Naar Canberra, de hoofdstad van Australië.

Vrijdag 23 oktober

Een goedemorgen en in ons 🐸land nog steeds donderdagavond en voor velen wellicht nog net geen bedtijd zo 22.30 uur. Net de reacties gelezen en daaruit begrijp ik o.a. uit dat het behoorlijk herfst🕷️🍁🦔🍂is en het ook kouder gaat worden. Ondanks de warmte van de lente hier is het zeewater behoorlijk koud, dus we zijn nog niet in het zilte nat gedoken. Wel meerdere wandelingen langs de mooie stranden in de verschillende baaien gemaakt en door het daarnaast gelegen bosgebied. Dan kwam het er ook niet van om te gaan zwemmen, maar die gelegenheid komt zeker later, we zijn hier nog niet weg. We gaan nu wel meer van zee af,  3 uur meer richting het westen.
Canberra de hoofdstad van dit enorme continent ,nooit geweten. Ik dacht altijd dat het Sydney was. Verkeerd gedacht zei de baas, maar dat is mij niet zo vreemd. Maar hij wist het ook niet zei hij eerlijk.

Vandaag zeggen we het hier in Callala Bay gedag. Geen dolfijnen gespot, wel genoeg andere mooie natuurverschijnselen en de daarbij behorende dieren in hun omgeving getroffen evenals de planten/ bloemenpracht, die je bij ons in een pot ziet/ koopt bij de duurdere bloemenwinkel. 
Ook gaan we wederom afscheid nemen van twee prachtige mensen, die we beter hebben mogen leren kennen in hun leven van alledag. Zo anders dan het onze, maar een aanvulling op ons eigen reilen en zeilen. Het was een wederzijds groot en aangenaam genoegen, tevens speciaal en biesunder dat de klik er meteen is. Het voelde vertrouwd, terwijl we elkaar 15 jaar geleden voor het eerst hebben ontmoet in omgeving Nijmegen ,maar toen heel summier eigenlijk. Voor Ruud zou dat goed te bedenken zijn, want het is familie, maar voor mij…..toch de kolle kant, zoals wij Grunningers zeggen. Er was echter niets van te merken, integendeel, hartverwarmend.

We maken na ons ontbijt de lunch voor onderweg dat met de nodige communicatie gepaard gaat soms in het Nederlands  om uit te leggen wat bv de woorden sukkel, snotneus, smurrie, alsmede stamppot, zure zult en bloedworst betekenen en krijgen wij de Engelse termen terug. Die ben ik nu vergeten.😂We krijgen nog van allerlei heerlijkheden mee naast de gesmeerde broodjes voor onderweg en voor later fruit, eieren, noten en de avocado’s.

We laten de familie voorlopig achter ons ( NW Zeeland treffen we weer twee nichten van Ruud die we vorig jaar ook bezocht hebben) en trekken we samen verder. Nu eerst  het ochtendritueel van opstaan, douchen en opruimen, onze spullen bij elkaar rapen en in de koffer mikken, beetje rangschikken dat het ding dicht kan ( je leeft toch een beetje uit die koffer) en met elkaar ontbijten.  
Dan moeten we toch echt gaan. “Denk je wel om mijn hek” zegt neef Peter met een grijns als Ruud achteruit rijdt. Het levert hem een tik op van zijn vrouw Morella. Veel zwaaien en nog wat roepen, maar dan draaien we echt de hoek om uit het zicht. Ik ben dan toch gedurende een poosje wel helemaal stil met mijn gedachten bij de afgelopen dagen.

De eerste stop is al vlot. Het Fleet Air Army Museum bij de plaats Nowra Hill. Een veel omvattende tentoonstelling over de luchtvaart in oorlogstijd in vele decennia t/m het kortgeleden oorlogen eind jaren 90 . Een scala aan vliegtuigen en helicopters met beeldmateriaal ondersteund met gesproken teksten. Duidelijk te ervaren hoe dienstbaar Australië is geweest in tijden van meningsverschillen tussen in oorlog voerende landen. Ook hier weer genoeg narigheid, verdriet en ontwrichtingen in landen, hun bewoners en leefomgeving. Niet anders dan vandaag aan de dag.Oorlogen moeten er door de eeuwen altijd al zijn geweest, zonder is niet mogelijk zo blijkt tot op de dag van vandaag.

Dan verder,rustig op de vaak goede geasfalteerde wegen. Afwisselend het weer met bewolking, korte regenbuien en enige zonneschijn. Het landschap verandert gestadig van de wat dichtere begroeiing en meer bewoners wordt het uitgestrekter, meer variatie in het groen, minder bewoners op enkele boerderijen na.                                                                                                   Tianjara  Falls in het Morton National Park. Als je uit de auto stapt, valt de stilte en het milde klimaat op je neer. 60 m diep. De rotsen lijken wel van hout. De waterval stelde niet veel voor.                                                    Onderweg zagen we geregeld  aangereden dode kangoeroes. Hier geldt duidelijk: de een zijn dood is de ander zijn brood. Karkassen tot het bot aan-/schoon gevreten. De wegen zijn in de nachtelijke uren niet verlicht, zodat de kangoeroes op het licht van de koplampen van de auto’s af komen. We zagen aardige zwarte remsporen op het wegdek om deze onverwachte overstekers te ontwijken, maar meestal lukt dat niet zonder gevaar voor eigen leven. Het blijft toch een trieste aanblik. De borden zeggen niet voor niks reduce speed. Ruud laat dan ook regelmatig auto’s met meer haast passeren. We dalen een aardig eindje en de ruitenwissers moeten flink aan de bak. 💦💦💦Het lijkt wel herfst.🍂🙏🍁nu, maar als je uit de auto stapt voelt het wel heel anders. De warmte als een zacht dekentje en dat is voor jullie nu niet meer denkbaar.

Het Nerriga hotel met aangrenzende pub is een duister lokaal waar we snel in en er ook weer uit zijn. Peter had gelijk dat het niet veel was  We gaan verder over de slechtste weg die we tot nu toe hadden en je mag er 100 km per uur rijden wat weer “odd” is.                                                               We rijden tevens door het bosgebied waar zo te zien ook veel branden zijn geweest. Een zielige aanblik van pikzwarte bomen afgebladerde kale takken. Tussendoor roze heide planten veelal in de “schoulders” van de weg. Ik vind dat zo’n prachtig Engels woord voor de berm. Round About is er ook zo een voor rotonde. Ook een uitgestrekt gebied , glooiend meer boerenbedrijven met schapen, paarden en gitzwart vee. Zo gaandeweg wordt het warmer, minder bewolking en vervolgen we  de weg naar Canberra, de hoofdstad van Australië met de vertrouwde begeleidende routestem. Je zou zo’n man eens willen contacten om hem te bedanken voor al het goede met soms een biesundere uitspatting na 🤪 op het vertrouwde na b.v.ga na zoveel km links- rechts af.etc. Ruud kijkt me aan met zo’n blik van……vul zelf maar in :” Het gaat allemaal via de computer hoor” , maar toch denk ik. …..

                                                                                                                                                        Deuitgestrektheid neem toe met hier en daar een boerderij. De omgeving heeft nu wel iets van NW Zeeland en om met de band Crowded House te zingen🎤Four seasons in one day🎤je hopt van het ene weertype in het andere. Net als bij ons op zee zijn hier in het groene glooiende uitgestrektheid, de windmolens waar te nemen, ondanks wellicht hun zinvolle functie, vind ik ze ook in deze omgeving storend. Omstreeks lunchtijd zijn we aangekomen in het historische plaatsje Bungendore. Bij een uitgebreide speeltuin gelegenheid kunnen we aan een picknicktafel onze meegebrachte boterhammen met tonijn, kaas en ei nuttigen. Ook hier zijn weer zoals op meerdere plekken altijd openbare toiletten. Hoe heerlijk is dat niet, heel erg fijn. We maken natuurlijk even een wandeling door het stadje, zien een ouderwetse telefooncel, waar een ieder gratis kan bellen, dat geldt in heel Australië,een oud politiebureau, evenals een postkantoor, een primary school dateert uit 1828 volop in actie en de jeugd kan sporten tegenover een enorm speelveld van de school.  Dat is nog eens praktisch. Een gebouwtje waren vrouwen bijeen kunnen komen

Uiteraard duiken we één Op- shopwinkel in. Ik scoor een zwarte korte broek met paars blouse met veel knoopjes, een aardige combi en blauwkleurig oorbellen. Op= Opertunity hebben we naar gevraagd, dus tweede hands of geef kleding / spullen een 2e kans. De luttele bedragen komen ten goede in dit geval aan de Anglicaanse kerkgemeenschap van Bungendore. Het draait meestal door/ met vrijwilligers die de zorg voor alle spullen dragen. Er ontstaat ook regelmatig zoals nu een aardig gesprek over ons wel en wee door een jasje wat ik ook erg leuk vond, maar er zijn grenzen en die koffer wil straks helemaal niet meer dicht/ weegt te zwaar bij de vlucht naar Tasmanië. De vriendelijke vrouw begrijpt Ruud helemaal, die me mee troont de winkel uit. Nu moeten we echt verder, al zijn dit altijd vind ik de 🍒op de taart zulke ontmoetingen/ gesprekken

We bereiken om 16.00 uur de hoofdplaats van Australië…..Canberra. Het is een heel gedoe om in het appartement te komen, ondanks het begeleidende videofilmpje dat Ruud gisteren ontving. 
Het lukt uiteindelijk wel met allerlei codes om tegenwoordig uit een kastje je sleutel te halen om binnen te komen en met een goede druk op de juiste knop gaat ook de garagedeur open. Weer een hobbel overwonnen door hem en komen we in een ruim appartement vlakbij het centrum, waar we eenmaal gesetteld toch maar weer eens boodschappen gaan doen voor het avondeten en het ontbijt morgenvroeg. Het is even omschakelen na het in de watten te zijn gelegd zowel in Sydney als de laatste dagen in Callalabay bij de familie. 

We zitten nu wel van zee af, het wordt het een paar dagen de stad hier verkennen. Ook dat is omschakelen dat de rust omgezet wordt in meer beweging/ drukte. De avond wordt afgesloten met vuurwerk dat we goed kunnen zien. We zitten op de eerste rang in dit appartement.

Zaterdag 24 oktober

😅nze dag vermeldt mijn agenda 24-10- 1977, Ruud 19 en ik 24 jaar. Tel uit je winst.
Een verdienste? “49 jaar verkering” zegt Ruud. Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat we genoeg activiteiten en dingen onafhankelijk van elkaar hebben, die we graag en altijd zullen blijven doen, al denkt de ander daar soms wel eens anders over. Dat zit gewoon in degene die je bent. Daarnaast doen we meerdere activiteiten samen. Het reizen is daar een groot onderdeel van, zoals nu of alleen als ik al denk aan al die India reizen ( 17 x) die we begin 1980 begonnen. Ik had dat toen en nu nooit in mijn uppie gedaan of kunnen doen. Alleen reizen hoe kort of lang , dichtbij of verweg, ik vind daar niks aan. Ik heb samen beleven nodig met wie dan ook. Ruud kan heel goed alleen zijn op reis. Daarnaast niet geheel onbelangrijk….al dat vooraf uitpluizen, regelen, organiseren en vastleggen van een bepaalde route. Je inlezen etc, etc. In onze beginjaren had je natuurlijk veel meer papier en boekwerk vooraf en tijdens de reis, nu gaat veel via Google ,AI en allerlei sites, waar ik totaal geen verstand/ idee van heb. Ik heb daar ook geen geduld voor, dus maak ik mij wel weer actief met andere doe dingen zodat we goed weg kunnen en die ik bijna net zo belangrijk vind.

Dit gezegd te hebben gaan we na het ontbijt niet gekregen op bed, ( maar wel gezegd…..als de baas ergens vreselijk hekel aan heeft is dat het wel) wat ik juist heel knus en gezellig vind.             We gaan maar weer eens lopen de Kokoda trail naar de Mount Ainslie voor het overzicht/ uitzicht op Canberra, 250 m up/ down en 4,5 km in totaal.Dat lijkt weinig, maar toch….je voelt het zeker bij het stijgen in de poten. De beloning is het uitzicht op deze hoofdstad en altijd de afdaling. Er rennen meerdere joggers op en af de heuvel en leert Ruud van jonge knapen een erg aardig nieuw techniekje bij het maken van een panoramafoto waar ik ineens 2x opsta, maar ik moet dan wel in actie komen bij het maken van de foto in lengte ! 😅 Heel grappig. Dat gaat ie vast meer gebruiken.

Daarna gaan we naar het AUSTRLIAN WAR MEMORIAL, een enorm groot gebouw, gelijk aan de buitenkant een soort van Masoleum Binnenin is het gigantisch met verschillende verdiepingen, hypermodern enoverzichtelijk ingedeeld in de 1e & 2e Wereldoorlog, alle daarna onenigheden en oorlogen waarin Australiërs ook hebben gevochten ,o.a.oorlogen in het midden-oosten ,Azië met speciale aandacht voor de oorlog in Afghanistan. Schokkende filmbeelden en de tank die door een mijn was ontploft met de verhalen op video van de soldaten die in de tank zaten. 20 jaar heeft de oorlog geduurd en wat heeft het opgeleverd. Dat denken bezoekers over 10 jaar misschien ook over de oorlog tegen Iran..                                                                                                                          
 Ik word in zo’n omgeving altijd wat down en bedrukt. Het maakt mij triest en verdrietig om al dat leed te zien en te horen. Een grote vraag gaat altijd door mijn hoofd “WAAROM”  Genoeg te bedenken hoor, maar ik kan het zo slecht begrijpen, wil het wellicht niet eens en volgen wordt steeds lastiger. Jaren van oorlog, maar ik lees een simpele zin” Jaren van morning” waarbij verschillende situaties in relaties van de soldaat/ landdienende man/ vrouw naar de ander, de achterblijver, de ouder die haar kind verliest, het kind de ouder, etc. Ik denk over 25 jaar staat een hele nieuwe generatie zich weer te verbazen over de gruwelen van deze oorlogen en de daarbij horende verschijnselen in onze wereld in de musea van dan en weer zullen er vele rouwenden tentoongesteld worden, waarvan wij nu al weet hebben/ kennis van nemen.

Ik wil naar ruim 1,5 uur ook weg uit dat memorial, uit die treurnis en ellende. Licht, zon voelen,  de vogels horen fluiten, zodat ik me weer wat minder bedrukt en naar voel en me ook meteen twee enorme geluksvogels voel. We vervolgen onze weg met een lichtere tred dan daarnet. Eerst maar een lunch maken, inmiddels 2 uur in de middag en morgen is het tijdsverschil met 🇳🇱 10 uur daar jullie gezellig de ⏱️ een uur terug gaan zetten. In de middag nog een rondje stad/ centrum. Het is een wat chaotisch centrum met de meerdere in- uitgangen in de enorme Canberra shopping centra waar een grote diversiteit is aan winkels van dagelijkse behoeften, zoals eten/ drinken t/m kleding, curiosa winkeltjes. En ook genoeg terrassen die ook wel aardig bezet zijn. 

Op de avond in het Lennox gardens park aan het water nog een licht- en 2000 kaarsjesgebeuren tere van de  50 jaar betrekkingen tussen de stad Nara/ Japan met Canberra/ Australië. Dat moet worden gevierd en we zijn er met duizenden om deze halve eeuw te gedenken, waaronder veel Japanners, ook wel Indiaase mensen, veel Australiërs en wij natuurlijk. Er was ook een Japanse jazzband, maar dat klonk niet echt lekker in de oren, toen zijn we maar teruggegaan, lekker met de auto, want genoeg gelopen. Morgen weer een nieuwe dag en een nieuw verhaal.