4 nachten in Yanaki

  Vrijdag 30 oktober 

Wat zitten we hier toch mooi in Wilsons Promontory National Parc in de South Gipps land van Australia  .In de avond de kikkers in de plomp, de kangoeroes hebben hun slaapplek gezocht. Een normaal dekbed die alleen aan het voeteneind vast zit heeft de slaaprust bevorderd. In de vroege ochtend om 6.00 uur Ruud roept:” het lijkt hier wel een dierentuin!” Een grote kakofonie aan vogelgeluiden. Het stikt hier van de vogels. Ze vliegen af en aan. Ja en  dan zit je om 8.15 uur met je ontbijt, bakkie yoghurt, kop ☕️ de sap en het geroosterde brood buiten in de ⛅️🌤️ zicht op het landschap, de bossen en het water van de Corner Baai. Het waait wel. Pure zuivere lucht, geen drukte, verkeer hier niet te horen dat toch al zeer gering is zo blijkt onderweg. Rond kerst t/m januari tijdens de zomerschoolvakantie  is het het drukst, net zoals rond Pasen. Bij het bezoek aan de grot vertelde de Ranger ons :” dan wil je hier niet wezen”  

Ik ga me maar eens klaarmaken voor de 2 uur durende trail. Kijken hoe de omgeving hier verder is, al zou ik hier best kunnen blijven zitten op de veranda met de blik op oneindig. Ruud zit reeds klaar in korte broek en zoekt het een en ander op qua aanrij route van 45 minuten naar het start punt van de MOUNT OBERON, 558 m hoog, 200 m klimmen.  We rijden langs bosgebied dat net als elders, voorheen tijdens het rijden zwart geblakerde en uitgestorven bos laat zien door de afgelopen branden. Het geeft dan een troosteloze aanblik, maar er is nog zoveel moois te zien (de grote EMU, die lijkt op een struisvogel, maar in tegenstelling daarvan de EMU wel kan vliegen) aan natuurgeweld dat blijkt als we eenmaal na bijna 4 km op de top zijn. Het pad was goed te lopen, alleen het laatste stuk naar boven was een wat smal rotsachtig pad met deels aangelegde treden. Na een uur lopen via de geleidelijk stijgende weg door het bomengebied met weer allerlei vogelgeluiden, alleen de echte Vogelaar zal ze ontdekken, wij horen ze alleen maar, hebben we zicht op de prachtige kustlijn met de verschillende baaien die uit komen op de Indische oceaan.
De dichtstbijzijnde de Oberon BAAI met even verderop de SQUEALEY BAAI en de zo te zien onbewoonde eilanden verderop in de zee. Er zijn geen zwemmers, hooguit wat zon aanbidders of even met de blote kakkies in het water. Het wordt ook regelmatig afgeraden om te zwemmen I.v.m. met de onverwachte hoge golven, de sterke stroming en er is geen lifeguard ( pas in januari weer)  aanwezig die je als zwemmer op de gevaren wijst / er voor waarschuwt.  We blijven even in stilte boven op de grote rotsblokken zitten, soms sta ik  op de kolossale stevige rotsblokken om de machtigheid van het geheel te ervaren. Ruud vindt dat met zijn hoogtevrees helemaal niks.           We dalen af en lopen daarna over het strand van Norman Beach .We zien en wijzen de punt aan waar we net waren op 558 m hoogte, een flinke heuvel volgens mij, want bergen beginnen pas te tellen bij 1000 m hoogte of heb ik dat mis, daar het wel de Mount wordt genoemd. Dan even de meegebrachte lunch eten en dan op naar SQUEALEY beach waar het kraakwitte kwarts??? (het voelt inderdaad anders aan dan het gewone wit/ gele zandstrand)  zand piept onder je voeten. Ruud piept maar heeft zijn schoenen nog aan. Ik niet om het zand te voelen. Het is dikker en bij schuiven met je voet maakt het enig geluid. Voor de kenner onder ons: het voelt en het lijkt een beetje op het MAGNETISCH ZAND dat in de onderbouw op mijn school wordt gebruikt. Overigens fantastisch zand om mee te spelen voor de kinderen naast het gewone zand, maar dit terzijde.       Ik waag het ook nog om de zee een stuk in te lopen, maar het is het heel koud, dan moet je er in een keer kopje onder gaan en dan zal het oké zijn, maar met die sterke stroming en de hoge golven durf ik dat toch niet en ik ben ook geen rat in het water zoals Ruud dat is en ik meerderen ken die doorgaans lang genoeg in de zee willen zijn,:maar niet met deze temperaturen en eigenschappen van deze oersterke zee. We kiezen dan toch voor veiligheid.

Zaterdag 31 oktober 

Het is zwaar bewolkt, het waait bijna niet, de weersvoorspellingen zijn 💦💦💦. Het water is ook hier gefilterd, men vraagt er zuinig mee om te gaan, advies 4 minuten dochen, ik doe met minder, tenzij er een pittige actie is geweest, dan duurt het al gauw iets langer. Je ziet en merkt het ook aan de douche cabine, het droogt op en laat verder geen sporen na van bv kalk/ witte vlekken. De wanden en het glaswerk, het chroomwerk  zijn super glanzend en je hoeft er niet met een trekker overheen om zoals bij ons het redelijk oké te houden. De trekker is niet aanwezig . Het is ook overal schoon, de eigen zooi laat men niet slingeren. Neemt het mee of werpt het in de verschillende afvalbakken. Men heeft ontzag, respect  en bewondering voor moedertje aarde. Dat krijg je wellicht als je in zo’n groot natuurgebied woont van ruimte, schone en frisse lucht en rust, buiten de grote steden en plaatsen om, want daar is het uiteraard drukker met het verkeer, meer mensen, maar het blijft wel op orde wat het opruimen van je eigen zooi betreft.

Nu maar eens kijken wat de dag vandaag ons brengen zal. Blij ook hier met de aanwezige verwarming om de kilheid op de ochtend uit het appartement te halen. Een blik naar buiten geworpen vertelt ons nog niet veel verandering. Het blijft inderdaad met vallen en opstaan. Hevige buien, forse wind en zware bewolking. We besluiten een 2 naburige stadjes te verkennen binnen een uur rijden.  Fish Creek en Meeniyan tussen de buien gaat dat prima. En het was ook nog eens aardig om deze plaatsen te ontdekken.                                                                                               De temperatuur blijft zo rond de 20 graden. Twee dorpen met een creatief karakter dat blijkt wel m.b.t hun uitstraling. In Fish Creek draait veel om de vis een heerlijke lekkernij, wat zich uit in een enorm kunstwerk van een vis op het gelijknamige hotel, mozaiekbank met vis, curiosa. art studio’s, galleries and a  Child Bookstore, geheel gewijd aan de kinderboeken van Alison Lester, haar naam kwam mij licht bekend voor, schrijfster en illustrator. In 2023 is ze genomineerd voor de Astrid Lindgren ( Pippi Langkous) Memorial Award. Geboren in 1952 niet ver van Fish Creek op een boerderij. Een lust voor het oog om daar rond te neuzen, al hangt er wel een prijskaartje aan. Ik kan het niet laten om een kinderboek over het ABC te kopen van opstaan tot het naar bed gaan is er een verhaaltje en daarbij plaatjes met de Engelse woorden die bij het verhaal passen. De illustraties vind ik erg leuk en de basisvoorden Engels met de platen erbij maken het ook nog eens zinvol voor het jonge kind in het algemeen, die de laatste jaren ook met de Engelse taal worden geconfronteerd/ onderwezen. So be my guest, dat ga ik zeker gebruiken op school met/ bij het jonge kind.

We zitten nog niet in de auto of het begint weer te plonsen, door naar Meeniyan .Wel een grotere plaats en ook meer te zien in de verschillende winkels. In de “Townhall” uit het jaar prik is er een Makers Market, waar verschillende kramen binnen staan met allerlei creativiteiten van stof- sieraden- keramiek werkingen, maar ook bestaande antiquiteiten., van zilveren, aardewerken spullen , maar ook ouderwetse dingen. Zie ik nu mijn oude kapstokhaken van mijn kleuterschool in Groningen ooit. Ze lijken er verdomd veel op. Buiten bij het stadhuis is een bloemen-planten aangelegenheid en voor de inwendige mens is er ook een plek gereserveerd. Kortom het is een gezellige boel en zeker op zo’n beetje druilige zaterdag een prima belevenis door er ongegeneerd rond te neuzen en een paar mooie oorbellen gekocht. Genoeg boutique winkels, postkantoor annex luxe artikelen, ook winkels met goedkope curiosa, restaurant, cafés, waar we tenslotte belanden in een koffieshop, hetgeen ze hier al gauw café noemen. Ik heb wel trek in een hete cappuccino , Ruud in een kersentaartje met warme chocolademelk waarin 2 marshmallows drijven als  een paar 👀. 🥴 Nog een paar boodschappen doen voor het avondeten en eer de bui opnieuw losbarst. In de supermarkt kun je geen alcoholischte dranken kopen naast de frisdrank en de sappen. Indien gewenst 🍷🍹stappen we dan nog bij de buren naar binnen.                                       Later in de namiddag een kleine wandeling  (het is droog) in een natuurgebied (het lijkt wel de heide vlakte) waarbij kangoeroes, emus en wombats hun dagelijkse kostje bijeen eten. De wegen hier zijn smal, slingeren zich op en neer door de omgeving , gelijk de kaki- walk vroeger op de kermis, waar ik als kind durfde overheen te lopen, zonder misselijk te worden en ook nog wel spannend vond. De rest niet aan mij besteed. Ik was een angsthaas en was wars van alles wat snel, hoog etc ging, de rups oké, maar die botsautootjes ik vond er niks aan, al dat bewust tegen elkaar aan kletteren of behendig ontwijken. Ik kocht liever iets lekkers, waar ik wat langer plezier aan kon beleven. Wat een zijspoor. De wandeling was een prettige afsluiting van de dag.

Zondag 1 november

Ruud wordt wakker met een uitslag van 7-0 nederlaag van Willem 2. De eerste degradant is bekend zegt hij droevig😇

We zijn nu een maand onderweg. Wat hebben we al veel en een grote mate van diversiteit kunnen / mogen beleven  van Australië, in het zien, horen, voelen, proeven en ruiken. Al onze tastzinnen in optima forma aan het werk. Maria Montessori zou blij met me zijn, want de tastzin is de belangrijkste attribuut/gereedschap die we als mens hebben om de ons omringende wereld te ontdekken en aan den lijve te beleven, zowel dichtbij als om ons heen en wat verder weg.

Het weer is zonnig, we gaan weer een wandeling maken naar een andere top, Mount Bishop Summit,moet ook weer een mooi uitzicht hebben. Maar eerst ontbijt in het zonnetje.