De 4e en laatste dag in Tokyo

Dinsdag 28 oktober

We komen vanochtend langzaam op gang. De zon schijnt al volop. Dus dat belooft wederom een goede dag te worden, hetgeen beslist niet betekent dat die wat 💦natte 💦dagen minder waren.  

Het blijft ook steeds nadenken en aanpassen in deze grote stad, metrokaart bijna op, kan ook omgezet worden in dag pas. Even de automaat bestuderen, gelukkig ook Engels voorhanden en ja je krijgt de metrokaart terug na betalen met een dikke stempel erop dat het oké is. Uit de metro komende is het steeds weer even denken/ gissen hoe gaat het ook al weer, welke in-uitgang we ook al weer.  Desbetreffende app met routeplanner is niet altijd heel zuiver.
Het links en rechts passeren zowel op de roltrap/op -af  de trappen lopen de metro zowel op straat varieert steeds. Meestal is het wel goed met pijlen en tekst aangegeven.

We bereiken in ieder geval de oudste tempel van Tokyo , Senso-ji en druk dat het er is. Verschillende rituelen worden door de mensen uitgevoerd. Enkelen zijn op het mooist aangekleed.  Ruud treft nog een geisha in originele kleding, een oude man, die steeds wat schever ging lopen. Waarschijnlijk speelde hij mee in een show in het theater vlakbij.Ook hier weer veel souvenierwinkeltjes, vaak tjokvol met van alles en nog wat. Is de oude toegangsweg naar de tempel  en zo een van de oudste koopstraten . Hier vind ik toch nog wat ik zocht en het Japanse vrouwtje helpt me ondanks de drukte in alle rust, waarbij ze het zorgvuldig inpakt en ook nog een doosje heeft op mijn verzoek en een ander dametje ontvangt het geld. Ze gaan gestadig hun gang, blijven vriendelijk en worden niet heet of koud van de enorme drukte. De eettentjes zijn hier ook zwaar vertegenwoordigd. Volgens mij eten Japanners veel buiten de deur, want ik heb nog nooit zoveel eettentjes gezien, overal waar we ook waren in Japan. Allemaal bijna in dezelfde setting uitstraling. 
 

In deze wijk  Asakusa van zakelijke bedrijven was het nadien heerlijk rustig wandelen langs het water met imponerende gebouwen op de achtergrond. Over imponerend gesproken, na de koffie break  bij het water en in de zon gezeten te hebben, die flink was doorgebroken, namen we de metro terug om het noordelijk en zuidelijk uitkijkpunt van het stadhuis in de wijk Shinjuku vlakbij onze verblijfplaats op de hoogte van 45 verdiepingen hoog, de stad Tokyo te overzien. Mijn hemel wat een gigantisch overzicht aan hoogbouw, torens, flats, huizen, markant e bolwerken waar we de meesten van zagen, er waren. De Mount Fuji kon je niet zien, zat in de wolken. Je snapt bijna niet dat zoiets bestaat, zover als het oog reikt, maar wat wil je ook met in de stad zelf 14 miljoen en in de regio Tokyo 41 miljoen inwoners ,dus alles wat om de stad Tokyo hemelsbreed omringt en wat we zagen vanaf die hoogte.  

In de namiddag zijn we naar het restaurant Dawn geweest, waar je ontvangen en bediend wordt door grote robotten bij binnenkomst en die van alles aan drinken rondbrengen. Op je tafel een kleine robot waar je echt mee in gesprek gaat voor het eten en na het eten. Naast de robot staat een IPad met het verhaal van de persoon, waarmee je via de Robot spreekt. Hij is  een 47 jarige man en hij kan ons via een cameraatje wel zien, wij hem niet. Wij moeten het doen met zijn foto en uitleg wie hij is Kazoo en waar hij aan lijdt, nl CFS, chronisch vermoeidheid syndroon en hij is afhankelijk van de rolstoel al 13 jaar. 

Dit café is met robotten opgezet in 2021 voor mensen met lichamelijk of geestelijk handicap, die daar in het café dmv de computer thuis kunnen blijven, maar wel kunnen deelnemen aan het arbeidsproces en via de IPad zie/ lees je eerst zijn profiel. Hij spreekt Japans, maar dat wordt meteen in het Engels geprojecteerd op de IPad en het engels van ons wordt voor hem meteen vertaald in het Japans. Het was een eigen ontworpen programma vertelde hij. Het met elkaar zo converseren, nadat we het eten hadden besteld , verliep zeer geanimeerd, maar ook gevarieerd over wat we zoal doen, muziek, wat hij als studie had gedaan. Hij zat in een band, drummer, etc en onze ervaringen met Japan. Een prachtige doelstelling, vonden wij. Ruud had dit thuis gezien in de boeken en 1 maand van tevoren reeds gereserveerd. Wil je een duidelijk beeld krijgen, niet onaardig om te lezen, ga dan naar dawn2021.orylab.com en even naar beneden scrollen en dan krijg je een introductiefilmpje wat op YouTube staat te zien over de achtergrond van dit zeer goede  initiatief. Bij de video’s heeft Ruud nog 2 filmpjes geplaatst.
Een hele positieve mooie ervaring als afsluiting van de vakantie.

En ja, dan inpakken, alles uit je grote zak mikken, want je leeft daaruit telkens op de plek waar je bent en gooit je spullen gewoon terug bij het dagelijks gebruik, alleen bij verkassen wordt het allemaal her ingepakt, dus nu ook behoort het allemaal enigszins geordend te zijn. Dus nu alles weer herpakken, maar dat komt goed.

Morgenvroeg op tijd vertrek om 8.20  uur lopend naar het Station en dan met speciale trein naar het vliegveld🇯🇵Tokyo🇯🇵,  wat 60 km verderop ligt.Om 13.30 uur als het loopt volgens plan de lucht ✈️in met een rechtstreekse vlucht  van 14 uur naar 🇱🇺 waar we 8 uur terug gaan in tijd voor ons land en rond 19.30 uur op Schiphol veilig en wel zullen landen. Voor Japanse tijd en ons lijf is dat dan a3.30 uur in de nacht, dus dat word vlot het bed in thuis.

ik zal het verslag thuis afronden, zodat ik nu nog kan gaan douchen en Ruud de desbetreffende foto’s er nog bij kan doen en verzenden kan. Het was in ieder geval een prachtig mooie reis met de kennismaking van een nieuw continent…het land van de rijzende zon 🇯🇵en nog veel meer.🇯🇵Japan om niet meer te vergeten.