Van Nagasaki naar Hiroshima

Zaterdag 4 oktober dierendag in ons 🐸landje. Dat laatste woord vergat ik gisteren in het verslag😜🤣Mijn gedachten gaan soms sneller dan mijn typen.

Gisteren , vrijdag 3 oktober ,weer heel wat stappen ,18.900, gezet en wel vijf  uur op pad. Het sputtert af en toe maar echt regenen doet het nog niet en de temperatuur blijf goed, zo’n 23 graden, dus je kunt prima lopen in korte mouw shirt en korte broek. Trappen op en af hier ook geen gebrek aan.

Eer we op pad gaan nog maar even naar het kleinste kamertje en wat je hier al niet tegen komt op het pleetje aan bepaalde  zaken waar je niks voor hoeft te doen, alleen maar knop indrukken daar ik nieuwsgierig ben wat er gaat gebeuren. Bij het handmatig doortrekken loopt er meteen een kraan bij de spoelbak, die daardoor automatisch gevuld wordt. Aan de zijkant van de toiletpot zit een handel met allerlei niet even duidelijke afbeeldingen die ik ook niet snap, dus gewoon uitproberen. 
Is de plas/ de poep gedaan, knop 1 ingedrukt en je billen worden met lauw/ warm water schoon gespoeld, maar ja nu wel een nat achterwerk, knop 2 een klein briesje waait dat droog en de eerste stopt meteen. Ik aarzel om de volgende 2 uit te proberen.😜😂 

Laatst kwam ik in een openbaar toilet deed de de deur dicht, licht floepte aan, deksel van de wc-pot ging automatisch omhoog en de bril was verwarmd, dat vond ik nou weer niks. 😂
Heel veel is hier geprogrammeerd en gestuurd. Je hoeft zelf bijna niks te doen, door alleen een druk op de knop, bepaalde passen voor een schermpje te houden en het wordt geregeld.

Ruud loopt met de mobiel in de hand om ons naar onze bestemming 👣👣te brengen, zo ook vandaag, maar ook in de trein, de metro, het geeft allemaal perfect aan waar je zit en hoe je er naar toe loopt/ hoe de metro gaat en wanneer de trein stopt  en jij eruit moet. Ook wordt het allemaal nog eens duidelijk aangegeven net als bij ons in de trein, de bus, dus daar zou ik geen raad mee weten. Echter als je geen mobiel hebt of totaal geen idee hebt wat je allemaal van tevoren in zo’n ding kunt stoppen,🫢 😳 dan ben je toch hopeloos verloren met zo weinig Engels in het dagelijks leven in je omgeving in aanduiding van wegen/ straten alsmede de mensen die je soms aanschiet. Ze leggen van alles uit met veel knikjes, lachen en gebaren, maar we blijven elkaar niet snappen. Heel soms is er van beiden kanten enig begrip en lachend buigen we maar mee. 

Eerst een tempel bezocht met een statue op een schildpad, bijzonder.

Daarna hadden  we weer een prachtige ontmoeting in de Chinese wijk / China Town. Ik merkte nog fijntjes op… wat gaan we daar nu doen als we in Japan zijn..,maar dan hadden we niet het volgende kunnen vertellen.     Een groep Nederlandse geestelijk gehandicapte volwassen mannen, 11 bleek later met 2 vrijwilligers op pad te zijn. Ik dacht nog hoe kom je invredesnaam met zo’n groep, die toch zorg nodig heeft in Japan. Het werd ons duidelijk gemaakt door de groep en Gert de vrijwilliger.

Deze groep had een avontuurlijke reis geboekt.. Het betekende dat deze mensen al vele reizen buiten Europa hadden gemaakt, zichzelf ook redelijk zelfstandig konden redden, maar niet alleen op pad kunnen zeker niet in Japan. Er bestaat dus een reisorganisatie in Nederland, die zulke reizen organiseert. Ik had er nog nooit van gehoord. Je hebt ook ondernemende reizen, maar die zijn meestal binnen Europa en de mensen, die deze reis maken zijn meer afhankelijk, ook bij de avond en in de vroege ochtend. We kwamen met de begeleiders en de mannen in gesprek. Zo spontaan en open als zij zijn. Vertelden meteen wat ze allemaal gedaan hadden. Een vroeg :” Kennen jullie hen”  Nee, zei de begeleider ze hoorden jullie Nederlands praten en dachten dat we wel even met elkaar konden babbelen. We hadden ze nl al eerder gezien onderweg. Het was bij wat vroeger een eilandje was,DeJima. Vroeger een handelspost waar Nederlanders zaten. Japan was gesloten voor  handel en betekende dat buitenlanders rond 1641 alleen op dit eiland mochten wonen. Vanuit hiervoor handel gedreven.Het deed me heel sterk aan de plantages in Suriname denken. Ook zo’n af gescheiden deel voor de Hollanders

Geweldig dat zij ook zulke reizen kunnen maken, geheel verzorgd en begeleiders als vrijwilligers, die hun kompas zijn en hen onderweg steunt en begeleidt. Diepe bewondering en veel respect voor zo’n groep en de begeleiders en vooral als je hen zo enthousiast en blij ziet, gewoon opgetogen. We waren ook een en al oor en dat vonden die mannen prachtig. Ze bleven maar kletsen tegen ons, totdat de begeleider zei:  “ Kom mannen, de bus staat er en de gids is klaar om weg te gaan voor de lunch” We hebben ze vrolijk uitgezwaaid.

Toen vervolgden we onze weg na deze kleine onderbreking op naar het Glover Park met een hele geschiedenis  van Thomas Glover uit Schotland ,o.a. betrokken bij oprichten van bedrijf Mitsubishi zijn huis uit 1866 in Europese stijl verweven met de Japanse traditionele bouw  is een van de oudste van de stad

De huizen zijn ingericht als museum met toch nog overwegend alleen in het Japans films en uitleg al proberen wij gangbare woorden zoals B.v. goedendag,…….Yoi tsuitachi, goedemorgen…ohayou en geldt ook als hallo, goedemiddag ,………kon’nichiwa, bedankt…. arigato en tot ziens…sayonara te onthouden en dat valt niet mee. Na 4 weken weten we het straks wel. Ontmoetingen met kinderen, heb ik vaak geen woorden nodig, net als vandaag. Ze zwaaien naar ons in hun mooi uitgedoste kleedje en ik maak met gebaren duidelijk of ik met ze op de foto mag. Geen probleem en nadien laten we aan de kinderen en de ouders het beeld zien en zeggen ze :”  thank you” met het knikje en licht gebogen hoofd, uitgezwaaid door de beide meiden.

In de avond terug op onze kamer hadden we een nieuwe uitdagende magnetron maaltijd. Ons eetritme is zo anders nu we op pad zijn, late lunch en als ik om 20.00 uur nog eens wil koken, wordt het avondeten wel erg laat en met 1 koekenpan en een gewone pan is dat ook niet echt jofel. Ik hoor dat er al gezegd wordt: ”Dan ga je toch uit eten, maar dat is ook geen optie, want als als je pas om 20.00uur ergens aanschuift en eer je dan iets op je bord hebt is het ook al gauw 21.00 uur en veel restaurants sluiten vroeg.

Op het einde van de dag nog even shoppen, ik kan wel pitten. Ruud is op zoek naar originele t-shirts met opdruk, kijkt naar basketbal tijdschriften. Grappig, onze achterkant is de voorkant , dus je begint achterin, gelukkig staan er foto’s is ,want van de namen in het Japans van de spelers kun je echt geen soep van maken.

ik kijk nog even bij schoenen, maar haak al gauw af. Ga op een bankje zitten met de rug tegen de wand en ik soes heerlijk weg, maar  wel even alert blijven door af en toe even de oogleden te openen. Als ik er aan toe zou geven, ben ik zo onder zeil, maar gelukkig krijg ik geen kans.

In de etalages van sommige restaurants staan bordjes met kunsteten erop, wat je allemaal kunt bestellen ipv de  Japanse teksten op de menukaart .Ik denk nog wat prachtig voor in de onderbouw in de huishoek en het winkeltje naast de AH mini’s in elkaar te frummelen artikelen, 40 verschillenden. Anderzijds als ik beter kijk, draait mijn maag ook een beter om, want sommige gerechten zien er wel wat te glimmend glazig  en te kunstig plastikachtig  uit en voor mij niet echt uitnodigend dat moment, alhoewel ik een sterke maag heb en praktisch alles eet..🤢🤮

Voor Ruud meestal wel duidelijk iets van vlees met rijst/ spagethi en een sausje. Ik heb het liefste rauwkost met een  vorm van pasta, maar of dit van mij nu in de magnetron had gemoeten😜????? alhoewel het best redelijk smaakte. 
Het heerlijk bruine sesambrood bij het ontbijt was oké en lekker vers, maar ik heb nog nooit zo’n grijsachtige kleur van brood van binnen gezien net of het beschimmeld was.😜 Dat was niet het geval, al gooi ik niet snel eten weg. Er is nergens bruin brood te krijgen, alleen het zachte witte brood en veel zoete broodjes .

In de avond weer de rugzak inpakken, beter verdelen wat het gewicht aan zwaarte betreft zodat het beter is te dragen. Eenmaal op de rug gemikt, gaat het prima.  Ik heb wel het gevoel en het idee dat je zo’n zak beter helemaal goed vol kan stouwen met spullen, zodat de inhoud niet naar beneden kan zakken, zoiets als bij de militairen bij de Vierdaagse. Dan heb je wel zwaarder op de rug dan nu,  maar wel compact op de rug, dat loopt beter dan nu de inhoud naar beneden zakt. We benen echter geen watje en hup gaan we verder.

Dan alles zover klaarmaken dat we na het ontbijt niet van alles nog moeten doen, pesthekel aan. En vlot kunnen vertrekken na toch nog even een snelle douche.
Zaterdag 4 oktober eerst weer met de trein van Nagasaki ( 450.000 inwoners)  terug naar Fukuoka  ( 1.6 miljoen ) en met de overstap daar naar Hiroshima.(1,2 miljoen)

Het liep allemaal soepel, als je er achter komt via een lief aardig meisje/ jonge spoorweg beambte, dat je alle 3 treinkaartjes in de daarvoor bestemde gleuf moet stoppen en niet een, want dan gaat het poortje ook echt niet open.. Er komen dan 2 uit voor de verdere reis na de overstap en aangekomen in Hiroshima ben ze alle 2 kwijt. 😂 Het is maar een weetje, maar toch…..Bij iedere aarzeling schiet al gauw iemand te hulp en Ruud heeft natuurlijk vooraf het nodige voorbereid, anders liep het echt anders.Op mij kan hij wat dat betreft niet bouwen, maar ik heb weer andere kwaliteiten. 😜😂
Uit de trein komende staat de ellenlange rij instappende mensen rustig te wachten tot iedereen is uitgestapt. Het station is te vergelijken met Fukuoka, Nagasaki is dan gewoon eenvoudig en klein.

De taxi valt tot nu toe erg mee, gemiddeld zo’n 2000 yen, 100=57 € cent. Deze chauffeur heeft het vrij snel door eenmaal wetende dat we geen hotel hebben. Ruud rijdt toch maar met met een routeplanner op zijn mobiel. mee. Om in het torenhoge gebouw en in ons verblijf van 3 nachten te komen werkt alles met codes, die Ruud pas gisterenavond ontving. De buitendeur geeft vrij toegang tot de hal. Daar is een code kastje, je cijfers intoetsen, , 2 keer naar rechts draaien en 1 keer naar links om het makkelijk te houden ,brievenbus open, hoeraaaa de sleutel ligt in het kastje, waarmee je de toegangs deur tot de lift kunt openen. Dezelfde sleutel opent de deur ook weer van het appartement, een laag bed, maar wel een op gewone hoogte zitbank. Morgen pakken we de zondagse draad weer op. We hebben appartement tegenover het  Peace park en gaan eerst naar het museum .