaal loopt, (lands wijs, lands eer, nietwaar toch!!!) bij de 2e keer huisartsenpost bleef ik ook nog uiterst beleefd, maar een beetje zat werd ik het inmiddels wel. Een ding is zeker als we na 3 jaar terug komen, ben ik wel "ONTHAAST" dat kan haast niet anders.

Het is heel benauwd, ondanks de wind, het voelt dat er regen moet komen, maar het komt nog niet los, overwegend bewolkt, maar die zon erbij....foei, foei. Even een verfrissend bui, niet teveel en te lang, anders moet ik morgen om 6.20 uur weer door een modderbad.

Ruud inmiddels ook weer back in Town en aan het werk. Wel enige spullen in Nederland gekocht van kleding, reparaties o.a. aan schoenen en mijn bagagedrager, uiteraard mijn loopschoenen, al wel aan de oude kant maar kan hier goed worden gebruikt, ooit nog laten verzolen, dus het profiel is nog uitstekend, dus kwam met een goed gevulde koffer terug.

We gaan ✈ 25 april as naar Curaçao  en gaan daar de Vierdaagse van Curaçao lopen 👣👞👣👟 reeds eerder verteld, die voor de 10e keer wordt gehouden. De afstanden zijn 20/30 km en we zijn benieuwd hoe het is georganiseerd. Als je uit Nederland komt, mag je er gratis aan deelnemen. Het is wel voor een goed doel, dat je loopt, daarom betaal je het T-shirt dat je moet dragen wel. Het is een prachtige oefening voor straks in juli as in Nijmegen. In de volgende blog zullen we onze ervaringen en belevenissen vertellen.

Vandaag ( 20 april jl.) viel om 5.45 uur de stroom weer eens uit en het duurde tot 13.15 uur. Zelfs de honden waren stil. Gelukkig daar ook de stroom eens af, dat mag wel blijven zo, echter het was van korte duur!
We moesten toch weg naar werk & school, toch nog even een bakkie koffie maken, verrek waterkoker dut het ook niet!  Een pannetje water op gas, ook prima. Het wordt wel erg warm zonder fan aan. Hoe gaat dat met koelkast en vriezer. Leg er maar badlakens voor en  zover mogelijk er onderschuiven. Je zal altijd zien niemand thuis...
Ik had al hele visioenen van smeltend ijswater over de vloer kolkend en alle etenswaren, zowel in de koelkast als in de vriezer,  weg er mee.
Onderweg naar school, vlakbij het huis waren mannen op hoge kraanwerkers aan de gang met repareren.
Op school hoorde ik van 2 leerkrachten, die in dezelfde wijk wonen:" het "kan wel tot 15.00 uur  duren".
Na school, geen rust in het lijf om nog eens 2 uren te gaan sporten, hup naar het huis en wellicht loopt het water onder de drempel door naar buiten.
Natuurlijk niks van dat alles en het was in de vriezer nog allemaal knoeter hard en de koelkast voelde ook nog redelijk koel aan, maar ik kon verder niks, totdat om 13.15 de fans weer begonnen te draaien, ik had weer wifi, ik kon achter de computer met mijn blog verder, muziek aanzetten via downloads vanaf de computer, ik kon de wasmachine aanzetten, mens wat zijn we toch afhankelijk geworden van al die zooi, maar heel blij dat het er is.

 
Zeker hier, dat is toch anders.dat was het weer voor deze keer ,tot de volgende blog met belevenissen op Curacao 
groet'n Oda en Ruud