Dinsdag 18 maart t/m vrijdag 21 maart, National Park, in Tongariro.

Dinsdag 18 maart

We zijn om 15.00 uur aangekomen in het gebied Tongariro. We verblijven in een z.g,n Self Contained Unit, simpel eenvoudig, doch doeltreffend.  Het is 9 gr, wel fris te noemen. Gelukkig een klein elektrisch verwarmingselement aanwezig. 
Heel fijn en gezellig om de reacties te lezen van jullie volgers, daarnaast weet ik dat er velen zijn met jullie die ons verslag ter 💙e nemen, dat voelt goed.  
We hebben nadat we ons voor de zoveelste keer hadden geïnstalleerd nog even een stukje gereden en een kort loopje na een fikse felle waterval, die niet zo helder water laat neerstorten. Het ziet er wat bruin, gelig uit door het natte zand dat het het meesleurt door de forse regenbuien van de afgelopen dagen. De omgeving is van uitgestrekte vlakheid gelijk een prairie tot wat heuvels met stevige begroeiing en over het al gemeen groen. Er valt hier gemiddeld ook wel wat meer 💦💦💦vocht. 
Het avondeten een simpele magnetron maaltijd spaghetti met balletjes voor Ruud🫣😜 dat vind ik niet zo en daarbij heb ik de afgelopen 2 dagen zoveel groenvoer uit Maria haar tuin gehad dat ik wel een avond met een lekkere……..vine ripened tomato soup & capsicumm (ik denk basilicum) Watties soup of the day oet een pakkie, dat nu weer wel 🤣met een broodje salami & blauwe schimmelkaas (beter) uit de voeten kan.

Woensdag 19 maart

Het weer is wat minder, zwaar bewolkt en fris te noemen en niet helemaal droog. De wifi zwak of helemaal niet, dus dat wordt gewoon het leesboek ”Oroppa” weer ter hand te nemen van Safae el Khannoussi. Het kreeg veelbelovende recensies, al hecht ik daar niet zoveel waarde aan, je moet het zelf toch gelezen hebben net als bij een film. Het komt regelmatig voor dat een boek goede/ positieve opmerkingen krijgt en dat ik er geen ene moer aan vind, kort door de bocht gezegd. Ik zal de schrijfstijl niet boeiend vinden, ik snap het verhaal niet, te ver van mijn bed of te ingewikkeld, het kan bij mij allemaal heel goed mogelijk zijn en ligt het vast niet aan de auteur!?! 🤣

 Ware het bij dit boek geen probleem als ik er wat regelmatiger uitgelezen had, maar nu na een een paar weken uit het verhaal te zijn, ben ik toch bevreesd de draad wat kwijt te zijn geraakt. Voor mij voelde het al vanaf het begin een beetje ingewikkeld. Dat kan ook met mijn concentratie van dat moment te maken te hebben. We gaan het zien. 
Eerst toch maar op pad naar een verderop gelegen plaats Taupo, 1 uur rijden dus dat kan prima, dus daarover later meer.

Taupo’s meer is zo gigantisch groot, de grootste van heel NW Zeeland, dat voor mij  het woord “Lake” bijna niet meer van toepassing is. Het water ligt er rustig bij, dus geen zee met de woeste golven en sterke stroming. Het is een zoetwater Lake, dat weer middenin de Taupo Caldera ligt, een enorme krater in de Taupo vulkaan, maar eerst bezichtigen aldaar het museum met een groot deel over de Maori cultuur, maar wat blijkt….zij kapten ook bomen voor hun boten, huttenbouw en het nodige gereedschap te maken.. En dat het niet alleen door de “ farmers” gebeurde, die het land wilden gebruiken voor het vee en de schapen en de ontstane weiden gebruikten  voor farming zoals ze hier zeggen. Ook komen we wat meer te weten over de Kiwi in een filmpje over  het ei 4x zo groot als ons kippenei, komt het kuiken er behaard en al uit, dan  kan hij meteen lopen en heeft het ook zijn kenmerkende lange snavel, waarmee hij diep uit de grond het voedsel kan halen.

De kiwi staat symbool o.a voor de Nieuw Zeelanders rugby spelers die zichzelf omdoopten tot kiwi’s toen ze in 1904 voor het eerst een wedstrijd wonnen tegen Groot Brittannië en de vogel komt alleen voor op deze plek van onze wereld🌍 , dus daarom wilden de rugbyers zich ook zo noemen.
Ook de Maori hebben een band met deze vogel in spirituele, ecologische en ceremoniële zin. Zij gebruikten de veren om een mantel mee te maken voor mensen in hoge rang.  Deze schuwe/ verlegen vogel komt alleen in de nacht voor dus helaas niet levend mogen zien, maar wel dood overreden net als bij ons de egels.

Daarna door naar “craters of the moon”  , verschillende kleine geysers, we hebben er een rondje van een uur gewandeld met mooi overzicht van de kraters.

De Huka Falls, wat een enorme kracht/ snelheid perst het water zich door de nauwe kloof. 220 liter per seconde.En wat een prachtige wit/ blauwe kleur geeft het water af. Fascinerend om te zien en te weten dat het altijd maar doorgaat, dag in dag uit. De Waikato rivier is 100 m breed, maar bij deze waterval is het slechts 20 m breed. 
We maken nog een paar wandelingen door het bos. Ook zijn de boomstammen “behaard” met allerlei soorten minuscule plantjes, hetgeen we in meerdere bossen zagen. Kom je uit het bos dan zie je op de heuvels weer andere begroeiing waarbij op sommige plekken het wat kaal is net alsof er puzzelstukjes ontbreken uit het totaal begroeide geheel.

Donderdag 20 maart

🌹Een dag van herinneringen in de kleuren  rood en blauw, het vele water in de enorme Lakes, de cappuccino, de poffertjes even op een laag pitje , wel de taartjes door Ruud genuttigd en de lekkere sapjes, de wandelingen met de weidse uitzichten…..kortom “ Levenslust” , hetgeen er op mijn Tshirt stond van deze speciale dag en symbolisch het engeltje mij bij deze gedachten🌹  begeleidde.
Eenmaal op pad valt mij altijd wel weer op aan verkeerstekens” Feeling really tired, take a nap, drive safety”  en de wegen hebben meer “bumbs” dan op het Zuider eiland, werd ons verteld, dat voel je soms ook wel. Regelmatig is er werk in uitvoering op de wegen en altijd tot verbetering van het wegdek, “New Seals”maar seal betekent toch ook zeehond.🫣

We hebben eerst een track gedaan van 2 uur naar Tarnaki watervallen , veel door het bos,maar ook uitzicht op de bergen, maar de toppen zaten in de wolken. Dus Ruud kom Mountain Doom uit Lord of the Rings helaas niet zien. De wind maakte het erg fris.

Daarna naar boven gereden van 825 naar 1630 meter hoogte om met de gondel nog hoger te gaan. Maar dat ging door de harde wind niet door. We zijn zelf een kleinstukje naar boven gelopen,waar we de jeugd zagen die les kregen in het beklimmen van een berg.

En daarna nog een wandeling naar de ridge, een bergkam.Ik was een beetje klaar die dag met lopen ,maar op dringend verzoek van Ruud  toch maar hem gevolgd. En achteraf was het toch wel een mooie plek, maar voor Ruud helaas, de bewuste berg nog steeds in de wolken.

Moe maar voldaan keerden we huiswaarts naar Mountain heights Lodge in plaatsje National Park.

Voor het avondeten zei Ruud, het is helder, ik ga nog even met de auto naar de Berg, helaas….je raadt het al.

Vrijdag 21 maart

We verkassen uit onze 3 nachten verblijf uit het gebied Tongariro naar Napier.  Ruud gaat meteen uit bed, de kleren in  en naar zijn berg Ngauruhoe / Mount Doom te gaan.   Om het voor de 3e keer te fotograferen. Hij is sinds een paar dagen helemaal in de ban van de luchten met daarbij behorende wolken en de zon en hoe die zich m.b.t het landschap met name de bergen verhouden.
Niet helemaal tevreden en zoals hij het graag had gezien, maar vooruit maar. Dit soort natuurverschijnselen kun je niet regelen/ afdwingen. Toch heeft Ruud in de afgelopen tijd erg mooie beelden gemaakt en dat met zijn mobiel. Wat zo’n klein ding niet allemaal kan.
Dan eerst nog even bij nicht Maria langs daar ze mij perse nog een presentje, een selfmade creatieve opvouwbare boodschappentas met magrietjes print, zo bleek later, wil geven. Een kopje koffie nuttigen en dan voor de 2e keer afscheid nemen en gaan we elkaar in juni as weer zien.

We rijden via de z.g.n “Desert route.” een zeer uitgestrekt gebied met op de achtergrond de bergen            en de vulkaan naar Napier. In de plaats Waiouru  dat zich bevindt op deze route, is het legerkamp gehuisvest, die hier op deze vlakte natuurlijk prima haar  legeroefeningen/- trainingen kan doen. 
Het voelt door de uitgestrektheid, de vlakte met de roodbruine kleur met hier en daar wat kleur door droge begroeiing en de zwarte dorheid dat je ook door de woestijn rijdt met een aardige wind. De grond is best stevig dus geen opwaaiend zand, maar wel indrukwekkend. Eenmaal er doorheen te zijn, veranderde de omgeving in bosrijk gebied met zoals ik het zag enorm veel dennenbomen met een steel/stam. Een komisch gezicht.. En Ruud helemaal blij want DE berg was goed te zien vanaf deze kant. De weg was tot vorige week afgesloten vanwege werkzaamheden, dus we hadden mazzel dat we er nu overheen konden. 

We arriveerden na ruim 4 uur in Napier, een aardige stad aan zee in ons hotelappartement “ Quest   
Napier Serviced Appartments” midden in het centrum op de 7e verdieping, waar we 3 nachten zijn,  dus tijd genoeg om stad en omgeving te beleven.Tot morgen!