Weer van auto terug naar trein, van Mount Fuji naar Tokio

Vrijdag 24 oktober 

Chayo, lieve volgers,

Ruud heeft nog een video van onze wandeling op Mount Fuji bij gedaan.  Zie bovenaan de blog .klikken op video’s en dan de eerste.We werden vanmorgen wakker en hij zat weer helemaal in de wolken, dus zo’n mazzel gehad gisteren. We lazen ook nog dat het de eerste dag was dat er sneeuw boven op de berg lag, dus dubbel mazzel😎

Deze dag staat naast alle verjaardagen, gebeurtenissen in de maand oktober die aan de orde zijn geweest en niet vergeten mochten worden, hopende ook dat niet  hebben gedaan de afgelopen weken, nog even en bijna op het laatst van deze maand in mijn agenda als 🍁🙏ONZE DAG🙏🍁24 - 10- 1977- 24-10-2025 🍁tel uit je winst. Niet teveel over nadenken, maar vanavond in Tokio ergens het glas heffen en wellicht even herinneringen ophalen vooral van onze reizen, hetgeen begon met onze 1e verre reis naar Indonesië, daarna volgden er nog velen met het meest bezochte  enorme land India (16x) hetgeen ook debet is aan onze adoptie kinderen/ kleinkinderen, de families aldaar in de deelstaat Bihar in het noorden en in het zuiden, Kerala, Indiase vrienden van het eerste uur zo’n slordige 40 jaar en in Bihar de zoon van 6 jaar waar ik ooit mee startte met financieel adopteren en nu halfweg 40 jaar is, is uit gegroeid in al die jaren met zijn gezin, vrouw en 4 kinderen, broers en zussen, alsmede zijn ouders en het dorp Agiamur waar zij vanaf het begin wonen,  evenals de verschillende lopende (school) projecten aldaar.
Ieder land koesteren we met veel genegenheid en warmte, evenals de ontmoetingen die er toen ooit zijn ontstaan en nog steeds zijn in hechte vriendschappen, zowel in de net genoemde landen alsmede in ons eigen🇱🇺💙🇱🇺

Ik blijf geloven in mensen in onze hectische wereld heden ten dage.Je hebt elkaar toch nodig, ECHT ALLEEN is het toch een stuk moeilijker, althans dat zeggen mijn gevoelen en gedachten. Enfin, genoeg, maar altijd goed om even bij stil te staan, zeker voor mij op een dag als vandaag. We hebben ieder ons eigen ding, maar doen toch ook wel wat samen 🇱🇺REIZEN🇯🇵o.a. 🤣🥳🤓

We rijden om 9.00 uur weg van dit gezellige🐇 konijnen 🐇onderkomen op weg naar Tokio, onze 10e en laatste stop, waar we 4 nachten verblijven. Tot mijn grote vreugde kwamen we nu ook levensgroot op de snelweg richting Gombla mijn naam “ ODAWARA” 37 km tegen. Dus naast de straatnaam in Koasan, het kleine dorp,  moet er ook nog een plaats zijn met mijn naam zo vertelt het blauwe bord ons. Ik heb nog gekeken bij de index van Lonely Planet, maar er staat niks bij de O. 
We komen om 10.30 uur aan bij het auto verhuurbedrijf en het is snel gepiept met inleveren. In. 2 weken tijd 1600 km gereden. Was mooie combinatie zo, eerste week de snelle trein voor 3 tochten , dan de auto en in Tokio heb je ook geen auto nodig , betaal je je ook blauw aan parkeren.Nog even checken dat we niks laten liggen in de auto. Hijsen we de grote zakken op de rug en ik de dagzak voor de buik. Trein gaat om 11.24 uur, dus nog genoeg tijd voor een koffie/chocolademelk te drinken bij het dichtstbijzijnde cafeetje. Ruud nog even richting station/ trein om zich te oriënteren waar onze trein vertrekt. Ik benut dat moment om mijn verslag weer op te pakken. Hij komt terug met en grijns had mij nog willen roepen, foto genomen met levensgroot aan de zijkant stond “ODAKYU”, busonderneming.  Wat wil je nog meer….naar de trein en nog even naar het pleetje.

 Mijn nam  Oda staat nog voor meer in Japan, nl:Groot Veld; een historische clan in de 16 e eeuw en Official  Development  Agency ,een programma dat Fin. steun biedt aan ontwikkelingslanden.

De trein lijkt meer op een sprinter/ metrotrein. In ieder geval niet zo’ n snelle als we in het begin hadden van onze reis. Het overstappen ging goed, in 4 minuten tijd van het ene naar het toch even wat verder liggend station. Het op de rug gaat best goed, maar het is weer even aanpoten en wennen. En we rijden met de (je gelooft het niet) Chiyoda line naar Shinjuku, een van de vele wijken die Tokio telt, maar wel het  beste uitgaanscentrum van Tokio. Ja en daar sta je dan om 13.30 uur op dat immens grote station van deze wijk. Je kunt zoveel kanten gelijk op en alles wemelt doorelkaar van zuid naar noord, van west naar oost. We weten dat we naar de oostkant uitgang moeten, maar vindt die maar eens zo snel  tussen de 200 uitgangen,en er zijn meer die naar oost gaan.
het is het drukste treinstation van de wereld met 11 verschillende treinritten en 3. 5 miljoen !!! treinpassagiers per dag. Dat is haast toch niet voor te stellen?
 

Na wat heen en weer geloop, zeg ik “ drop mij maar met alles hier neer, kunnen we de schouders ontlasten en jij kunt sneller zoeken & hier en daar vragen. Ik kan ondertussen mensen kijken. Je ziet dat er meer gemeleerdheid in de bevolking zit in deze grote stad. De meiden heel veel korte (broek) rokken met panties daar onder en van die enorme plateauzolen onder de schoenen, veelal zwart. Daar kun je niet snel mee uit de voeten en al helemaal niet rennen als het zou moeten. Vaak erg opgemaakt, bleke gezichten. De mannen veelal wijde broeken met nonchalante vesten over het Tshirt., maar daarnaast ook heel keurig beet je stijf geklede mannen en vrouwen. Na 10 minuten is Ruud terug, hij weet welke uitgang en nu het 10e en laatste onderkomen opzoeken, mobiel in de hand met de routeplanner. Het blijkt niet zo eenvoudig en als de baas al twijfelt, we heen en weer lopen, nog eens kijken, nee weer terug, ga ik op herhaling met mij te droppen met bagage en al , we zitten in de buurt, zou nog 500 m moeten zijn.Ruud op pad en weer een 10 minuten later terug met de mededeling dat hij de sleutel al heeft , zit een kastje bij de deur van de kamer , hebben cijfercode per mail gehad en kunnen zo sleutel eruit halen. Hij meldde dat het dichtbij is.Goed zo. Blij dat we er zijn, in een klein maar functionerend verblijf. Het hoogstnodige is aanwezig, 1 stoel om op te zitten en vervolgens niet tegelijk en naast elkaar lopen als je bedenkt dat je beiden in de badkamer moet zijn, te smal en de badkamer annex toilet kun je beter alleen zijn. Maakt niet uit, het is gevonden en ik heb een heerlijke zitgelegenheid op het bed, kussens in de rug even bijkomen en om 14.15 uur maar eens lunchen. 

Tokio is wel even een sterk contrast met de afgelopen dagen. Het is even de knop omzetten, wat een stad met veel eettentjes voor de snelle dagelijks hap, chique zaken/ winkels, schreeuwende levensgrote reclameborden, huizen hoog. Echt gezellige restaurantjes niet gezien nog, na onze eerste verkenningstocht van een paar uurtjes.
Wel  hebben we de beroemde 3 D kat  en Godzilla op het gebouw gezienWe besluiten in een van de vele eettentjes te gaan eten. Dat betekent via een apparaat buiten bestellen via afbeeldingen, keuze maken, betalen, allemaal met een druk op de knop, de bon wordt door het apparaat uitgespuugd. Dat geef je aan een jonge bediende, die steekt de beide bonnen in een stok met een gleuf, waarin ze de bonnen schuift, geeft dat door aan de open keuken en jij mag ook buiten in de rij gaan staan. Zodra mensen klaar zijn , de zaak verlaten, kunnen de volgenden uit de rij naar binnen. Wij stonden gelukkig vooraan in de rij, want die loopt snel tot een aardige lengte. Het eten smaakte overigens uitstekend.  
Gisterenavond at Ruud nog een Japanse specialiteit een soort van  hartige pannenkoek.                                       Mijn smaak was een meer pittige met curry, erg lekker, deed me ook aan India denken.

Daarna terug uit de drukte op een aardig rustige kamer door weinig lawaai van buitenaf, terwijl we toch best in een uitgaans gebied zitten en zijn de 👣👣er ook wel blij mee. Morgen weer een nieuwe dag.