Aankomst in het gebied Mount Cook,

Zaterdag 15 februari t/ maandag 17 februari 

In ruim 3 uur rijden langs de bergketens met daarvoor aan de voet het zeer ongerepte en uitgestrekte landschap bereiken we het  Aoraki Mountain Cook gebied,  nieuw onderkomen, na het motel in Christchurch in het oosten, nu in een lodge in het Glenntanner park vlakbij Mountain Cook van 3454 m hoogte  met een mooi uitzicht op de bergketen. We zitten aan het Pulaki  Lake (onderweg zagen we reeds het zeer lang uitgestrekte Tekapo Lake) op 10 minuten loopafstand, de temperatuur van het water is 5 grt toch te koud om in te zwemmen. Het is niet zoet, want het is helder smeltwater vanaf de bergketen. Je kan het zo drinken.

Op de zondag lopen we onze 1e tocht🥾🥾om er een beetje in te komen. De Hooker trail met als eindpunt het gelijknamige meer met zicht op de Mountain Cook. We blijven op zo’n 800m, dus een gemakkelijk pad van 3 uur lopen visa versa. Er lopen vele nationaliteiten  op het pad waaronder 🇱🇺wij🇱🇺, 😎opvallend veel Japanners van top tot teen bedekt ter bescherming voor de zon. Hun blanke velletje is hier niet tegen beschermd. Het is warm, gemiddeld 25/ 30 gr. Ook vele gezinnen met jonge kinderen, van gemiddeld  nog geen jaar in een draagzak op de borst, ouder in een rugstoeltje en zo rond 4 jaar in de pas lopend met stevige wandelschoenen aan de hand van een van de ouders.

Engelsen, Fransen, Nederlanders, het boeit mij wel enorm dat ouders zo met hun kroost op pad zijn, want het gezin loopt dan ook nog wel met twee of drie oudere kinderen erbij, die het ook nog eens heel goed doen. Ik heb bewondering en respect voor ze, maar later hoor ik ook wel dat ze met hun  ouders tijdens hun kinderjaren ook hebben mogen mogen beleven, net zoals zij nu met hun kinderen vanaf baby zijn ondernemen. Dus de bekende paplepel, maar daarnaast ook wel dingen organiseren voor hun kroost dat het ook boeiend voor ze blijft als de kinderen even niet meer willen of zien zitten om te lopen. De truckendoos altijd bij de hand, maar dan toch!
Heerlijk om  na afloop het dorp Aoraki Mount Cook even te verkennen en een heerlijk koel glas te drinken.

Op de maandag na het ontbijt toch wel iets meer een uitdaging om te 🥾🥾 en een andere soort tocht lopen. “The Sealy Tarns Track.” De namen zeggen jullie niks, maakt ook helemaal niet uit. Wel later voor ons. Een 2 uur durende tocht omhoog  en dan weer terug en hou je vast met 2200 treden, bleek later ALLEEN OMHOOG en ook weer zoveel treden NAAR BENEDEN. Ik moest meteen aan ons clubje Sicilië Ineke, Annet & Cathelijne denken die 100 treden naar de zee vanaf hun appartement al veel vonden.🤣 Weer een mooie spontane herinnering onderweg.

Wij kwamen tot 1100 treden, het uitzicht was al mooi, maar je moet ook weer dalen en je gaat knieën/ kuiten voelen op onze leeftijd. Zelfs veel jonger vonden het very heavy, ook wordt het warmer, dus…. Keuzes maken, kijk als ik brak boven ben niet erg, maar Ruud moet de volgende dag (de pijn is altijd een dag later) wel weer een paar uur 🚘rijden voor onze volgende bestemming. Dus niet het onderste uit de kan en teruggegaan . Zie de foto waarop ik met mijn vinger wijs , zover zijn we gekomen.
Nu hadden we tijd om een aansluitende wandeling van 1 uur te maken naar “ Keypoint” waar je uitzicht hebt over de verschillende bergtoppen.

Hier kwamen we een Nederlands gezin tegen met 2 kinderen, ruim 2 en 4 jaar, reizend 7 weken met een camper. Het kon nu nog, want straks was de oudste leerplichtig en kon zo’n lange periode niet meer. Ik heb niks gezegd! 😎Zij gaven de tip om nog even “de Tasman Glacier” te doen, ja want de zoon van onze aller bekende AbelTasman had hier ook zijn voetsporen achtergelaten, lopend naar boven en weer naar beneden langs het Tasman Lake, waar je de ijsschotsen, veel minder dan in vroegere tijden door de klimaatsverandering, goed kon zien liggen. 
Dus ook weer zo’n 2 uur lopen. Prima, want we hebben zo heel erg met het weer geboft deze afgelopen dagen, zonnig, lekkere bries wind tot een stevige, blauwe luchten, daardoor fantastische uitzichten van bergen, meren en de uitgestrekte omgeving. En overal zoveel rust uitstralend, dat is een zeer fijn en heerlijk gevoel.

Eenmaal in de lodge terug gaan we weer denken aan ons vertrek dinsdag 18 februari as naar Dunedin. Het wordt dus vervolgd.